{"id":299006,"date":"1963-01-01T00:00:56","date_gmt":"1962-12-31T23:00:56","guid":{"rendered":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/dbnl\/niet-voor-kinderendoor-klaas-de-wit\/"},"modified":"2021-06-04T12:08:04","modified_gmt":"2021-06-04T11:08:04","slug":"niet-voor-kinderendoor-klaas-de-wit","status":"publish","type":"dbnl","link":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/niet-voor-kinderendoor-klaas-de-wit\/","title":{"rendered":"Niet voor kinderen\r\n\r\ndoor Klaas de Wit"},"content":{"rendered":"
\r\n\r\n <\/interp>
[p. 275]<\/div>\r\n<\/a>\r\n

Niet voor kinderen\r\n
door Klaas de Wit<\/i>\r\n<\/h3>\r\n\r\n

\u2018Mammie zegt, als je nog weer over die griezelige dingen met ons praat – je weet wel – dan mogen we niet meer met jou spelen, ook niet meer samen naar school lopen.\u2019<\/p>\r\n\r\n

Ze keek strak voor zich uit naar de half dichtgegroeide vijver; een vijver waarvan gezegd werd dat er geen bodem in zat, dat er geregeld mensen in verdronken, zomaar, zonder reden. Ze werden erin getrokken als ze er langs liepen, te dicht langs de kant in het donker. Jules slenterde naar de grote eiketak die daar lag en begon ermee in het water te porren. Het was een vast ritueel, we deden het bijna iedere dag. \u2018Ik geloof er niets van,\u2019 zei hij, en hij boog zich zover mogelijk voorover. \u2018Hier is grond… en hier… en hier; en het helt niet eens erg af.\u2019 Mijn hart bonsde, maar tegelijk voelde ik een ellendige jaloezie, omdat ik wist dat hij<\/i> niet bang was; dat hij niet bang kon zijn, omdat hij het niet geloofde, niet eens de verleiding onderging om het te willen geloven.<\/p>\r\n\r\n

\u2018Je weet best dat mammie dat niet bedoelt,\u2019 zei ze koppig. \u2018En Elco weet het ook. Die stomme vijver…\u2019 Ze stond naast mij op het pad. Natuurlijk wist ik dat haar moeder dit niet bedoelde. Ik wist ook dat het haar moeder menens was; dat ze bang was, de moeder, voor de dingen waar ik niet meer over mocht praten. Ze waren er allemaal bang voor. Suzie en haar moeder in de eerste plaats, maar ook de vader, en Jules, al zei hij nog zo van niet, en zelfs Dolf die naar Palestina wilde. Ik praatte erover omdat iedereen erover praatte, de hele dag. Maar ook – waarom zou ik het ontkennen? – omdat het me een bijna zoete bevrediging verschafte de angst, die ik zelf zo weerzinwekkend goed kende, in die donkere schijnbaar vreesloze ogen te zien opspringen. Wat ik dan vertelde waren de feiten.<\/i> Je mocht toch de waarheid vertellen? Ik keek om me heen. Op deze plek was het bos koud\r\n<\/p>

[p. 276]<\/div>

en muf, zelfs als de zon scheen. Je hoefde niet per se door het bos. Je kon ook de nieuwe verkeersweg naar de grens volgen en dan linksaf over de es langs de Lindenhof. Maar dat was wel vijf kilometer langer. Misschien zou hun moeder hen wel op de dorpsschool doen, zodat ik niet eens meer een kans zou krijgen om met hen mee te lopen. \u2018Wat bedoelt je moeder dan eigenlijk?\u2019 zei ik, om iets te zeggen, om tijd te winnen.<\/p>\r\n\r\n

\u2018Nou, dat weet je best, van wat ze daar doen, d\u00e1\u00e1r – (ze wees met haar hand ergens achter de bomen) – en van dat er gauw oorlog komt.\u2019<\/p>\r\n\r\n

