Hun schichtige hoofden in de mist,

had ik niet geweten wie dat waren,

 

ik had gedacht dat het niet meer

was dan de droom van bij elkaar

 

zijn in een weiland in de winter,

maar ik wist het, ik kende hen.

 

Ze waren gekomen uit een grijs verleden,

aarzelden, en keerden daar in terug.

Terwijl ze in de sneeuw staat valt

de avond, wordt ze steeds meer

 

klein en alleen, groeit om haar

heen de wereld. Ze moet gaan.

 

Het wordt nacht, het raam waarin

ze staat wordt grijs en stil

 

als een oude ets. Ze moet steeds meer

gaan, maar ze blijft.

Witte morgen waarin de sporen van

wat vannacht is gebeurd.

 

Wit woud dat vannacht een huis

is geweest, maar nu.

 

Het is morgen geworden, er is

gekomen, geweest, gegaan.

 

Het sneeuwt door dak en muren naar

binnen, er zal niets zijn gebeurd.