{"id":299582,"date":"1966-01-01T00:00:08","date_gmt":"1965-12-31T23:00:08","guid":{"rendered":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/dbnl\/gerrit-krolde-verrekijker\/"},"modified":"2021-06-04T12:29:20","modified_gmt":"2021-06-04T11:29:20","slug":"gerrit-krolde-verrekijker","status":"publish","type":"dbnl","link":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/gerrit-krolde-verrekijker\/","title":{"rendered":"Gerrit Krol\r\n\r\nDe verrekijker"},"content":{"rendered":"
\r\n\r\n <\/interp>
[p. 52]<\/div>\r\n<\/a>\r\n

\r\nGerrit Krol<\/i>\r\n\r\n
\r\nDe verrekijker<\/h3>\r\n\r\n

Het was een jaar na de oorlog toen ik in mijn Dagboek van de Natuur een hoofdstuk opende voor de mogelijkheden om me onzichtbaar te maken. De noodzaak daartoe had zich al verschillende keren voorgedaan, de laatste keer na mijn pogingen de vogels te bespieden die ik met aan een touw geregen stukjes brood van de tuin omhoog naar de vensterbank had willen lokken. Ik zat achter het raam met een stuk vitrage om het hoofd gewikkeld, gedurende ongeveer een hele middag aan het eind waarvan zich nog geen vogel aan mij had vertoond. Bekend met het feit dat vogels een uitermate scherp gezicht hebben weet ik dit aan mijn gebrekkige vermomming.<\/p>\r\n\r\n

Ik had reeds verschillende uitvindingen in mijn dagboek vermeld staan. Zo had ik een instrument geconstrueerd dat ik \u2018afstanduitrekenaar\u2019 noemde: een gradenboog met een sinustabel, met behulp waarvan ik onmiddellijk de afstand tot een door mij beschouwd voorwerp kon bepalen. Ik had ook een periscoop ontworpen die, tegen het huis geplaatst, mij kon inlichten omtrent de toestand op het dak. Ik had een stapel sj\u00f6lltijdschriften uit de jaren 1903-1905, waarin ik las van de Leidse Flessen, de Monorail en ik vond een fiets uit met een \u2018inwendig wiel\u2019 dat, thuis aangedreven, mij zonder dat ik hoefde te trappen naar school zou brengen: de fietsgiro. Al deze uitvindingen bestonden slechts op papier. Zo vond ik ook nog, nadat ik ergens had gelezen dat de constructie ervan onmogelijk was, de trisectie van een hoek en op een middag dan gaf ik een beschrijving van een aantal middelen om een mens onzichtbaar te maken. Deze middelen waren: a) een pak aantrekken dat precies de kleur van de omgeving heeft; b) het licht wegnemen zodat totale duisternis ontstaat; c) de lichtstralen ombuigen, om iemands hoofd heen, zodat ze niet\r\n<\/p>

[p. 53]<\/div>

in zijn oog komen; d) zorgen dat hij iets verkeerd ziet; e) de lichtsnelheid vertragen, zodat het licht er nog niet is en zelf ben je er al.<\/p>\r\n\r\n

Ik begreep dat het nodig werd de aard van het licht te gaan onderzoeken. Wat is licht? Ik kocht een natuurkundeboek, bestudeerde de breking van het licht in het water, de werking van de lens, leerde formules, sloot het boek, nam potlood en papier en zette een systeem van lenzen in elkaar, sublenzen en spiegels die de lichtgolven zouden doen interfereren en dus buiten werking stellen: het apparaat zou in z’n geheel onzichtbaar zijn en ik, daarin opgeborgen, ook. Toen ik dit systeem in het net had overgetekend hing ik het aan de binnenkant van de kastdeur en ik heb een paar uur tevreden naar buiten zitten kijken.<\/p>\r\n\r\n

