Zwanger richt zij de loop. Een vorstelijk

pistool dient aan de borst, een goddelijk

dwars op de slaap te staan. Vaders regie

erkent geen toeval, eist dodelijke precisie.

 

Dit wordt een daad van bovenaardse pracht:

moeder en kind dansen in dezelfde sekonde

naar de eeuwigheid. Dit wordt ontspringen.

 

Uit wraak vernietigt zij, uit walging. Niemand

kent pappa’s troetelnaam. Mannen misbruiken

haar oor, kruipende kerels likken haar hand.

 

Zij laat het kind niet zingen en stort met rode

bloesems aan de slaap op deze sofa neer.

De regels die de slaap mij gaf (Vader laten gaan?)

sloten aan bij wenteling en vrede met de dood.

Die zou ik wel onthouden. Draaide me verheerlijkt om.

 

Ik zocht ze diep en dieper, toen ik mijn haren waste,

de schuimlaag wegspoelde en om antwoord riep.

Welke vader werd in welk verband geplaatst

dat ik mij overgaf en heerlijk verder sliep?

 

Een armband was het eerder dan een ring.

De bocht was opgenomen in een ordening.

Het sloot aaneen. Ontvalt mij wat mij eerst ontging?

Lakens ruiken naar buiten, ramen en spiegels

glanzen. Orde in huis, tulpen in knop, fresiageur.

Op traptreden danst reinheid, hoe feestelijk is het

badkamer en wastafels recht in de ogen te zien.

 

Kom, wees intiem en kijk in mijn linnenkast.

Wat vind je van liefelijk gekleurde stapels?

Vingers thuis, aanraken is mijn privilege.

 

Je vraagt naar de kelder. Wees moedig,

kom mee. Daar staat de werkbank

met het orgelfront van beitels, boren,

sleutels, schaven, schroevedraaiers.

Hier houd ik ‘s nachts mijn werkcollege.

 

De verbanddoos wacht,

verbindt rode met orde

en hartstocht met snee.