{"id":303254,"date":"1999-01-01T00:00:14","date_gmt":"1998-12-31T23:00:14","guid":{"rendered":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/dbnl\/guus-middaghet-van-geel-alfabet\/"},"modified":"2021-06-04T18:26:54","modified_gmt":"2021-06-04T17:26:54","slug":"guus-middaghet-van-geel-alfabet","status":"publish","type":"dbnl","link":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/guus-middaghet-van-geel-alfabet\/","title":{"rendered":"Guus Middag\r\nHet Van Geel Alfabet"},"content":{"rendered":"
\r\n
[p. 95]<\/div>\r\n <\/interp><\/interp><\/a>\r\n

\r\nGuus Middag<\/i>\r\n
\r\nHet Van Geel Alfabet<\/h3>\r\n\r\n

Adriaan<\/h4>\r\n\r\n

Zie \u2018Morri\u00ebn\u2019.<\/p>\r\n\r\n\r\n

A.M.<\/h4>\r\n\r\n

Jan Hanlo droeg zijn gedicht \u2018Nieuwe merels\u2019 op aan ene A.M. In een brief aan Chr.J. van Geel, 6 juli 1960, vertelde hij dat de opdracht oorspronkelijk bedoeld was voor Adrienne Morri\u00ebn, \u2018maar nu blijken ze bij Morri\u00ebn allemaal A.M. te heten\u2019. Adriennes zus: Alissa. Adriennes moeder: Augusta. Adriennes vader: Adriaan.<\/p>\r\n\r\n\r\n

Anapest<\/h4>\r\n\r\n

Wie Chr.J. van Geels gedicht \u2018Jacht\u2019 hardop leest, hoort een lichte dreun:<\/p>\r\n\r\n

\r\n\r\n
Jacht<\/div>\r\n\r\n
\r\n
\u00a0<\/div>\r\n
\r\n
Met de rook uit de loop van de buks<\/div>\r\n<\/div>\r\n<\/div>\r\n\r\n
\r\n
\u00a0<\/div>\r\n
\r\n
zoekt de man uit het bos zijn geluk.<\/div>\r\n<\/div>\r\n<\/div>\r\n\r\n
\r\n
\u00a0<\/div>\r\n
\r\n
Strak en stoer ligt de haan op het veld,<\/div>\r\n<\/div>\r\n<\/div>\r\n\r\n
\r\n
\u00a0<\/div>\r\n
\r\n
harde dood in zijn veren gespeld.<\/div>\r\n<\/div>\r\n<\/div>\r\n\r\n<\/div>\r\n\r\n

Kort-kort-lang, kort-kort-lang, kort-kort-lang: met-de-rook, uit-de-loop, van-de-buks, en-zo-voort. Deze regelmatige dreun noemen wij metrum, de versvoet in kwestie: anapest (metrisch zelf ook een a-na-pest). Van oudsher bij uitstek geschikt voor marsliederen, fanfares, trommels en ander hamerwerk. Hier vanwege het soldateske onderwerp erg geschikt – wat je noemt een functionele dreun. Zie ook \u2018F-Haan\u2019.<\/p>\r\n\r\n\r\n

Arbeid adelt<\/h4>\r\n\r\n

Zie \u2018Tesselschade\u2019.<\/p>\r\n\r\n\r\n

[p. 96]<\/div>\r\n

Bokje<\/h4>\r\n\r\n

De bekoring van het wonderlijke, de charme van het vreemde, de schoonheid van het raadsel. Een van de mooiste regels uit Van Geels oeuvre vind ik nog steeds het eenregelige motto voorin de bundel Dierenalfabet<\/i> – al weet ik nog steeds niet precies wat er staat, wat ermee bedoeld is en wat me er zo in aanspreekt:<\/p>\r\n\r\n

Een bokje ben ik in de melk gevallen
Grieks, amulet<\/i>\r\n<\/blockquote>\r\n\r\n