Ik begon wiskundeboeken in huis te halen, om de formules te kunnen begrijpen, om nieuwe formules te vinden. Ik ging naar de stadsbibliotheek, kwam terug met een boek over de invariantentheoie van Cayley en Sylvester omdat deze, zo had ik gelezen, de aanloop vormt tot Einsteins relativiteitstheorie. Ik begreep dat deze zich niet laat begrijpen, zoals zo vaak getracht wordt, met zich op rijdende treinen bevindende en horloges in de hand hebbende waamemers, maar slechts door formules. Ik las alleen de formules. Ik las niet eens wat ze betekenden. (De engelse tekst kon ik niet lezen.) Het was een lichtblauw boekje, uitgegeven bij de Cambridge University Press. Mijn vader liet het op een avond aan de hele visite zien. Ik moest er bij komen, keerde later terug naar de achterkamer en bleef daar, verdiept in mijn studie, letten op wat er over mij gezegd werd. \u2018Die jongen,\u2019 zei mijn vader, \u2018heeft een idee voor wiskunde, dat is geweldig.\u2019 Ik was toen dertien jaar.<\/p>\r\n\r\n

Op een middag zat ik voor het raam in de tuin te kijken, toen ik uit een schuurtje uit alle voegen en naden rook zag komen. Ik holde naar beneden door de tuin naar de plaats waar, naar ik meende, brand was. Het was Jan Waterman die onweer maakte. De rook verdween, maar ik bleef staan kijken. Tenslotte liet hij mij binnen. Hij toonde mij wat hij kon: met een heldere citroengele vloeistof vulde hij een reageerbuis, die hield hij voor zich, zodat ook ik het goed kon zien, toen liet hij er een steentje in vallen, een kristal waaruit zich in de loop van een minuut een boompje ontwikkelde.\r\n<\/p>

[p. 54]<\/div>

Dat bleef op het kristal staan. \u2018Dit is de grens tussen het dode en het levende in de natuur,\u2019 zei hij. Toen schudde hij het buisje. De vloeistof werd troebel, het boompje was weg. Hij zette het buisje in een stander en zuchtte. \u2018Is dit een ontdekking van jou zelf,\u2019 vroeg ik, \u2018of heb je het uit een boek gehaald.\u2019 Daar gaf hij geen antwoord op, maar hij begon nu kokers van zwart celluloid, zoals dat om fietssturen te vinden was, in kleine vierkante stukjes te breken. Deze stopte hij in een lucifersdoosje. \u2018Is dat jouw onweer?\u2019 vroeg ik hem. Hij glimlachte. Hij stopte het gevulde doosje in zijn zak, we gingen naar buiten, het was al donker. Ik vergezelde hem op de tocht die volgde. Diephuisstraat, van Swinderenstraat – ik zag toe, hoe hij, toen we aangekomen waren voor een bepaald huis waar, zoals hij mij vertelde, zijn meisje woonde, de inhoud van het lucifersdoosje aan het smeulen bracht zodat een krachtige rookontwikkeling ontstond, het geheel door de brievenbus naar binnen gooide en holde achter hem aan de straat uit.<\/p>\r\n\r\n

We werden vrienden. Ik ontwikkelde een systeem van klopsignalen (hij woonde naast mij) waarmee ik hem te kennen kon geven: a) ik kom bij jou; b) kom bij mij, ik kan niet weg; c) blijf thuis, gevaar. Dinsdagsavonds van 7 tot 8 uur had ik vioolles. Mijn leraar woonde aan de rand van de stad, het was daarheen een kwartier lopen. Jan Waterman liep voortaan mee. Het was donker, het sneeuwde vaak. Gedurende het lesuur zat hij op de trap te wachten. Op de terugweg hadden we gelegenheid onze een dolkmes afbeeldende etiketten op de deuren te plakken. Dat deden we elke keer en toen er niets gebeurde, breidden we onze handelingen uit. We braken tuinhekjes stuk, gooiden hondekeutels door de brievenbussen, nieuwe lucifersdoosjes gevuld met fietsstuurcelluloid vielen rokend op de deurmatten en elke keer renden we de straat uit, Jan voorop, ik daarachter, altijd met die zwarte slingerende vioolkist.<\/p>\r\n\r\n