\u2018Maar dat is<\/i> toch ook zo?\u2019 riep ik uit, nu ondanks al mijn andersgerichte voornemens. \u2018Het staat zelf in de krant…\u2019<\/p>\r\n\r\n

\u2018Natuurlijk,\u2019 zei Jules. Hij boorde de stok demonstratief vast in de drassige bodem en kwam naar ons toe. \u2018Natuurlijk is het zo, maar daarom hoef jij het nog niet iedere dag weer te zeggen?\u2019 Suzie greep mijn hand vast, zoals ze ook altijd deed als we de verkeersweg overstaken. Jules was een onbekende geworden, ook voor haar. Opeens begon ik te huilen. Of eigenlijk was het niet echt huilen, zomaar een paar snikken. Ik vond mezelf het meest verachtelijke wezen dat er bestond. Voordat zij naast ons waren komen wonen had ik nooit geweten wat vriendschap was. \u2018Dacht je echt dat wij niet weten wat ze daar uitvoeren, d\u00e1\u00e1r?\u2019 Hij wees niet met zijn hand, maakte slechts een achteloos gebaar met zijn hoofd. \u2018Waarom denk je anders dat wij daar weg gegaan zijn? Nou? We verdienden daar wel twee keer zoveel als hier, wel tien keer…\u2019 Hij keerde zich om vol verachting en liep weg. Ook zijn rug was veranderd.<\/p>\r\n\r\n

Suzie keek mij aan, ik voelde dat ze nog op een antwoord wachtte. Ze had mijn hand losgelaten. Nu kon ik mijn schouders wel weer ophalen. Ik pakte een steen en keilde hem in het zwarte water. Midden in de vijver (als er geen bodem was zou d\u00e1\u00e1r het gat zijn, de peilloze koker tot in het binnenste van de aarde). \u2018Nu goed,\u2019 zei ik, \u2018ik zal d’r niet meer over praten. Als jullie het je zo aantrekken…\u2019<\/p>\r\n\r\n

Haar lachen klonk harder dan gewoon. \u2018Mammie zegt ook, dat het niets voor kinderen is. Allemaal sensatie.\u2019<\/p>\r\n\r\n

\u2018Sensatie?\u2019 zei ik schamper. \u2018Weet je wel wat dat is?\u2019 Ze zat twee klassen lager dan Jules en ik.<\/p>\r\n

[p. 277]<\/div>\r\n

\u2018Jawel – leugens.\u2019<\/p>\r\n\r\n

\u2018Niet altijd…\u2019<\/p>\r\n\r\n

\u00a0<\/p>\r\n\r\n

Toen het voorjaar werd moest Jules een hele tijd thuisblijven van de dokter. Ik bracht hem iedere avond het werk dat we gedaan hadden op school. Er werd nergens meer over gepraat. Er lagen geen kranten op tafel. Als de nieuwsberichten begonnen stond iemand op en zette het toestel af. Thuis was ik alleen, hier was een gezin – een moeder die onder het breien kon voorlezen, een kamer vol schilderijen, allerlei buitennissige dingen, een tafel die bijna nooit ongedekt was, waar de lekkerste dingen \u00e9\u00e9rst kwamen inplaats van aan het eind als je bijna niets meer op kon…<\/p>\r\n\r\n

Op een middag regende het en Suzie had haar cape vergeten. Ik had een nieuwe rubberen regenjas, nog een paar maten te groot eigenlijk. Ik knoopte hem van boven zo ver mogelijk dicht. Zo konden we er samen onder lopen. \u2018Net een tent,\u2019 zei ze. \u2018Alleen stinkt het een beetje, net gas.\u2019<\/p>\r\n\r\n

\u2018Hier is een kijkgat. Ik zal wel uitkijken.\u2019 Ik hield mijn hand om haar schouder geslagen. \u2018We moeten wel gelijk op lopen, anders gaat het zo raar.\u2019<\/p>\r\n\r\n