Geen interpunctie. Vreemde woordvolgorde ook. Een bokje dat in de melk is gevallen? Welke melk? Op het veld, in de stal of in de keuken? Beklaagt hij zijn lot, spreekt hij als het ware vanuit de pan terwijl hij bereid wordt, of is de bok een bofkont? Of is het alleen maar gek, of grappig? Het is een vertaalde tekst, blijkbaar, uit het Grieks, blijkbaar, maar wat is de bron? Hoe oud, waar gevonden? En wat zou deze tekst op een amulet moeten? Meestal moet een amulet een gevaar voor de drager afweren, maar welk: een of andere bokkenziekte, een trap van een bokkenpoot, de vrees geofferd te worden?<\/p>\r\n\r\n

Eerste bijgedachte, niet Grieks, maar Latijn. De klacht van de gebraden zwaan uit de middeleeuwse Carmina Burana<\/i>, die gebraden en al toch nog blijkt te kunnen zingen en ons in een droevige monoloog vanaf de dis meedeelt: \u2018nu lig ik in een schaaltje neer, en kan niet meer vliegen…\u2019<\/p>\r\n\r\n

Tweede bijgedachte, niet Grieks, maar joods. De joodse spijswet dat vlees en vleesprodukten streng gescheiden dienen te zijn van melk en melkprodukten, gebaseerd op het driemaal voorkomende bijbelvers \u2018Gij zult het bokje niet koken in de melk van zijn moeder\u2019 (Ex. 23:19<\/span> en 34:26<\/span>, Deut. 14:21<\/span>).<\/p>\r\n\r\n

Derde bijgedachte, niet Grieks, maar Nederlands. Vanwege de elementen \u2018vallen\u2019 en \u2018zuivel\u2019 moet ik ook denken aan de uitdrukking \u2018met de neus in de boter vallen\u2019. Het staat er niet, maar toch hoor ik het bokje het steeds weer zeggen: \u2018Een neus ben ik, in de boter gevallen.\u2019<\/p>\r\n\r\n\r\n

Brieven<\/h4>\r\n\r\n

Jan Hanlo, zelf een verwoed brievenschrijver, aan Chr.J. van Geel, na alweer een uitvoerige brief van de laatste, terwijl ze nog niet zo lang met elkaar corresponderen, vrezend dat deze nieuwe correspondentie hem (Hanlo) boven het hoofd zal gaan groeien: \u2018We kunnen ook wel eens min\r\n<\/p>

[p. 97]<\/div>

\r\nof meer tot het systeem van niet-beantwoorden overgaan\u2019 (6 juli 1960). Zie ook \u2018Correspondents<\/i>\u2019.<\/p>\r\n\r\n\r\n

Correspondents<\/h4>\r\n\r\n

Jan Hanlo wilde zich, in een brief aan Geert van Oorschot, 13 juni 1960, oefenen in het schrijven van steenkolenduits, maar hield dat niet lang vol. \u2018Aber laten wij op de Nederlandsche Taal overschakelen. Ik heb nu ene correspondents met heern Van Geel. (uit Gr\u00f6t). Wij srijven ons dikke pakken. Ik moest een portwerk van 25 cent op mijn brief aanwenden, zo zwaar was hij. Het is ja allerhand. Hij srijft ook zo snel terug. Wij zullen misschien wat weiniger moeten srijven. Enfin, wij worden zien. Ach iek kom geloof ik uit Hongarije. (…)\u2019<\/p>\r\n\r\n

\"illustratie\"

\r\n

Deurknoppen<\/h4>\r\n\r\n

Bij het inventariseren van een deel van de nalatenschap van Chr.J. van Geel, dit voorjaar, kwam ik een map tegen met allerlei reclamefolders en stalen voor behang, vloerbedekking, verf, kachels, wandmeubelsystemen, kasten e.d. Vermoedelijke datering: 1972-1973, na het afbranden van het huis in Groet<\/span>, voor de verhuizing naar het huis in Castricum<\/span>. De folders bevonden zich nog in uitstekende staat, want ze waren door de stofmap keurig tegen stof en verkleuring beschermd, maar toch belandden ze op de stapel oud papier. Men kan niet alles bewaren.<\/p>\r\n\r\n