Elke dag oefende ik een half uur op mijn instrument. Ik was gewoon daarvoor naar de slaapkamer van mijn ouders te gaan. Ik sloot de gordijnen, deed de grendel op de deur en zette de muziek tegen de spiegel op de wastafel, maar het werd koud. Op de spiegel kwamen ijsbloemen te staan, op de ruiten ook. Het was niet eens meer nodig de gordijnen te\r\n<\/p>

[p. 55]<\/div>

sluiten. Het was een heldere, witte cel waarin ik speelde. Als ik na dat half uur beneden kwam, verkleumd, kreeg ik van mijn moeder meteen een beker hete melk. Ik werd bij de kachel gezet. \u2018Dat is helemaal niet nodig,\u2019 zei ik. \u2018Die jongen is ijzersterk,\u2019 zei mijn vader.<\/p>\r\n\r\n

Op een middag zei mijn moeder: \u2018Jij gaat niet meer naar boven, jij blijft maar in de kamer spelen.\u2019 \u2018Dan moet de kamer leeg,\u2019 zei ik. Mijn vader keek naar mijn moeder, maar zij, een draad aanhalend voor haar breiwerk, zonder op te kijken: \u2018We zijn een beetje gek met jou.\u2019 \u2018Dan speel ik niet,\u2019 zei ik, \u2018ik moet me kunnen concentreren.\u2019 De kwestie was dat niemand van mijn familie mij ooit had zien spelen, want ik schaamde mij daarvoor. Ik schaamde mij om, ten aanschouwe van de anderen, van mijn broertjes vooral, mijn wang in het zwarte bakje te leggen dat op de viool bevestigd was. Toen ik nu gedwongen was in de kamer te spelen, heb ik dit bakje verwijderd en ik bespeelde voortaan mijn instrument als een cello. Tenslotte moest ik, op bevel van mijn vader, mijn lessen be\u00ebindigen. Er kwam nog een gestencild briefje van mijn leraar waarin hij tegenover mijn ouders er zijn spijt over uit sprak dat zij hun zoon\/dochter niet meer de gelegenheid gaven lessen te nemen. Hij\/zij heeft ongetwijfeld talent. Mogen wij nog eens met U praten? H. Zuidema. Gedipl. leraar piano, orgel, viool, mandoline, banjo, guitaar, ukelele, blokfluit, accordeon, mondorgel, enz. enz.<\/i> \u2018Zo doen we er mee,\u2019 zei mijn vader toen hij thuis kam en het briefje gelezen had. Hij scheurde het met op elkaar geperste lippen in 64 stukjes en liet de snippers in de prullemand vallen.<\/p>\r\n\r\n

Intussen wisten wij, Jan Waterman en ik, wat ons zo verbond. Dat waren de vrouwen. Op een middag zaten we op het hekje voor zijn huis, toen er een meisje van haar fiets stapte en ermee het trottoir op kwam. \u2018Is Alie thuis?’ vroeg ze,\u2019 \u2018ik moet haar algebraschrift hebben.\u2019 Alie was een ouder zusje van Jan, ze was niet thuis en het meisje stapte weer op haar fiets, reed met vaart de stoep af en weg. \u2018Dat was geen lelijk kind,\u2019 zei ik. \u2018Dat was een hoer,\u2019 zei Jan. Hij staarde voor zich uit met een gezicht alsof het hem pijn deed zoiets te moeten te vertellen. Hoer. Het was niet de eerste keer dat ik dit woord hoorde, maar voor het eerst begreep ik nu wat er mee bedoeld werd.<\/p>\r\n

