De eerste nieuwe boeken van 2024!

Of u nu nog aan het bijkomen bent van alle oliebollen en champagne, middenin de januariblues zit of al reikhalzend uitkijkt naar het voorjaar, bij Van Oorschot hebben we weer een heleboel frisse titels die u moeiteloos door deze laatste wintermaand heen helpen. Zo verscheen vandaag Parkeren in Hilversum, de nieuwe roman van Detlev van Heest, waarvan we in deze nieuwsbrief al een fragment delen waar u gegarandeerd van gaat grinniken. Froukje Slofstra vertaalde de Verhalen van Ivan Toergenjev, waaronder de klassieke Jagersverhalen maar ook nog veel meer, en wekte ze in sprankelend Nederlands weer helemaal tot leven. Verder verscheen er een nieuwe Parelduiker, kondigen we alvast twee nieuwe titels aan én vieren we de vijfballenrecensie voor Café Dorian van Gilles van der Loo! Kans maken op een exemplaar? Lees snel verder!

Onlangs verschenen

Parkeren in Hilversum - Detlev van Heest

Na vijftien mislukte jaren als landverhuizer in Japan en Nieuw-Zeeland keert Detlev van Heest zonder zijn vrouw en met slechts een tas met schriften en vijf onderbroeken terug naar Nederland, waar hem een reeks tegenslagen wacht. Zijn tocht naar lager wal voert de lezer mee langs een zolderkamer in Arnhem, een opleiding telefonie in De Klomp, drie jammerlijke sollicitaties bij de parlementsfractie van de Partij voor de Dieren en een dramatisch verlopend leraarschap Duits in Purmerend.

Zijn leven neemt een verbluffende wending wanneer hij aangenomen wordt als parkeercontroleur in Hilversum. Daar ontdekt hij dat hij eindelijk ergens in uitblinkt: het bekeuren van auto’s. Parkeren in Hilversum is een tragikomische schets van het Gooi en van woedende, scheldende en liegende autobezitters. Maar bovenal is het een ode aan de vriendschap en de afhankelijkheid.
Verhalen - Ivan Toergenjev

De verhalen die Ivan Toergenjev schreef voor zijn bundel Notities van een jager (ook wel Jagersverhalen) maakten hem op slag beroemd. In die korte schetsen komt een rondtrekkende verteller, meestal op jacht, mensen tegen wier verhaal hij optekent. Behalve een prachtige verbeelding van het negentiende-eeuwse Russische landleven was dit de eerste keer dat een schrijver de lijfeigenschap aan de kaak durfde te stellen.

In handen van vertaler Froukje Slofstra krijgen de verhalen van Toergenjev het Nederlands dat ze verdienen. Net als eerder bij zijn verzamelde romans doet zij recht aan zijn zachtaardige en kalme stijl. Behalve Notities van een jager bevat deze uitgave, onder veel meer, de verhalen 'Moemoe', 'Eerste liefde', en 'Lentebeken'.
De Parelduiker 2023/5

Graa Boomsma bekeek een oerversie van Remco Camperts beroemde verhaal ‘Alle dagen feest’ en merkte dat die korte vertelling uit 1949 allerminst feestelijk is. Zonder enige ironie schreef Campert over oorlogspijn.

Historicus Jaap Meijer (1912-1993) publiceerde over vele joodse schrijvers. Over zijn ervaringen met zijn vrouw en zoontje Ischa in concentratiekampen zweeg hij na de oorlog. Totdat hij in 1967 als dichter onder de naam Saul van Messel debuteerde. Wim Hazeu stond aan de wieg van diens dichterschap.

Anton de Goede hoorde een door vrijwel niemand beluisterde opname van de dit laar overleden NTR-journaliste Jellie Brouwer. Op deze registratie van een schrijversmiddag in Scheveningen vertelt Heere Heeresma niet alleen over zijn band met deze kustplaats, maar doet hij ook uit de doeken hoe er ooit een eind kwam aan zijn excessief alcoholgebruik.

Gerard Reve, die op 14 december honderd jaar geleden werd geboren, werkte in 1985 mee aan een documentaire over Louis-Ferdinand Céline, waarin we de Franse schrijver een schunnig lied horen zingen. Reve zorgde voor de vrije vertaling ervan. Het plan om er een bibliofiele uitgave van te maken stierf uiteindelijk een stille dood, maar wordt hier weer tot leven geroepen.

