|
De nieuwe Marijke Schermer verschijnt morgen!
|
|
|
|
|
|
|
Leesclubavond met Marijke Schermer
|
|
|
|
Op dinsdag 13 februari vindt de leesclubavond plaats in Amsterdam. De avond duurt van 19.30 tot 21.00 uur. Marijke Schermer zal hierbij aanwezig zijn, evenals redacteur Menno Hartman. Deelnemers krijgen de kans om met hen in gesprek te gaan. Als deelnemer ontvangt u voorafgaand aan de leesclub een geprinte versie van het manuscript en op de avond zelf krijgt u het gebonden boek cadeau (voordat het in de winkel ligt!). Uiteraard kunt u dat ter plekke door de auteur laten signeren. Deelname aan de leesclub is gratis.
|
|
|
|
Wilt u meedoen? Stuur dan vóór 12 januari een mail met daarin een korte motivatie naar contact@vanoorschot.nl, met als onderwerp 'leesclub Marijke Schermer'. Uit de aanmeldingen zullen wij tien deelnemers kiezen. Deze ontvangen in de week van 15 januari een bevestigingsmail met daarin alle praktische informatie. Als u niet geselecteerd bent, ontvangt u géén bericht.
|
|
Kunt u echt niet wachten of wilt u alvast een voorproefje voor u zich aanmeldt? Scroll dan naar het einde van deze nieuwsbrief, daar vindt u een leesfragment van de eerste paar pagina's!
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Marijke Schermer (1975) is roman- en toneelschrijver. Haar roman Liefde, als dat het is stond op de shortlist van de Libris Literatuur Prijs 2020. Haar werk werd onder meer vertaald in het Engels, Duits en Spaans. Voor de Van Oorschot-wandelreeks Terloops schreef zij in 2021 het wandelessay Gods wegen. Ze werkt aan de verfilming van haar roman Noodweer.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Leesfragment Marijke Schermer - In het oog
|
|
Vlak voor Bee begon aan haar verhaal waarin ze me onder meer verweet dat ik haar niet zag, zat ik haar juist te bekijken. Uitgerekend die laatste minuten bekeek ik hoe ze met één been over de leuning en één op de vensterbank, scheef in de lelijke stoel zat te lezen. Een lelijke beschadigde neplederen fauteuil is het, maar comfortabeler dan welke andere stoel in ons huis ook en daarom al jaren detonerend in een verder verantwoord en smaakvol interieur. Ze bewoog snel met haar wijsvinger over haar bovenlip, in opperste concentratie. Toen sloeg ze haar boek dicht met een vinger ertussen en legde haar hoofd achterover op de leuning, met gesloten ogen. Ze denkt na, dacht ik, weet ik nog. Ik weet niet meer wat ik voelde. Misschien voelde ik me neutraal jegens haar, registreerde ik zonder veel gevoelens haar spectaculair mooie gezicht, de lange donkere haren die langs de stoelleuning omlaaghingen, het been in de zijden broekspijp, de blote voet met de gelakte teennagels. Of misschien zag ik haar inderdaad niet, niet bewust, had ik geen gedachten over haar, omdat ik in de greep was van mijn eigen gedoe. Misschien waren mijn ogen eenvoudigweg, macht der gewoonte, in haar richting scherp gesteld. Ik had net een telefoongesprek gevoerd waarin ik Miranda, mijn PhD-student, vertelde dat mijn onderzoeksaanvraag afgewezen was en dat ik geen idee had hoe dit nu verder moest. Bee had dat allemaal gehoord en achteraf bekeken had ze niet zitten lezen maar had ze met stijgende verbazing geluisterd naar de dingen die er in mijn leven speelden en waar ik haar geen deelgenoot van had gemaakt. Het bleek allemaal de druppel in een emmer waarvan ik niet wist dat hij bestond, wat op zichzelf al een teken aan de wand was, volgens haar. En dat waren nog maar twee van de zegswijzen die zij in ons gesprek gebruikte. Ik zeg ‘gesprek’ maar ik denk eigenlijk dat het een ruzie was. Dat er een volle emmer was werd in elk geval wel duidelijk. Ze had van alles opgekropt, refereerde aan dingen die ik gezegd of juist niet gezegd had, soms in gesprekken van maanden geleden en soms door mij helemaal niet herkend als iets wat had plaatsgevonden. Zij zei altijd tegen mij dat ik zo secundair in mijn reacties was, maar iemand die je ineens op detailniveau van alles wat allang voorbij is begint te verwijten kan zelf ook nauwelijks bogen op een talent voor primaire reacties. Als ze dat toen gezegd had, had ik het toen kunnen oplossen, of weerspreken, of beantwoorden, of wat het ook was wat ik had kunnen doen. Maar volgens haar was elk afzonderlijk voorbeeld geen reden geweest zich te beklagen, maar was het de optelsom, met als klap op de vuurpijl – of als druppel dus – het feit dat ik niets deelde over deze nederlaag in mijn werk, wat toch, getuige het beluisterde telefoongesprek, dramatisch voor me moest zijn. Ze had haar leesbril op de punt van haar neus geschoven en keek me daaroverheen streng aan. Je bent een einzelgänger, zei ze. Ik moest denken aan de openingsscène van Jacques Gans’ boek Liefde en goudvissen: ‘Blijf bij me smeekte ik, maar omdat ik niet smeken kan, klonk het als een bevel.’ Ze zei dat ik haar blijkbaar als lid van het interieur zag, dat vond ik een vreemde woordkeus, lid, in plaats van onderdeel of zoiets. Toen zei ze het. Dat ik haar niet zag. Ze intoneerde het zo dat het ging om meer dan zien met de ogen. Ik zei intussen helemaal niks, bang om per ongeluk als een bevelgever te klinken, of, meer in het algemeen, bang om helemaal geen controle te hebben over wat er komen zou als ik mijn mond open zou doen. Het was dus welbeschouwd geen gesprek, en ook geen ruzie; het was een monoloog. En toen ze uitgesproken was stond ze – ze was inmiddels opgestaan – midden in de kamer nog enige tijd woedend en wachtend naar me te kijken. Ze wilde nu weleens weten wat ik voelde. Ik zou spijt kunnen betuigen, maar ik had geen spijt. Ik zou me kunnen verdedigen met het argument dat er geen sprake was van buitensluiting, dat ik nog geen behoefte had gehad het erover te hebben omdat het ellendige feit van de afwijzing pas twee dagen oud was, en dat ik, net zoals zojuist in het telefoongesprek met mijn PhD-student – die veel dichter bij deze vervelende professionele ontwikkeling stond dan Bee –, ook tegen haar misschien wel elk moment zou kunnen zijn begonnen te vertellen hoe en wat. Wat betreft dat laatste hoorde ik haar tegenwerpingen al: twee dagen waren juist onmetelijk lang, en als die collega dichter bij me stond dan zij, was ook dat vast een teken aan de wand. Alles wat ik zou kunnen zeggen joeg als wolkenflarden in de stormwind langs. Ik zou kunnen zeggen: lieverd, ik wil juist graag met je praten, laten we praten! Of ik zou haar woede met een grotere woede kunnen beantwoorden. Schaam jij je niet, zou ik hard en scherp kunnen zeggen, schaam jij je niet: mij overkomt iets vreselijks en jij gaat lopen jammeren dat ik je dat niet heb verteld? Ongelooflijk!
|
|
|
|
|
|
|