Daar was het, daar onder de bomen, daar moet je zijn.

De takken hangen laag en door het perspectief steeds lager.

Je zou kunnen zeggen: hemel en aarde naderen elkaar

ware het niet dat al dat groen zo hevig van de aarde is.

(Op school geleerd, oud wereldbeeld, gemompel in de oude stijl.)

Onder de takken gezeefd zonlicht. Je kunt de kippen

er gemakkelijk bij denken of andere privébeelden.

 

Genoemd perspectief houdt halt voor een bakstenen muur.

Het zou een varkensstal kunnen zijn vanwege die kippen.

Maar net zo lief is het de muur van een Engels landhuis

en kijken wij door een laan over een gazon naar een bordes

en menen thee te ruiken in de verte of een ander privébeeld.

 

Daar was het onder de bomen, daar moet je zijn.

Als het gaat kan dit net zo goed een lege parkeerplaats zijn

of deze half lege camping met een caravan in je ooghoek

iemand die met een handdoek door het beeld loopt, ik bedoel:

het gaat niet om de natuur, laat daar geen misverstand over bestaan.

Het komt er gewoon door te kijken, geen zoeken, geen verbeelding

maar het kijken dat je hoofd verlaat, gemijmer buiten jezelf.

 

Dan is het er, voor iedereen anders, maar voor iedereen hetzelfde.

Terwijl je hier zit ben je daar. Preciezer gezegd: je bent terug.

Alles wat hier is blijft

 

Twee appels ruiken eeuwig naar hun toekomst

In het rijstpapieren winterlicht

Een kinderschaats (verdwijnend rood)

Aan zijn riempje aan een spijker

Drie kogellagerkogels glanzend

In hun geur van stof oud vet

Er koeren duiven op het dak

Op een vergeelde krant

Vijf bonen die ontkiemen naar hun toekomst

 

Niets van wat hier blijft is ooit gekomen

Ik had dit nooit meer mogen zien

Als ik hier blijf verdwijn ik

 

Loop ik daarom achteruit naar buiten

Waarbij ik struikel en ik viel

Als jij mij niet had opgevangen

 

Je likt mijn nek

Je trekt m’n hemd uit mijn broek

Je streelt mijn buik

Ze draagt zichzelf de trap op ze komt thuis

De taxi heeft haar kleren meegenomen

De huisbaas heeft de huur betaald

Ze heeft haar blauwdruk weggefaxt naar de hemel

 

Probeerde men werd zij

Met zo’n angstvallig liefdevol tonaal bouquet

Dringend opgewekt gerustgesteld teruggehuldigd

Naar het koude huis dat zij verliet?

Ja

 

Maar ze kwam thuis ze droeg zichzelf de trap op

Ze nestelde in het koortsige vertrek dat mij begaf

Nu maakt ze de ceintuur los van mijn kamerjas en kijk

Op het ademloos buro komt het witte blad dwarrelend