[p. 56]<\/div>\r\n

Een paar dagen later zaten we weer op het dak van zijn schuurtje naar de tuinen te kijken, naar de kippen en te praten, over de vrouwen, toen hij opeens vroeg: \u2018Weet jij het verschil tussen een koe en een stier?\u2019 \u2018Een stier is sterker,\u2019 zei ik. En toen hij mij bleef aankijken: \u2018Een stier heeft een kleinere uier.\u2019 \u2018Dat zijn z’n kloten,\u2019 zei Jan. \u2018Stieren hebben kloten. Paarden niet. Die zijn gecastreerd.\u2019 Hij wachtte even, vervolgde toen: \u2018Er zijn mannen die gecastreerd zijn. Die hun kloten zijn stukgeknepen. Ze kunnen hun lul niet meer stijf krijgen en je hoeft niet te denken dat er dan nog een vrouw is die met je wil. Vrouwen hebben een snee.\u2019<\/p>\r\n\r\n

Ik keek hem aan. \u2018Ik heb ze w\u00e8l,\u2019 zei ik, \u2018als ik er in knijp doet het gemeen zeer.\u2019 \u2018Dat zou ik maar niet doen,\u2019 zei hij. Die avond probeerde ik, door mijn gedachten te bepalen bij het meisje dat met de fiets op het trottoir was gekomen, mijn lid te doen groeien. Ik slaagde daarin, maar dit nam mijn vrees voor later niet weg. Ik triomfeerde omdat bleek dat, om tot een dergelijk resultaat te komen, bij mij een gedachte<\/i> reeds voldoende was, maar het vooruitzicht eenmaal zo voor een meisje te moeten aantreden vervulde mij met een onzegbare angst.<\/p>\r\n\r\n

Enige tijd later vertelde Jan Waterman mij dat hij een plaats wist op de Veluwe, waar naakte vrouwen in de zon lagen en door elkaar liepen, maar dat je daar niet kon komen, omdat je tegengehouden werd. Toen kwam me opeens weer mijn verdwijnmachine in de geest. Mijn gedachten werkten koortsachtig. \u2018Als jij ze weet te vinden,\u2019 zei ik, \u2018dan gaan we er samen heen en zal ik zorgen dat ze ons niet zien.\u2019 Mijn mededeling verraste hem. Ik spoedde me naar huis, haalde mijn papieren te voorschijn en werkte de hele avond aan de voltooiing van het project. Ik trok lijnen, construeerde brandpuntafstanden, las de volgende dag over ellipsen en parabolische spiegels en besteedde een hele week, met draadjes en spelden, aan het construeren van een parabool. Toen haalde ik Jan naar mijn kamer. Ik toonde hem mijn tekeningen. \u2018De moeilijkheid is,\u2019 zei ik, \u2018ik kan niet aan de goede lenzen komen.\u2019 Ik had twee negatieve brilleglazen en een loep. Mijn bedoeling was dus dat ik, voorzien van een aantal optische middelen, zodanig dat een lichtstraal die deze hele fabriek zou treffen niet zou worden teruggekaatst, dat ik, aldus ge-<\/p>

[p. 57]<\/div>

huld in het duister, deze vrouwen zou kunnen benaderen en ze bekijken. \u2018Het instrument,\u2019 zei ik opeens, want dat ontdekte ik op dat ogenblik pas, \u2018het instrument maakt mij kleiner.<\/i> Je staat er vlak bij en ze hebben het niet in de gaten.\u2019 Ik zocht naar nog andere bewoordingen om hem te overtuigen, maar hij geloofde me meteen. Hij dacht dat ik over een verrekijker sprak. Ik stond hem aan te kijken – een poos. Toen wist ik het: ik had een verrekijker geconstrueerd.<\/p>\r\n\r\n

Een verrekijker. \u2018Ze kunnen mij de goeie lenzen niet leveren,\u2019 zei ik nogmaals. \u2018Hoe bedoel je,\u2019 vroeg hij. Hij keek me aan. \u2018Nou, om die grieten te bekijken,\u2019 riep ik, lachte ik, \u2018hebben we alleen maar een verrekijker nodig. Als ik de juiste lenzen maar had!\u2019 Hij begreep mij niet en ik zag opeens een duidelijke weerzin in zijn ogen. \u2018Mijn vader heeft wel een verrekijker,\u2019 zei hij. Ik voelde het bloed naar mijn hoofd stijgen. \u2018Maar wat voor lenzen zitten daar dan in,\u2019 vroeg ik, \u2018en weet je eigenlijk hoe dat ding werkt.\u2019 \u2018Een prismakijker,\u2019 zei hij, \u2018Je kunt er de maan mee bekijken, dan zie je de kraters.\u2019 Toen zei hij mij, dat hij naar huis moest.<\/p>\r\n\r\n

