|
Herontdekte klassieker en nieuwe poëzie
|
|
|
|
|
|
Nu het voorjaar gevoelsmatig nog zo ver weg is en de feestdagen allang achter ons liggen, is het soms even zoeken naar lichtpuntjes in de grijze februarimaand. Niet getreurd: ook in deze druilerige, laatste winterweken brengt Van Oorschot u genoeg nieuwe boeken om de tijd tot opkomende bloemknoppen en zonnige ochtenden te overbruggen! Negentig jaar na de originele verschijningsdatum publiceren wij de vertaling van Nu in november van Josephine Johnson, een meeslepende roman over een boerengezin dat worstelt met armoede en aanhoudende droogte. Daarnaast kondigen we de nieuwe dichtbundel van Daan Doesborgh, Moet het zo, aan en herinneren we u met veel plezier aan de verschijningsdatum van Marijke Schermers roman In het oog. Daarnaast: de mooiste recensies en een prijsnominatie voor maar liefst twee van onze boeken! Leest u snel verder!
|
|
|
|
|
|
|
|
Josephine Johnson - Nu in november
|
Arnold Haldmarne vertrekt met zijn vrouw en drie dochters van de stad naar het platteland om een nieuw leven op te bouwen. Het zijn de crisisjaren in het Amerikaanse Midwesten en het gezin worstelt met het zware leven op hun boerderij, waar droogte zich meester maakt van het land. Marget, de middelste dochter, blikt terug op die beproevingen: de dorst van het land dat wacht op de regen, die maar niet valt; en de dorst van de mensen die verlangen naar verbinding, liefde en rechtvaardigheid, en naar brood op de plank.
|
|
Met haar tijdloze en melodieuze stijl schetst Josephine Johnson een genuanceerd portret van een familie die worstelt met armoede en zich teweerstelt tegen de verraderlijkheid van het klimaat. Nu in november is een gevoelige schildering van het menselijk verlangen, een vergeten klassieker die het verdient herontdekt te worden, maar bovenal is het een adembenemend mooi boek.
|
|
|
|
|
|
|
|
Marijke Schermer - In het oog
|
Op een dag krijgt Nicola geen geld meer voor haar bacterie-onderzoek, terwijl ze iets groots op het spoor denkt te zijn. Op min of meer hetzelfde moment wordt ze volkomen onverwacht verlaten door haar geliefde. Dat verlies brengt eerdere verliezen naar de oppervlakte en brengt tevens verloren verlangens bij haar terug. Ze ontmoet Louis, een man van wie ze volkomen in de ban raakt. Ze bespioneert hem en dringt buiten zijn medeweten zijn huis binnen – een relatie ontluikt. Zowel met Louis als met de leptotrichia animalis in haar laboratorium gaat Nicola haar goddelijke gang en lapt ze regels en normen aan haar laars.
|
In het oog is een roman over iemand die floreert als onderzoeker, maar zich het comfortabelst voelt als ze zelf in de schaduw blijft. Het is een roman over kijken en gezien worden, over bedrog, macht, machteloosheid en verantwoordelijkheid – in relaties en in het werkzame leven. En, bovenal, over de helende kracht van de liefde.
|
|
|
|
|
|
Daan Doesborgh - Moet het zo
|
Het is voor een dichter het hoogst haalbare: een gedicht dat leest alsof het altijd al heeft bestaan. Maar ook aan zulke, monumentale poëzie moet een hoop twijfel vooraf zijn gegaan. Die gedachte loopt als een rode draad door Moet het zo. In deze bundel verkent en bevraagt Daan Doesborgh de mogelijkheden van het gedicht.
|
Zijn zoektocht leidt de ene keer tot strakke gedichten en klassieke versvormen, de andere keer waaieren de verzen vrijelijk over de pagina. En ook in zijn thematiek laveert hij wat af: Waarom maken we zo moeizaam contact met de doden? Wat is het rouwproces van bijen? Wat heb je aan een gedicht als er oorlog wordt gevoerd over water? Wat voor twijfel zit er achter een zelfverzekerd gedicht?
|
Doesborgh dicht nu eens behoedzaam en bevragend, dan weer met de branie van een dichter die weet hoe goed hij het vak beheerst.
