Dring niet zo om me heen, duizend miljoen dingen met neusgaten,

helgele afrikaantjes met je slechte adem, zwaailicht van zon en wederzon.

Ik ben er niet. Heel de nacht door in mijn hoofd

lagen dringende zaken te vervellen, koelden

generatoren tikkend af, legden verlegden er zich

natte zoogdieren nog onrustig om de robbenjagers. Nu

is het stil. In een kokon van ruimte val ik achterwaarts door een

sterreloos zwart. En ik verplaats me niet.

 

Ach, arm voor arm, been voor been

is waterbuffels in de zoete modder vastgezogen.

Ik kan me niet bewegen.

(Waar is de tijd dat al mijn jonge cellen het bed uitsprongen,

naar de geur van bakspek op een zondagmorgen;

hoho, en ik erachteraan natuurlijk!)

In de lente zie ik jou

na de kale winterkou,

na de kou van Boerenbruegel,

takkenbossen op een kreugel, graagte

als een keldermot

weggekropen voor de vrome

vuistenbijtertjes uit Rome. Schrale

korsten in de kast.

 

Maar de aarde kantelt naar de

equinox. Dan

gaan weer rappe

kleppervoeten op de trappen, vliegen

venstervleugels open, liggen

zedeloze biggen rozeronde

in de zonde, rozeronde

in de zon. Geurt

de mede, spat het bier.

Groeien bloemen uit de grond. Bloeien

lippen om je mond, glanst het onyx

van je ogen, is je huid mijn

voorjaarsdeken en je borst

mijn voorjaarsfruit.