Een week later had hij een meisje. We zijn nog met z’n drie\u00ebn naar de Visserstrant geweest, om voor haar moeder paardevlees te kopen dat daar zonder bon te krijgen was. Daarna brachten we haar naar huis. \u2018Weten we ook waar ze woont,\u2019 zei ik tegen jan, maar hij ging met haar mee naar binnen en ik, de handen langs de hekjes slepend, ben naar huis gegaan. Mijn huis voorbij, de weilanden in.<\/p>\r\n\r\n<\/div>

\n

Over dit hoofdstuk\/artikel<\/h3>\n

Gerrit Krol<\/a><\/p>\n
\n<\/div><\/div><\/div><\/div>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

[p. 52] Gerrit Krol De verrekijker Het was een jaar na de oorlog toen ik in mijn Dagboek van de Natuur een hoofdstuk opende voor de mogelijkheden om me onzichtbaar te maken. De noodzaak daartoe had zich al verschillende keren voorgedaan, de laatste keer na mijn pogingen de vogels te bespieden die ik met aan… Lees verder <\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","class_list":["post-299582","dbnl","type-dbnl","status-publish","hentry"],"acf":[],"yoast_head":"\nGerrit Krol De verrekijker · Uitgeverij Van Oorschot<\/title>\n<meta name=\"robots\" content=\"index, follow, max-snippet:-1, max-image-preview:large, max-video-preview:-1\" \/>\n<link rel=\"canonical\" href=\"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/gerrit-krolde-verrekijker\/\" \/>\n<meta property=\"og:locale\" content=\"en_US\" \/>\n<meta property=\"og:type\" content=\"article\" \/>\n<meta property=\"og:title\" content=\"Gerrit Krol De verrekijker · Uitgeverij Van Oorschot\" \/>\n<meta property=\"og:description\" content=\"[p. 52] Gerrit Krol De verrekijker Het was een jaar na de oorlog toen ik in mijn Dagboek van de Natuur een hoofdstuk opende voor de mogelijkheden om me onzichtbaar te maken. De noodzaak daartoe had zich al verschillende keren voorgedaan, de laatste keer na mijn pogingen de vogels te bespieden die ik met aan... Lees verder\" \/>\n<meta property=\"og:url\" content=\"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/gerrit-krolde-verrekijker\/\" \/>\n<meta property=\"og:site_name\" content=\"Uitgeverij Van Oorschot\" \/>\n<meta property=\"article:modified_time\" content=\"2021-06-04T11:29:20+00:00\" \/>\n<meta name=\"twitter:card\" content=\"summary_large_image\" \/>\n<meta name=\"twitter:label1\" content=\"Est. reading time\" \/>\n\t<meta name=\"twitter:data1\" content=\"11 minutes\" \/>\n<script type=\"application\/ld+json\" class=\"yoast-schema-graph\">{\"@context\":\"https:\/\/schema.org\",\"@graph\":[{\"@type\":\"WebPage\",\"@id\":\"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/gerrit-krolde-verrekijker\/\",\"url\":\"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/gerrit-krolde-verrekijker\/\",\"name\":\"Gerrit Krol De verrekijker · Uitgeverij Van Oorschot\",\"isPartOf\":{\"@id\":\"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/#website\"},\"datePublished\":\"1965-12-31T23:00:08+00:00\",\"dateModified\":\"2021-06-04T11:29:20+00:00\",\"breadcrumb\":{\"@id\":\"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/gerrit-krolde-verrekijker\/#breadcrumb\"},\"inLanguage\":\"en-US\",\"potentialAction\":[{\"@type\":\"ReadAction\",\"target\":[\"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/gerrit-krolde-verrekijker\/\"]}]},{\"@type\":\"BreadcrumbList\",\"@id\":\"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/gerrit-krolde-verrekijker\/#breadcrumb\",\"itemListElement\":[{\"@type\":\"ListItem\",\"position\":1,\"name\":\"Home\",\"item\":\"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/\"},{\"@type\":\"ListItem\",\"position\":2,\"name\":\"DBNL\",\"item\":\"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/\"},{\"@type\":\"ListItem\",\"position\":3,\"name\":\"Gerrit Krol De