|
|
|
|
|
|
|
|
- Nog voor het boek in de winkels ligt, stond er in de VPRO Gids een uitgebreid artikel over Josephine Johnson, auteur van Nu in november! 'In de immer uitdijende categorie "vergeten klassiekers" is het nu vertaalde Now in November (1934) een wel heel sterk staaltje. Hoe is het in vredesnaam mogelijk dat ik nooit eerder van deze roman en deze schrijfster heb gehoord?! vraag je je al lezende onwillekeurig af. [...] Nu in november is een verhaal over ploeterende zielen in de zogenoemde Dust Bowl tijdens de Grote Depressie dat zich moeiteloos kan meten met John Steinbecks The Grapes of Wrath uit 1939. (Dat dus vijf jaar láter verscheen).'
- Het Amarte Fonds organiseert dit jaar voor het eerst de Amarte Literatuurprijs en maar liefst twee Van Oorschot-boeken zijn genomineerd! Goudjakhals van Julien Ignacio en Dedalo, uit zee opgestaan van Richard Hemker maken kans op de prijs die toegewezen wordt aan 'een boek dat conventionele grenzen overschrijdt, inspiratie opwekt en zowel lezers als collega-schrijvers uitdaagt'.
- Vijf sterren voor Shi Tieshengs Notities van een theoreticus in De Standaard! 'Het is een al even uniek en ongrijpbaar universum van milde mijmeringen over de menselijke conditie (...). Het zijn heerlijke en wonderlijke bespiegelingen, ze zijn goed voor vele uren van lezen en herlezen, en van bijhouden voor later.'
- Ook in De Groene Amsterdammer verscheen een uitgebreide bespreking van Shi Tieshengs roman: 'Notities van een theoreticus is heel knap geschreven. Brokje bij brokje worden de details van het leven van elke protagonist onthuld. (...) Niet minder knap is de vertaling van Leenhouts: hij maakte een tekst vol idiomatische vondsten, gevarieerde zinsconstructies, goed getypeerde stemmen.'
- Café Dorian van Gilles van der Loo kreeg een lovende recensie op Tzum: 'Als lezer ga je bij de vaste clientèle horen, je voelt je een van hen, het café is een prettige plek om rond te hangen. (...) Terecht dat Van der Loo met Café Dorian genomineerd is voor de longlist van de Libris Literatuurprijs 2023.' Daarnaast stond er een uitgebreid interview met de auteur in Trouw!
- Een zeer mooie bespreking van Detlev van Heests Parkeren in Hilversum verscheen in De Groene Amsterdammer: 'Ik heb hier keihard om gelachen'.
- In Trouw verscheen een uitgebreide recensie van Ayaan Abukars Hotel Mogadishu.
- Dorien Dijkhuis' debuut Dezelfde maan is enthousiast besproken in de boekenrubriek van Nieuwsweekend! U kunt het fragment hier terugluisteren. Ook in de uitzending van Passagio Late Night werd haar boek lovend genoemd! U kunt het hier terugluisteren, het fragment begint omstreeks 00:23:30: 'Dezelfde maan is een verzameling korte observaties die samen een even droevig als flonkerend mozaïek vormen.'
|
|
|
|
|
|
|
Ook in deze nieuwsbrief verloten we uiteraard weer een boek aan een van onze nieuwsbrieflezers! Deze keer maakt u kans op het wonderschone Nu in november van Josephine Johnson. Wilt u meeloten? Stuur dan vóór 23 februari 2024 een mail naar contact@vanoorschot.nl met in het onderwerp 'loting nieuwsbrief'. Vergeet niet uw adresgegevens in de mail te vermelden, zodat we u eventueel het boek kunnen toesturen.
|
|
Te nieuwsgierig om te wachten? Hieronder leest u waarom junior redacteur Sonja Buljevac vindt dat iedereen deze herontdekte klassieker zou moeten lezen.