\u2018Dan moet jij eerst kleinere passen nemen,\u2019 giechelde ze. We liepen met kleine passen en luisterden naar het geratel van de regen op het rubber. Het rook inderdaad naar gas.<\/p>\r\n\r\n

\u2018Ga je straks mee aardappelschillen brengen naar Vrouw Holle?\u2019 vroeg ik. Vrouw Holle bewoonde een half in elkaar gezakt boerderijtje tegenover ons tuindorp. Ze gaf een stuiver voor een emmer schillen. Ik voelde haar schouder verstrakken. Ik wist dat ze daar ook wel een beetje angst voor had.<\/p>\r\n\r\n

\u2018Is het echt waar dat ze met dat varken praat?\u2019<\/p>\r\n\r\n

\u2018Ik heb het zelf gehoord.\u2019<\/p>\r\n\r\n

\u2018Wat zegt ze dan?\u2019<\/p>\r\n\r\n

\u2018Ik kon het niet goed verstaan. Maar ik weet zeker dat ze iets tegen hem zei.\u2019<\/p>\r\n\r\n

\u2018Zoals je met een hond praat natuurlijk.\u2019<\/p>\r\n\r\n

\u2018Nee, heel anders…, alsof ze iets afsprak, alsof hij antwoord gaf…\u2019<\/p>\r\n\r\n

\u2018Stond je er dicht bij?\u2019<\/p>\r\n\r\n

\u2018Ik durfde niet zo goed.\u2019<\/p>\r\n\r\n

\u2018Zou het echt waar zijn…\u2019<\/p>\r\n

[p. 278]<\/div>\r\n

\u2018Dat ze een heks is? Ik denk het wel. ‘s Avonds als ik niet goed in slaap kan komen ga ik wel eens in het raam zitten. Dan teken ik op m’n lei van alles wat ik zie. Laatst een keer heb ik getekend hoe ze met hem, met het varken, uit het bos kwam. En ze praatten ook samen. De maan scheen…\u2019<\/p>\r\n\r\n

Opeens bleef ze staan en begon hardop te lachen. \u2018Wat is er?\u2019 Even plotseling was ze weer stil en ernstig: \u2018Zulke verhalen mag je me gerust vertellen. Ik weet best dat het niet echt gebeurd is. Je zegt toch zelf dat je het getekend hebt?\u2019<\/p>\r\n\r\n

\u2018Daarom kan het toch wel waar zijn?\u2019<\/p>\r\n\r\n

\u2018Ach, gekkerd.\u2019<\/p>\r\n\r\n

Het woord gekkerd vertederde me. Ze had nog niet eerder zoiets tegen me gezegd. Niemand had nog nooit zoiets tegen me gezegd, niet op die manier. \u2018Ga je dan mee straks?\u2019<\/p>\r\n\r\n

\u2018Dat weet ik nog niet.\u2019<\/p>\r\n\r\n

\u2018Zie je nou wel dat je het toch gelooft? Tenminste wel een beetje…\u2019<\/p>\r\n\r\n

We liepen verder in de stromende regen. Ik stuurde het schip.<\/p>\r\n\r\n

\u2018Zeg, we gaan misschien al gauw naar Amerika.\u2019<\/p>\r\n\r\n

\u2018O, dat zeggen jullie al zo lang.\u2019<\/p>\r\n\r\n

\u2018Ja, maar nu zal het echt wel gauw gebeuren.\u2019<\/p>\r\n\r\n

\u2018En Dolf dan?\u2019<\/p>\r\n\r\n

\u2018Hij heeft nog steeds geen visum. Dat is iets wat je nodig hebt als je naar een ander land wil. Hij gaat in elk geval niet mee. Maar nu is er nog iets veel ergers: Jules wil ook naar Palestina.\u2019<\/p>\r\n\r\n