Tussen de folders bevond zich een visitekaartje van een ijzerhandel in\r\n<\/p>

[p. 98]<\/div>

\r\n\r\nDordrecht<\/span>. Op de achterkant daarvan had de dichter het woord deurknoppen<\/i> genoteerd en daarnaast had hij een deurknop getekend, of hoe noem je zo’n ding: een deurkruk, een deurklink, een slotklink, een rond plaatje (van oudsher van metaal) met een uitgespaard midden waar een klink doorheen kan. Zo’n plaatje en de bijbehorende klink tekende de dichter dus. Men mag aannemen: niet omdat hij dit woord (of de schets) in een gedicht (of tekening) wilde gebruiken, maar omdat hij voor de inrichting van zijn nieuwe woning dergelijke plaatjes en klinken verlangde.<\/p>\r\n\r\n

Het visitekaartje belandde aanvankelijk met de overige folders op de stapel oud papier, maar daar pakte ik het bij nader inzien toch maar weer van af, om het op de stapel twijfelgevallen te leggen. Misschien was het beter, met het oog op een mij nog onbekend toekomstig literair-historisch of ander belang, de kaart te behandelen als een waardevol document, te beschrijven voor een denkbeeldige inventarislijst.<\/p>\r\n\r\n

Visitekaartje, wit \u00e0 roomwit, formaat 10,5 cm \u00d7 6,5 cm, aan de voorzijde bedrukt, in kleinkapitaal, met de tekst<\/p>\r\n\r\n

VERBOOM’S HANDELSONDERNEMING
\r\nGROOTHANDEL IN IJZERWAREN EN GEREEDSCHAPPEN
\r\nVARKENMARKT 47 – DORDRECHT

\r\nTEL. (01850) 31626-46650<\/blockquote>\r\n\r\n

Aan de blanco achterzijde noteerde de dichter met rode balpen het woord deurknoppen<\/i>. Daarnaast tekende hij een deurklink, eveneens met rode balpen.<\/p>\r\n\r\n

Na deze documentbeschrijving had het kaartje alsnog weggegooid kunnen worden, maar dat kon ik, alleen al en juist door deze twijfelzieke voorgeschiedenis, natuurlijk niet meer over mijn hart verkrijgen. Het is een mooi kaartje. Lekker stevig papier, lekker formaat, ligt goed in de hand.\r\n<\/p>

[p. 99]<\/div>

\r\nPrettige typografie ook van Verboom’s Handelsonderneming. En daarop dan nog eens in sierlijk handschrift een woord, en een elegant tekeningetje.<\/p>\r\n\r\n

Het is de twijfel of een boodschappenbriefje van een dichter een boodschappenbriefje is of \u2018een manuscript\u2019. Vergelijk de twijfel van de mevrouw die een tekening van Van Geel had gekocht (genoteerd door Nico Scheepmaker, in zijn gesprek met Van Geel naar aanleiding van diens tentoonstelling in Galerie Balans, Amsterdam, in Avenue<\/i>, februari 1973). De volgende dag kwam de mevrouw de tekening ruilen voor een verdroogde pad die tot een dikdoener was gepromoveerd. Maar een paar dagen later kwam ze de pad toch maar weer ruilen voor de tekening. Van Geel: \u2018De twijfel of een door Rubens opgeraapte spijker wel een Rubens is.\u2019<\/p>\r\n\r\n\r\n

Eenden<\/h4>\r\n\r\n

In een brief aan Chr.J. van Geel schreef Jan Hanlo, op 2 juni 1960: \u2018Een eend is een beste vlieger, schijnt het, maar het lijkt mij altijd of het haar (of hem) grote krachtsinspanning kost.\u2019<\/p>\r\n\r\n