verrekijker\"}]},{\"@type\":\"WebSite\",\"@id\":\"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/#website\",\"url\":\"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/\",\"name\":\"Uitgeverij Van Oorschot\",\"description\":\"\",\"potentialAction\":[{\"@type\":\"SearchAction\",\"target\":{\"@type\":\"EntryPoint\",\"urlTemplate\":\"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/?s={search_term_string}\"},\"query-input\":{\"@type\":\"PropertyValueSpecification\",\"valueRequired\":true,\"valueName\":\"search_term_string\"}}],\"inLanguage\":\"en-US\"}]}<\/script>\n<!-- \/ Yoast SEO plugin. -->","yoast_head_json":{"title":"Gerrit Krol De verrekijker · Uitgeverij Van Oorschot","robots":{"index":"index","follow":"follow","max-snippet":"max-snippet:-1","max-image-preview":"max-image-preview:large","max-video-preview":"max-video-preview:-1"},"canonical":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/gerrit-krolde-verrekijker\/","og_locale":"en_US","og_type":"article","og_title":"Gerrit Krol De verrekijker · Uitgeverij Van Oorschot","og_description":"[p. 52] Gerrit Krol De verrekijker Het was een jaar na de oorlog toen ik in mijn Dagboek van de Natuur een hoofdstuk opende voor de mogelijkheden om me onzichtbaar te maken. De noodzaak daartoe had zich al verschillende keren voorgedaan, de laatste keer na mijn pogingen de vogels te bespieden die ik met aan... Lees verder","og_url":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/gerrit-krolde-verrekijker\/","og_site_name":"Uitgeverij Van Oorschot","article_modified_time":"2021-06-04T11:29:20+00:00","twitter_card":"summary_large_image","twitter_misc":{"Est. reading time":"11 minutes"},"schema":{"@context":"https:\/\/schema.org","@graph":[{"@type":"WebPage","@id":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/gerrit-krolde-verrekijker\/","url":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/gerrit-krolde-verrekijker\/","name":"Gerrit Krol De verrekijker · Uitgeverij Van Oorschot","isPartOf":{"@id":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/#website"},"datePublished":"1965-12-31T23:00:08+00:00","dateModified":"2021-06-04T11:29:20+00:00","breadcrumb":{"@id":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/gerrit-krolde-verrekijker\/#breadcrumb"},"inLanguage":"en-US","potentialAction":[{"@type":"ReadAction","target":["https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/gerrit-krolde-verrekijker\/"]}]},{"@type":"BreadcrumbList","@id":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/gerrit-krolde-verrekijker\/#breadcrumb","itemListElement":[{"@type":"ListItem","position":1,"name":"Home","item":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/"},{"@type":"ListItem","position":2,"name":"DBNL","item":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/"},{"@type":"ListItem","position":3,"name":"Gerrit Krol De verrekijker"}]},{"@type":"WebSite","@id":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/#website","url":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/","name":"Uitgeverij Van Oorschot","description":"","potentialAction":[{"@type":"SearchAction","target":{"@type":"EntryPoint","urlTemplate":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/?s={search_term_string}"},"query-input":{"@type":"PropertyValueSpecification","valueRequired":true,"valueName":"search_term_string"}}],"inLanguage":"en-US"}]}},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/dbnl\/299582","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/dbnl"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/types\/dbnl"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=299582"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=299582"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}