\u2018Vindt je vader dat zomaar goed?\u2019<\/p>\r\n\r\n

\u2018Natuurlijk niet. Hij zegt: Je bent nog te jong, je hebt nog niks te willen.\u2019<\/p>\r\n\r\n

Ik probeerde haar aan te kijken – (ze zei helemaal niets over zichzelf, hoe ze het vond om weg te gaan) – maar haar ogen waren niet te zien in het donker. Op dat moment schoot er een stekende pijn door mijn rechterknie en we vielen voorover temidden van een oorverdovend lawaai van vallend hout en scheurend rubber. Ik kroop onder de jas vandaan en zag dat we tegen een manshoge stapel lege kisten waren opgelopen op het trottoir voor een viswinkel. Zij lag dubbelgevouwen in een kist en keek me aan met grote verschrikte ogen. Als mijn nieuwe jas niet voor de helft door-<\/p>

[p. 279]<\/div>

midden gescheurd was zouden we misschien gelachen hebben. Nu komt er iemand uit de winkel naar buiten lopen. Een lange magere jongen wiens gezicht me vaag bekend voorkomt. Als hij ziet dat we nog maar kinderen zijn wordt hij pas goed kwaad. We moeten eerst de hele rotzooi keurig netjes opstapelen, en dan wee ons gebeente als we… Hij onderbreekt zichzelf, kijkt ons onderzoekend aan, en zegt lijzig: \u2018Joodjes, geloof ik, h\u00e8?\u2019 Ik deins achteruit en stamel: \u2018NEE.\u2019 Hij stapt me voorbij, naar Suzie – (nu pas werkelijk een steekvlam van angst in die ogen) – en pakt haar onder de kin: \u2018Maar deze hier toch zeker wel, h\u00e8?\u2019 Ze knijpt de ogen stijf dicht. Ik ga naar haar toe en trek haar overeind uit de kist. \u2018Eerst Heil Hitler<\/i> roepen voor je hier langs mag,\u2019 zegt hij, volkomen vergeten dat we nog de kisten moeten opstapelen. Ik trek haar achter me aan de straat op, maar hij blijft tergend wijdbeens voor ons lopen. \u2018Nikservan, jodengebroed, jullie komt er niet langs voor je het gezegd hebt.\u2019 We keren ons om en lopen hard weg, terug in de richting van school. Hij doet alsof hij ons achterna wil komen. We rennen een zijstraat in. Nu vluchten we, nu is het weer gewoon een spel – bij iedere hoek voorzichtig vooruit sluipen en loeren of hij er niet staat, dan als de weerlicht de straat oversteken, geen \r\nogenblik blijven staan, want overal kan de vijand zijn, lang, groot, slungelachtig… We komen aan de rand van de stad, een kaal terrein, afgevreten land waar een fabriek gebouwd gaat worden. Nu zijn we wel veilig, meen ik. We kunnen het spel staken. De adem ontbreekt en het hart ponst gaten in mijn borst. Suuuuuuzie,<\/i> roep ik. Maar zonder adem kan ik haar niet bereiken. Ze holt verder, springend over de spiegelende plassen, dansend lijkt het wel als een wegstuitende bal, op goed geluk de daarachter liggende verkeersweg kruisend. Ik moet even gaan zitten op een rioolbuis. Alles is nat. Mijn regenjas ben ik kwijt.<\/p>\r\n\r\n

Later vind ik haar voorover liggend aan de rand van de vijver, de bodemloze vijver… Van alle kanten word ik aangevallen door de gruwelijkste gedachten – (het geleiige vlies dat over het water ligt) – maar ik sluit me hermetisch af: misschien is er een ander gevaar dat nog gruwelijker is. Ik laat me naast haar neervallen in het natte gras. Suzie? Ze zegt niets, alsof ze niet gemerkt heeft dat ik er ben. Ze ligt\r\n<\/p>