Verschijnt binnenkort

Dezelfde maan - Dorien Dijkhuis

Elk besluit dat we nemen betekent dat talloze andere mogelijkheden verloren gaan. Met dat gegeven in haar achterhoofd zoekt de hoofdpersoon in Dezelfde maan haar toevlucht op een eiland nadat haar leven plotseling een onverwachte wending heeft genomen. Omringd door mist en zee overpeinst ze de keuzes die haar op dit punt in haar leven hebben gebracht. Is niet kiezen ook een keuze? Hoeveel keuze hébben we eigenlijk? Volgen we het verlangen van het hart, ook als het hoofd het beter weet?

Dezelfde maan is een poëtische mozaïekroman over mogelijkheden en onmogelijkheden: over de potentiële versies van onszelf, liefdesverdriet, eenzaamheid, het verlangen naar verbinding en over de kracht en de grenzen van taal.

Verschijnt 23 januari
Dezelfde maan
Hotel Mogadishu - Ayaan Abukar

Wanneer Ayaan Abukar in 2013 de kans krijgt om naar haar geboorteland Somalië te gaan kan ze die niet laten liggen. Ze wordt aangesteld als de eerste adviseur van de Somalische aanvoerder van de kustwacht-in-oprichting. Ze ruilt haar veilige woonplaats Amsterdam in voor haar geboortestad Mogadishu, waarin de dreiging van terroristische aanslagen aan de orde van de dag is, waarin ze met geen enkele nautische achtergrond op zoek moet gaan naar een schip dat van de radar is verdwenen, waarin ze verdwaald raakt in de papieren rompslomp van internationale hulpprogramma’s. Met Hotel Mogadishu geeft Abukar het voor velen ongrijpbare Somalië een gezicht, aan de hand van het eigenaardige vacuüm waar ze verblijft: Hotel Mogadishu, waar de elite van de Somalische hoofdstad zich ophoudt.

Verschijnt 1 februari
Hotel Mogadishu

In de media

  • Vijf ballen kreeg de roman Café Dorian van Gilles van der Loo in NRC! 'Met spaarzame woorden schept hij beelden met grote intensiteit, [...] verbluffend en gevoelig. wat heeft Van der Loo dat, die gelaagde liefde, mooi en waarachtig gevangen!'
  • Marjoleine de Vos' essay over rouw, En steeds is alles er, werd enthousiast besproken in zowel NRC als Het Parool! 'In rake bewoordingen biedt [De Vos] andere achterblijvers dezelfde troost die ze zelf vindt in kunst en literatuur.'
  • Martien van Agtmaals debuutroman Het objectief werd besproken op Tzum: 'Je ervaart, als gezien door een objectief, de huidige gejaagde stad met haar rumoerige kroeg- en restaurantleven, de vrijwel permanente festivaltoestand van het moderne bestaan (...). Met zo veel indrukken van het stadsleven brengt Van Agtmaal de hectische, om niet te zeggen opgefokte sfeer effectief over..'
  • Ook van Martelaarschap, het derde deel van de dagboeken van J.J. Voskuil, verscheen een recensie in NRC én Frits Abrahams schreef erover in zijn column: 'Wat mij in de Voskuil uit deze dagboeken vooral fascineert, is de diepe verachting waarmee hij over zichzelf schrijft. Ik ben dat nooit eerder in die mate bij een schrijver tegengekomen, al komt Franz Kafka soms aardig in de buurt.'
  • Op Tzum verscheen een mooie, uitgebreide bespreking van Imre Kertész' Onbepaald door het lot: 'Het zal bevreemden, maar Onbepaald door het lot is geen 'zwaar' boek, ook niet overgecompliceerd. (...) Maar desondanks komt elk hoofdstuk van 25 à 30 pagina's aan als een moker.'

Loting

Uiteraard verloten we ook in deze nieuwsbrief weer een boek onder onze lezers. Deze keer is dat, ter ere van de vijf ballen in NRC, een exemplaar van Café Dorian van Gilles van der Loo! Bent u door de recensie extra nieuwsgierig geworden naar deze sfeervolle roman en wilt u kans maken op een exemplaar? Stuur dan vóór 26 januari een mail naar contact@vanoorschot.nl met in het onderwerp 'loting nieuwsbrief'. Vergeet niet uw adresgegevens in de mail te vermelden zodat we u eventueel het boek kunnen opsturen.