Van Geel antwoordde daarop, in een brief van 7 juni 1960: \u2018De grote krachtsinspanning die het de eend kost, schijnbaar, om te vliegen, drukt ons. Het zien ervan geeft mij een bedrukt gevoel.\u2019 (brief in het Letterkundig Museum).<\/p>\r\n\r\n

Daarop schreef Hanlo weer, brief van 11 juni 1960: \u2018Maar waar ik naar toe wil dat is naar uw eend<\/i>. Daar bent U zoals ik U uit (een paar) gedichtjes kende: \u201cDe grote krachtsinspanning die het de eend kost, schijnbaar, om te vliegen, drukt ons. Het zien ervan geeft mij een bedrukt gevoel.\u201d Deze regels zijn al een gedicht.\u2019<\/p>\r\n\r\n

Het lijkt erop alsof Hanlo zich niet meer herinnerde dat hij zelf in zijn eerste brief als het ware de kiem voor \u2018het gedicht\u2019 had geleverd. Hij was erg op deze regels gesteld, want hij kwam er nog verschillende keren op terug. In een brief van 6 juli 1960 noemde hij ze in \u00e9\u00e9n adem met enkele van zijn literaire voorkeuren: \u2018Anacreon en Lear en die paar andere griekse lyrici en uw eend\u2019 – zo te zien zonder enige ironie of welke relativering dan ook.<\/p>\r\n\r\n

Van Geel maakte er niet lang daarna inderdaad een gedicht van:<\/p>\r\n\r\n

\r\n\r\n
\r\n
\u00a0<\/div>\r\n
\r\n
De grote krachtsinspanning<\/div>\r\n<\/div>\r\n<\/div>\r\n\r\n
\r\n
\u00a0<\/div>\r\n
\r\n
die het eenden schijnbaar kost om op te vliegen<\/div>\r\n<\/div>\r\n<\/div>\r\n\r\n
\r\n
\u00a0<\/div>\r\n
\r\n
drukt ons, het zien ervan<\/div>\r\n<\/div>\r\n<\/div>\r\n\r\n
\r\n
\u00a0<\/div>\r\n
\r\n
geeft een bedrukt gevoel.<\/div>\r\n<\/div>\r\n<\/div>\r\n\r\n<\/div>\r\n
[p. 100]<\/div>\r\n

Opgenomen, in handschrift, in de catalogus bij Van Geels tentoonstelling in het Stedelijk Museum in Amsterdam, in december 1961. Daarna, onder de titel \u2018Eenden\u2019 en met een komma aan het eind van regel 2, in De Gids<\/i> van mei 1967 en, maar dan zonder komma, in Barbarber<\/i> van december 1967 en, weer met komma, in zijn bundel Uit de hoge boom geschreven<\/i> (ook eind 1967).<\/p>\r\n\r\n

In Barbarber<\/i> en Uit de hoge boom geschreven<\/i> werd \u2018Eenden\u2019 opgedragen aan Jan Hanlo.<\/p>\r\n\r\n\r\n

F-haan<\/h4>\r\n\r\n

In Van Geels bundel Dierenalfabet<\/i> is het gedicht \u2018Jacht\u2019 (zie boven onder \u2018Anapest\u2019) opgenomen onder de letter F. Daaruit valt af te leiden dat de in het gedicht genoemde (en doodgeknalde) haan geen patrijzenhaan of een korhoenhaan of een verder niet met name genoemde vogelhaan is, maar hoogstvermoedelijk een fazantenhaan.<\/p>\r\n\r\n\r\n