[p. 280]<\/div>

met het gezicht in de handen. Maar de smalle schouders bewegen niet. Een kevertje kruipt over haar been, blijft zitten in de kom van de knieholte. Voorzichtig veeg ik het weg. Mijn hand blijft liggen in de kloppende holte. Het duurt een hele tijd. Als er iemand langs zou komen zou ik mijn hand vlug terugtrekken. Ik wil er niet aan denken dat er iemand zou kunnen komen. Ook niet dat ze drie jaar geleden, toen ze hier nog maar pas waren komen wonen, dat ze zich toen aan mij wilde laten zien, helemaal. Ik wilde niet, toen. Het was in het korenhoge grasland geweest naast de Lindenhof, waar we altijd tijger-in-de-rimboe speelden. Ze had niet begrepen waarom ik niet wilde. Nu zou ze het wel niet meer weten. Ik voel me nu zoals toen ze voor het eerst mijn hand vastpakte bij het oversteken van de verkeersweg. Mijn hand, niet die van Jules, die toch haar broer was. Nu gaat ze zich bewegen. Ik ben bang. Elke beweging is verandering, verlies van wat eerder was. Ze draait zich om. Ik wil mijn hand terugtrekken, maar zij grijpt hem vast en laat hem langzaam omhoog glijden, over de kletsnatte jurk, tot onder de weke ronde kin. Het komt als een pijnlijke schok, als toen de dokter mijn arm weer in het gelid duwde – mijn verraad.<\/i> Ik heb nee gezegd toen hij dat vroeg, met zijn hand onder deze kin: Joodjes, h\u00e8? Maar ze wil mijn hand niet loslaten. Ze trekt mij tegen zich aan, krampachtig. Ik lig met mijn gezicht tegen haar schouder, hard en ook zacht. \u2018Het is waar, h\u00e8? Al die dingen die jij gezegd hebt.\u2019 Ik houd mijn hoofd stijf tegen haar aan geduwd. \u2018Ik weet het wel. Alles is waar. Het staat in de krant, ze zeggen het voor de radio, in de film… wat ze daar doen… met ons. Dat visum zullen we nooit krijgen, dat weet ik ook. Maar ik wil het ook niet eens, ik wil niet meer weglopen, vluchten. Nooit meer. Jij?\u2019<\/p>\r\n\r\n

Ze heeft het dus niet gehoord, dat ik het gezegd heb. Of misschien heeft ze het w\u00e8l gehoord, maar ze is het weer vergeten. Of ze wil het, niet meer weten, zoals ze eerst die andere dingen niet wilde weten die ik vertelde. Ik duizel, als op de bovenste trans van de toren, de stem van de wind suizend in mijn oren, de mensen mieren… \u2018Wil j\u00ecj nog weer weglopen? Een andere keer?\u2019<\/p>\r\n\r\n

Ik beweeg mijn neus tegen haar natte schouder, van links naar rechts, van rechts naar links. We staan op. Ze begint\r\n<\/p>

[p. 281]<\/div>

druk te praten, alsof het een geheim plannetje voor een feest is. We kloppen elkaar af, slijmerige gele blaren. Ons verstoppen, zegt ze, waar niemand ons kan vinden, misschien op zolder bij Vrouw Holle, die heeft toch eigenlijk wel vriendelijke oogjes, vind je niet? Ze wordt weer helemaal vrolijk. Opeens stokt ze: \u2018Je regenjas…!\u2019<\/p>\r\n\r\n

Ik haal mijn schouders op.<\/p>\r\n\r\n

\u2018Wat ga je zeggen? Hij was nog pas nieuw.\u2019<\/p>\r\n\r\n

\u2018Gewoon. Wat er gebeurd is natuurlijk.\u2019 Ik had geleerd altijd de waarheid te vertellen. Ze komt vlak voor me staan, dwingend: \u2018Niet<\/i> doen. Niet<\/i> zeggen wat er gebeurd is. Dan komen ze het bij ons ook te weten. Dat mag niet. Ze zouden het verschrikkelijk vinden. Ze zouden niet meer slapen. Beloof je het? Dit hoort ook bij ons geheim.\u2019<\/p>\r\n\r\n