Leesfragment Detlev van Heest - Parkeren in Hilversum

I

De kamersleutel gaf ik aan de dikke receptie-Fijinees. ‘Ah, Mister Holland, you finally leave New Zealand,’ zei Setareki. ‘We thought we would get a Dutch-Japanese wedding.’

Misae was beddegoed aan het vouwen. John kwam bij haar staan. Hij legde haar uit dat we allemaal hetzelfde waren, alleen verschillend, dat Engels een samenvoeging was van Frans en Duits en dat Frans en Duits vroeger een taal waren. In elk oor had John drie ringetjes. De bovenste ringetjes waren voor
wijlen zijn ouders, de onderste voor wijlen zijn oom en tante. Tot vier jaar geleden had hij gezopen. Tegenwoordig werkte John als parking enforcement officer. Hij liet zich erop voorstaan de meest verachte Aucklander te zijn.
Het zat allemaal in je hoofd, verzekerde John. Hij ging nog wat dichter bij Misae staan. ‘Als je slank wilt zijn, dan zeg je tegen jezelf dat je slank wilt zijn, en dan word je vanzelf slank. Zeg nooit dat je niet dik wilt zijn, want dan zeg je in feite dat je dik bent.’
Misae, de sierlijkheid zelve, begreep er geen woord van.
’s Avonds kwam John bij Misae en mij aan tafel zijn prak eten. Ik had al in de bus moeten zitten.

Misae kwam mee naar buiten. Tot mijn verwarring zei ze dat ze mee zou komen naar het vliegveld.
We zaten op de achterste bank in de bus, haar hand in de mijne. John zwaaide ons lang na. Ik zei tegen Misae dat ik haar in mijn bagage zou stoppen. Haar voorkeur ging uit naar de handbagage. De buschauffeur vroeg of we haast hadden, want hij moest tanken.

De vertrekhal van luchthaven Auckland. Ik toonde het betalingsbewijs van de vertrekbelasting aan de vertrekfunctionaris, een man met een verkennershoed. Ik ging terug, zoende Misae en zei dat een leeftijdsverschil van twintig jaar verwaarloosbaar was, omdat we allebei tijdens het 63-jarige keizerschap
van Hirohito geboren waren.

Het vliegtuig taxiede naar de startbaan. Ik wilde Misae’s brief lezen, maar ik zat naast een praatzieke evangelist, Aaron, die uitvoerig vertelde hoe hij in de vangnetten van het Opperwezen was verstrikt. Pas halverwege Los Angeles viel Aaron in slaap.
Op de luchthaven van Los Angeles kwam ik niet van Aaron af. In zijn telefoon zocht hij passende bijbelteksten voor mij: 2 Timotheüs 3, de verzen 1-9. Vooral de verzen 6 en 7 beval hij warm aan. Hij nam me mee naar een luchthavenrestaurant, waar hij mijn eten koste wat kost wilde betalen. Murw van de lange vlucht en zijn gedram liet ik dat toe.
Hij legde al zijn contante geld op tafel, een dikke stapel bankbiljetten van tien en twintig dollar. God had hem opgedragen mij al zijn geld te geven.
‘Nee,’ zei ik, ‘dit kun je me niet aandoen.’
‘Dit geld is al niet meer van mij, want het is Gods wil.’
‘Ik waardeer je bedoelingen, maar dit geld kan ik niet aannemen.’
‘Het is geen vraag of jij het kunt aannemen, omdat het al van jou is.’
Ik bleef de bankbiljetten van me af duwen, maar hij hield ruim een uur lang stand.
Toen ik er genoeg van kreeg, werd ik bot. ‘Als jij me met dit pak bankbiljetten laat zitten, geef ik het aan een willekeurige persoon,’ ik wees naar een vadsige man met een bezemkarretje, ‘aan hem daar.’
‘Nee! Jij hebt een hemd en twee pantalons en verder niets,’ Aaron vergat mijn vijf onderbroeken. ‘God wil je Zijn liefde schenken.’
‘Ik waardeer het gebaar, maar voor liefde laat ik mij niet betalen. Ik ben geen prostitué.’

Alle boeken uit deze nieuwsbrief

Klik op het omslag om het boek te vinden in onze webshop!