Generatie<\/h4>\r\n\r\n

Zeker: iedere dichter is uniek. Maar: niemand dicht alleen. Toch: iedere verwantschap dient heel voorzichtig beoordeeld te worden. Dit is vaak het stramien in besprekingen van dichters, zeker van debuterende dichters. Zo ook Adriaan Morri\u00ebn in zijn bespreking van Van Geels debuut Spinroc en andere verzen<\/i>, maar het vaste stramien bracht hem niettemin tot een mooie, genuanceerde en treffende karakteristiek van het werk van deze, voor het grote publiek toen nog volslagen onbekende dichter:<\/p>\r\n\r\n

\u2018Hoezeer het werk van Van Geel een eigen stempel draagt, het vertoont voor mijn gevoel een duidelijke verwantschap met het werk van de dichters, die kort voor of na de oorlog zijn gedebuteerd, zoals Vasalis en Vroman, de generatie die aan de experimentelen is voorafgegaan. Met Vasalis heeft Van Geel zijn tegelijk nuchtere en doordringende aandacht voor de natuur gemeen, met Vroman een neiging tot fantastische en bizarre verbeeldingen. Maar hij is terughoudender dan Vasalis en voorzichtiger dan Vroman. Het verschil tussen de vooroorlogse debutanten (…) en de experimentelen (…) is o.a. een verschil in toon. De po\u00ebzie van de experimentelen schrikt niet terug voor de hoge toon, het hartstochtelijke pathos en de nieuwe retoriek, die daarvan het gevolg kan zijn. De toon van de vooroorlogse debutanten was over het algemeen (en is nog altijd) bedwongen. Hun po\u00ebzie is een voorzichtige, soms koele benadering, een uiting van eenzelvigheid, een spelen met details, een schroom\r\n<\/p>

[p. 101]<\/div>

\r\nvoor al te stellige uitspraken. Deze toon en die benadering kenmerken ook de po\u00ebzie van Van Geel. In een van zijn gedichten schrijft hij: \u201cOp zo’n hoge toon kan niemand leven.\u201d Het klinkt als een late karakteristiek van de vooroorlogse generatie en het is alsof de experimentelen hebben willen bewijzen, dat het wel mogelijk is.\u2019 (Adriaan Morri\u00ebn, \u2018Doordringend en fantastisch. Gedichten van Van Geel.\u2019 In: Het Parool<\/i>, 20 september 1958. Onder de titel \u2018Dichterlijke geografie\u2019 opgenomen in Adriaan Morri\u00ebn, Concurreren met de sterren<\/i>, 1959.)<\/p>\r\n\r\n\r\n

Gr\u00f6t<\/h4>\r\n\r\n

Hanloduits voor Groet; zie: \u2018Correspondents<\/i>\u2019.<\/p>\r\n\r\n\r\n

Haasje over<\/h4>\r\n\r\n

Wie het gedicht voor het eerst en niet al te aandachtig leest, zal na het lezen denken dat er dit stond:<\/p>\r\n\r\n

\r\n\r\n
\r\n
\u00a0<\/div>\r\n
\r\n
Onder de brug ging een boot<\/div>\r\n<\/div>\r\n<\/div>\r\n\r\n
\r\n
\u00a0<\/div>\r\n
\r\n
die een liedje floot.<\/div>\r\n<\/div>\r\n<\/div>\r\n\r\n
\r\n
\u00a0<\/div>\r\n
\r\n
Over de brug liep een man<\/div>\r\n<\/div>\r\n<\/div>\r\n\r\n
\r\n
\u00a0<\/div>\r\n
\r\n
die zijn hoed afnam.<\/div>\r\n<\/div>\r\n<\/div>\r\n\r\n<\/div>\r\n\r\n

Alledaags tafereel, vrolijke stemming, grappig gezegd ook wel: die boot die een liedje floot. Maar dat stond er niet. Er stond:<\/p>\r\n\r\n