Ik beloof dat ik wel wat anders zal bedenken. Als we verder het bos inlopen horen we zwak de sirenes van de stad. Om zes uur zou er een luchtalarm-oefening beginnen. Maar zij heeft het te druk met het voor en het tegen van een schuilplaats bij Vrouw Holle. Ik doe mijn best mee te griezelen bij de gedachte aan het betoverde varken.<\/p>\r\n<\/div>

\n

Over dit hoofdstuk\/artikel<\/h3>\n

Klaas de Wit<\/a><\/p>\n
\n<\/div><\/div><\/div><\/div>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

[p. 275] Niet voor kinderen door Klaas de Wit \u2018Mammie zegt, als je nog weer over die griezelige dingen met ons praat – je weet wel – dan mogen we niet meer met jou spelen, ook niet meer samen naar school lopen.\u2019 Ze keek strak voor zich uit naar de half dichtgegroeide vijver; een vijver… Lees verder <\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","class_list":["post-299006","dbnl","type-dbnl","status-publish","hentry"],"acf":[],"yoast_head":"\nNiet voor kinderen door Klaas de Wit · Uitgeverij Van Oorschot<\/title>\n<meta name=\"robots\" content=\"index, follow, max-snippet:-1, max-image-preview:large, max-video-preview:-1\" \/>\n<link rel=\"canonical\" href=\"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/niet-voor-kinderendoor-klaas-de-wit\/\" \/>\n<meta property=\"og:locale\" content=\"en_US\" \/>\n<meta property=\"og:type\" content=\"article\" \/>\n<meta property=\"og:title\" content=\"Niet voor kinderen door Klaas de Wit · Uitgeverij Van Oorschot\" \/>\n<meta property=\"og:description\" content=\"[p. 275] Niet voor kinderen door Klaas de Wit \u2018Mammie zegt, als je nog weer over die griezelige dingen met ons praat – je weet wel – dan mogen we niet meer met jou spelen, ook niet meer samen naar school lopen.\u2019 Ze keek strak voor zich uit naar de half dichtgegroeide vijver; een vijver... Lees verder\" \/>\n<meta property=\"og:url\" content=\"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/niet-voor-kinderendoor-klaas-de-wit\/\" \/>\n<meta property=\"og:site_name\" content=\"Uitgeverij Van Oorschot\" \/>\n<meta property=\"article:modified_time\" content=\"2021-06-04T11:08:04+00:00\" \/>\n<meta name=\"twitter:card\" content=\"summary_large_image\" \/>\n<meta name=\"twitter:label1\" content=\"Est. reading time\" \/>\n\t<meta name=\"twitter:data1\" content=\"13 minutes\" \/>\n<script type=\"application\/ld+json\" class=\"yoast-schema-graph\">{\"@context\":\"https:\/\/schema.org\",\"@graph\":[{\"@type\":\"WebPage\",\"@id\":\"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/niet-voor-kinderendoor-klaas-de-wit\/\",\"url\":\"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/niet-voor-kinderendoor-klaas-de-wit\/\",\"name\":\"Niet voor kinderen door Klaas de Wit · Uitgeverij Van Oorschot\",\"isPartOf\":{\"@id\":\"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/#website\"},\"datePublished\":\"1962-12-31T23:00:56+00:00\",\"dateModified\":\"2021-06-04T11:08:04+00:00\",\"breadcrumb\":{\"@id\":\"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/niet-voor-kinderendoor-klaas-de-wit\/#breadcrumb\"},\"inLanguage\":\"en-US\",\"potentialAction\":[{\"@type\":\"ReadAction\",\"target\":[\"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/niet-voor-kinderendoor-klaas-de-wit\/\"]}]},{\"@type\":\"BreadcrumbList\",\"@id\":\"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/niet-voor-kinderendoor-klaas-de-wit\/#breadcrumb\",\"itemListElement\":[{\"@type\":\"ListItem\",\"position\":1,\"name\":\"Home\",\"item\":\"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/\"},{\"@type\":\"ListItem\",\"position\":2,\"name\":\"DBNL\",\"item\":\"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/\"},{\"@type\":\"ListItem\",\"position\":3,\"name\":\"Niet voor kinderen door Klaas de Wit\"}]},{\"@type\":\"WebSite\",\"@id\":\"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/#website\",\"url\":\"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/\",\"name\":\"Uitgeverij Van Oorschot\",\"description\":\"\",\"potentialAction\":[{\"@type\":\"SearchAction\",\"target\":{\"@type\":\"EntryPoint\",\"urlTemplate\":\"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/?s={search_term_string}\"},\"query-input\":{\"@type\":\"PropertyValueSpecification\",\"valueRequired\":true,\"valueName\":\"search_term_string\"}}],\"inLanguage\":\"en-US\"}]}<\/script>\n<!