‘Je bent er niet, je bent eventjes weg’, wanneer ik

het bloed opgeef van een donkere ochtend vroeg en

het volgen van zijn sporen, zijn faeces en zijn

woorden,

 

waarom hij in mij schrijnt en mij aan flarden scheurt

en toch blijft strompelen in de sneeuw

(: achter een boom trekt hij zich af

en verrekt voorgoed zijn stomp).

 

Dan spijbel ik levenslang, blijf altijd wachten

op het geschreeuw van de verschrikkelijke sneeuwman;

tot hij in mijn smoel staart en ik in zijn adem

verkleum, vastvries in zijn lozing:

 

een kleverig spoor van verwoesting dat hij

nalaat, met smeltwater onder zijn poten als hij

kleiner wordt en verdwijnt, maar toch altijd

om zich heen blijft maaien.