\r\n\r\n
\r\n
\u00a0<\/div>\r\n
\r\n
Over de brug liep een man<\/div>\r\n<\/div>\r\n<\/div>\r\n\r\n
\r\n
\u00a0<\/div>\r\n
\r\n
die een liedje floot.<\/div>\r\n<\/div>\r\n<\/div>\r\n\r\n
\r\n
\u00a0<\/div>\r\n
\r\n
Onder de brug ging een boot<\/div>\r\n<\/div>\r\n<\/div>\r\n\r\n
\r\n
\u00a0<\/div>\r\n
\r\n
die zijn hoed afnam.<\/div>\r\n<\/div>\r\n<\/div>\r\n\r\n<\/div>\r\n\r\n

En dan snap je ook meteen waarom dit gedicht \u2018Haasje over\u2019 heet: er lijkt iets versprongen, of overgesprongen, of verschoven, waardoor het aardige en alledaagse tafereel opeens een verrassend en tamelijk absurd slot heeft gekregen. Een boot kan nog wel een liedje fluiten (met zijn stoomfluit bijvoorbeeld), maar een hoed afnemen wordt moeilijk. Of neemt de boot niet zijn eigen hoed, maar die van de man boven op de brug af – door hard te varen, stoom af te blazen of anderszins schrikaanjagend vaargedrag te vertonen? Ook dat is weinig aannemelijk.<\/p>\r\n\r\n

Het aardige is dat de lezer opnieuw een oversprong moet maken, een\r\n<\/p>

[p. 102]<\/div>

\r\ntweede haasje over, waardoor het gedicht met het vreemde slot toch weer een anekdote wordt over een alledaags tafereel. De lezer \u2018dient zich te herinneren, dat bij Amsterdamse bruggen sommige boten hun pijp, een zwarte hoge hoed, neer kunnen laten om er zo onderdoor te schuiven, terwijl de rook direct uit de romp opwalmt.\u2019 (Enno Endt, in zijn artikel \u2018Een potje op het vuur\u2019).<\/p>\r\n\r\n\r\n

Immobiliteit<\/h4>\r\n\r\n

\u2018Je zou kunnen zeggen dat Van Geels natuurlijke staat de immobiliteit is, het volledig afzien van initiatief\u2019 – maar dat volledig afzien van initiatief \u2018moet niet verward worden met passiviteit\u2019 zegt Willem Jan Otten, in zijn artikel \u2018De kunst van de pas opzij\u2019. Niet zomaar een pas opzij doen en indommelen langs de zijlijn, maar actief afzien van initiatief, geconcentreerd immobiel blijven – wat je noemt de kunst van de pas opzij.<\/p>\r\n\r\n\r\n

Johan Polak<\/h4>\r\n\r\n

Toen Chr.J. van Geel aan Johan Polak wat geld (te leen) vroeg, antwoordde Polak: \u2018Goede dichters zijn nooit rijk\u2019 – om meteen daarop w\u00e8l zijn portemonnee te trekken. (Jan Meng in zijn rubriek \u2018Centraal Boekhuis\u2019 in Het Parool<\/i> van 10 november 1990).<\/p>\r\n\r\n\r\n

Kanjer<\/h4>\r\n\r\n
\r\nValt 18,9 miljoen op lot Chr.J van Geel?<\/b>\r\n<\/blockquote>\r\n\r\n

\u2018Valt 18,9 miljoen op lot Chr.J. van Geel?\u2019 Zo luidde de kop, in letters van krantenkopformaat, boven een sensationeel krantenbericht (\u2018laatste nieuws\u2019) dat als volgt begon: \u2018Achttien-miljoen-negenhonderdduizend gulden! Zo’n groot bedrag gaat er dit jaar minstens<\/i> uit en misschien valt die prijs wel op \u00faw lotnummer, meneer of mevrouw Van Geel. Want dat kan echt… de jaarlijkse Postcode-Kanjer bedraagt in 1998 minstens 18,9 miljoen gulden. Dat is zojuist door de Postcode Loterij bekend gemaakt. Dit nieuws komt vlak voor de uitreiking van de Postcode-Kanjer 1997.\u2019 Het bericht vormde de opening van een \u2018extra editie\u2019 van het Postcode Nieuws<\/i>, een \u2018speciale uitgave van de Nationale Postcode Loterij\u2019, per-<\/p>