-- \/ Yoast SEO plugin. -->","yoast_head_json":{"title":"Niet voor kinderen door Klaas de Wit · Uitgeverij Van Oorschot","robots":{"index":"index","follow":"follow","max-snippet":"max-snippet:-1","max-image-preview":"max-image-preview:large","max-video-preview":"max-video-preview:-1"},"canonical":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/niet-voor-kinderendoor-klaas-de-wit\/","og_locale":"en_US","og_type":"article","og_title":"Niet voor kinderen door Klaas de Wit · Uitgeverij Van Oorschot","og_description":"[p. 275] Niet voor kinderen door Klaas de Wit \u2018Mammie zegt, als je nog weer over die griezelige dingen met ons praat – je weet wel – dan mogen we niet meer met jou spelen, ook niet meer samen naar school lopen.\u2019 Ze keek strak voor zich uit naar de half dichtgegroeide vijver; een vijver... Lees verder","og_url":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/niet-voor-kinderendoor-klaas-de-wit\/","og_site_name":"Uitgeverij Van Oorschot","article_modified_time":"2021-06-04T11:08:04+00:00","twitter_card":"summary_large_image","twitter_misc":{"Est. reading time":"13 minutes"},"schema":{"@context":"https:\/\/schema.org","@graph":[{"@type":"WebPage","@id":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/niet-voor-kinderendoor-klaas-de-wit\/","url":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/niet-voor-kinderendoor-klaas-de-wit\/","name":"Niet voor kinderen door Klaas de Wit · Uitgeverij Van Oorschot","isPartOf":{"@id":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/#website"},"datePublished":"1962-12-31T23:00:56+00:00","dateModified":"2021-06-04T11:08:04+00:00","breadcrumb":{"@id":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/niet-voor-kinderendoor-klaas-de-wit\/#breadcrumb"},"inLanguage":"en-US","potentialAction":[{"@type":"ReadAction","target":["https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/niet-voor-kinderendoor-klaas-de-wit\/"]}]},{"@type":"BreadcrumbList","@id":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/niet-voor-kinderendoor-klaas-de-wit\/#breadcrumb","itemListElement":[{"@type":"ListItem","position":1,"name":"Home","item":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/"},{"@type":"ListItem","position":2,"name":"DBNL","item":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/"},{"@type":"ListItem","position":3,"name":"Niet voor kinderen door Klaas de Wit"}]},{"@type":"WebSite","@id":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/#website","url":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/","name":"Uitgeverij Van Oorschot","description":"","potentialAction":[{"@type":"SearchAction","target":{"@type":"EntryPoint","urlTemplate":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/?s={search_term_string}"},"query-input":{"@type":"PropertyValueSpecification","valueRequired":true,"valueName":"search_term_string"}}],"inLanguage":"en-US"}]}},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/dbnl\/299006","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/dbnl"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/types\/dbnl"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=299006"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=299006"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}