|
|
|
|
|
Junior redacteur Sonja Buljevac over Nu in november:
|
|
'Soms stuit je op een boek waarvan je, nog voordat je het openslaat, al het gevoel hebt dat je het fantastisch gaat vinden. En heel soms begin je dan met lezen en blijkt dat je hoge verwachtingen niet alleen worden waargemaakt, maar zelfs overstegen. Dat overkwam mij met Nu in november. Vanaf de eerste alinea was ik overdonderd door Johnsons schijnbaar moeiteloze maar toch adembenemende stijl. Dit in combinatie met Johnsons goudeerlijke, genuanceerde portret van een gezin en de vlijmscherpe wijze waarop ze maatschappelijke pijnpunten blootlegt, maakt deze klassieker tot niet minder dan een meesterwerk.'
|
|
|
|
|
|
Leesfragment Josephine Johnson - Nu in november
|
|
Nu in november zie ik onze jaren hier als één geheel. Dit najaar voelt tegelijkertijd als een eindpunt en een beginpunt in ons leven, en de momenten waar eerder een dichte mist overheen hing – zoals bij alles wat te dichtbij en te vertrouwd is – staan me nu helder voor de geest, waardoor ik zie hoe vreemd ze waren. We hebben een lang jaar achter de rug, langer en gewichtiger dan de volle tien jaar die eraan voorafgingen. Er zijn nachten geweest waarin me het gevoel bekroop dat we op iets verschrikkelijks afstevenden, maar zodra dat iets zich aandiende voelde het warrig en onderbroken omdat we er te dicht op zaten en drong het amper tot me door.
|
|
Als ik er nu op terugkijk zie ik de dagen als iemand die het hele verleden overziet, waardoor alles meer vorm en betekenis heeft dan eerst. Maar eigenlijk is niets echt voorbij en ligt niets voorgoed achter ons.
|
|
Alle jaren leken op elkaar en vloeiden in elkaar over, en ons geheugen is net een zeef of drijfzand, maar de dag dat we hierheen verhuisden en de maanden daarna herinner ik me maar al te goed. De wortels die we destijds schoten, die eerste maart, zijn tot mijn verbazing even grillig gegroeid als de takken van ons leven.
|
|
De heuvels waren toen nog kaal, het winterblad was weggewaaid, maar de boomgaard stond er al springlevend bij. De fruitbomen zaten vol rode vlekken van hun eigen hars en de schors zat er zo strak omheen dat het leek alsof er te weinig ruimte was voor het nieuwe leven in het ontluikende loof.
|
|
Het was een oud huis en het land was al sinds de Burgeroorlog in bezit van de familie Haldmarne, maar toen wij erheen verhuisden had er in geen jaren meer iemand gewoond. Er hadden alleen pachters gezeten, steeds voor kortere tijd. Het was rotsige grond, maar veelbelovend, en de schapen aten hun buikje vol in de weilanden met afgesleten steenrichels, zo wit als ontblote kiezeltanden door de vorst. Langs de heuvels waren meerdere prachtige boomgaarden aangeplant, en moeder dacht bij die aanblik de eerste dag meteen aan de moeite die het zou kosten om alle appels te plukken en de steile hellingen op te sjouwen, maar ze zei alleen dat het vast een goede oogst zou worden en dat de bomen er sterk maar oud uitzagen. Ik weet nog dat vader antwoordde: ‘Zelfs als er wat af komt, kunnen we het niet verkopen,’ want, ‘er rust een hypotheek op het land.’
|
|
Niemand ging hierop in en de kar reed piepend en kreunend verder door de karrensporen in de weg. Merle en ik keken naar de gaaien die als blauwe flitsen door de boomkruinen schoten en we luisterden naar hun gekwetter. De iepen zaten vol knoppen en staken als bruine spinnenwebben af tegen de lucht. De lege weilanden stonden er prachtig bij en de notenbomen gaven alles haast een lavendelkleurige gloed, heel fris. Alles was vreemd en onsamenhangend, en je kon er niet zomaar een patroon in herkennen. Ondanks het land om ons heen en de smeltende sneeuw in de voorjaarslucht was er al een kiem van bezorgdheid geplant – door die hypotheek en vader die volledig opging in zijn bittere ergernis en zijn angst voor de toekomst.
|
|
|
|
|
|
Alle boeken uit deze nieuwsbrief
|
Klik op het omslag om het boek te vinden in onze webshop!
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|