[p. 103]<\/div>

soonlijk geadresseerd en in de laatste dagen van december 1997 bezorgd op het adres waar Van Geel woonde, tot aan zijn dood in 1974.<\/p>\r\n\r\n

Tijdens zijn leven ontving Van Geel voorzover bekend twee prijzen: in 1960 de po\u00ebzieprijs klasse C van de stad Amsterdam<\/span> voor het gedicht \u2018Een zomerdag\u2019 (\u0192250,-) en in 1969 de Marianne Philipsprijs, een prijs voor letterkundigen van vijftig jaar en ouder wier werk enigszins op de achtergrond was geraakt of dreigde te raken (\u0192500,-).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Kort rijk<\/h4>\r\n\r\n

Van Geel: \u2018Van dat bedrag kan ik \u00e9\u00e9n dag naar Kortrijk<\/span>\u2019 – om aan te geven dat het bedrag niet al te hoog was.<\/p>\r\n\r\n\r\n

Lasser<\/h4>\r\n\r\n

Jan Hanlo wilde in zijn prozaboek In een gewoon rijtuig<\/i>, te verschijnen in 1966, als illustratie een tekening van Van Geel opnemen en bedong daarvoor namens de tekenaar bij zijn uitgever Geert van Oorschot een zeker honorarium. Brief van 10 november 1965:<\/p>\r\n\r\n

\u2018Tekenen en schrijven (…) wordt toch al zo vreselijk onderbetaald. – ja zo is ‘t toch echt. Een tuinman of lasser rijdt in een auto en een man als Van Geel zit in een bouwval van een huis op zijn dood te wachten.<\/p>\r\n\r\n

Ja, waarom wordt hij dan \u00f3\u00f3k geen lasser? (zeker omdat hij dan vroeg op moet; maar dat een lasser per se meer werkt dan een man als Van Geel moet toch nog bewezen worden).\u2019<\/p>\r\n\r\n\r\n

Morri\u00ebn<\/h4>\r\n\r\n

Adriaan Morri\u00ebn in Lasterpraat<\/i> (1975): \u2018Ik kan best waardering opbrengen voor de gedichten van Chr.J. van Geel. Maar wat mij erin hindert is iets dat ik moeilijk kan aantonen en dat ik nog het best als behaagzucht kan omschrijven. Ik hoef maar enkele regels van deze dichter te lezen of die behaagzucht komt op mij af, zodat ik denkbeeldige schreden moet verhaasten. Behalve wat er in de gedichten van Chr.J. van Geel staat, hoor ik er ook iets verzwegens in, een stem die zegt: \u201cLuister eens hoe mooi dit is, hoe subtiel ik dit heb gevoeld, hoe uniek deze waarneming is.\u201d Of: \u201cZeg eens, lezer, begrijp je wel wat er in mijn po\u00ebzie aan de hand is? Besef je hoe origineel, hoe vol diepzinnige betekenis die opmerkingen over insekten, vogeltjes, ander klein gedierte, takjes, zandkorreltjes, wind- en lichtspelingen zijn? Begrijp je dan ook, domme lezer, dat de po\u00ebzie pas bij mij, Chr.J. van Geel, begint (en eindigt)? Begrijp je dat ik de grootste\r\n<\/p>

[p. 104]<\/div>

\r\ndichter van alle tijden ben, een god, om zo te zeggen, voor wie jij alleen maar knielen kunt? Begrijp je dat goed, domme lezer? Kijk, en hier is het nummer van mijn girorekening.\u201d Dat, of iets dergelijks, hoor ik in de po\u00ebzie van Chr.J. van Geel. Ik zou daar graag eens over willen praten met een van zijn bewonderaars, zoals Dick Hillenius, om misschien vast te stellen of die koketterie, die bedelarij om aanbidding en klinkende munt, er ook werkelijk inzit, of dat het alleen maar aan mijn eigen kwaadaardigheid ligt. Wat mij ook achterdochtig stemt tegenover de gedichten van Chr.J. van Geel is dat hij zijn werk twintig jaar geleden met Chr.J. van Geel Jr. ondertekende, ter onderscheiding van dat van zijn grootvader, Chr.J. van Geel Sr., een alleraardigste man die ook gedichten schreef. Die grootvader is nu vergeten, maar het zou van pi\u00ebteit getuigen wanneer zijn kleinzoon juist daarom was doorgegaan zich junior te noemen.\u2019<\/p>\r\n\r\n\r\n

Nescio<\/h4>\r\n\r\n

Een briefje van Chris van Geel en Th\u00e9r\u00e8se Cornips aan Nescio, gedateerd 14 september 1955. Tussen allerlei andere mededelingen door deze zin: \u2018Vandaag heeft het geregend en gisteren en ook vannacht.\u2019 Niets bijzonders, behalve dan dat het zoveel lijkt op dit:<\/p>\r\n\r\n

\r\n\r\n
\r\n
\u00a0<\/div>\r\n
\r\n
Vandaag heeft het zonder onderbreken<\/div>\r\n<\/div>\r\n<\/div>\r\n\r\n
\r\n
\u00a0<\/div>\r\n
\r\n
geregend uit een grijze lucht<\/div>\r\n<\/div>\r\n<\/div>\r\n\r\n
\r\n
\u00a0<\/div>\r\n
\r\n
en gisteren en ook vannacht.<\/div>\r\n<\/div>\r\n<\/div>\r\n\r\n<\/div>\r\n\r\n

Dat zijn de eerste drie regels van Van Geels \u2018Galanthus\u2019, een gedicht dat verder overigens niets met Nescio, of Van het Reve, of Holst, of meeuwen, of vertalingen, of uitvreters, of Stendhal, of de Unesco te maken heeft – om enkele van de andere onderwerpen uit de brief te noemen. W\u00e8l met regen:<\/p>\r\n\r\n

\r\n\r\n
\r\n
\u00a0<\/div>\r\n
\r\n
(…) Het regent<\/div>\r\n<\/div>\r\n<\/div>\r\n\r\n
\r\n
\u00a0<\/div>\r\n
\r\n
bellen die tinkelend breken, pas<\/div>\r\n<\/div>\r\n<\/div>\r\n\r\n
\r\n
\u00a0<\/div>\r\n
\r\n
gesprongen champignons, soms staan<\/div>\r\n<\/div>\r\n<\/div>\r\n\r\n
\r\n
\u00a0<\/div>\r\n
\r\n
er notedopjes op het water.<\/div>\r\n<\/div>\r\n<\/div>\r\n\r\n
\r\n
\u00a0<\/div>\r\n
\r\n
(…)<\/div>\r\n<\/div>\r\n<\/div>\r\n\r\n<\/div>\r\n\r\n\r\n

Opperwezen<\/h4>\r\n\r\n

Volgens Adriaan Morri\u00ebn (in Lasterpraat<\/i>, 1975) zien gelovigen hun opperwezen \u2018in de dingen die door hem geschapen heten te zijn en die hem vertegenwoordigen (…)\u2019. Dat is nog niet zo’n bijzondere bewering, maar de vergelijking die daar meteen op volgt wel: \u2018in de dingen die door hem\r\n<\/p>

[p. 105]<\/div>

\r\ngeschapen heten te zijn en die hem vertegenwoordigen, zoals de insekten, takjes en lichtspelingen van Chr.J. van Geel.\u2019 Curieuze toevoeging: Van Geel, of de onderwerpen van Van Geel, als godgeschapen scheppingen bij uitstek? Of schuilt er iets hatelijks in deze verbijzondering? Het laatste, denk ik. Omstreeks dezelfde tijd, in hetzelfde boek Lasterpraat<\/i>, schreef Morri\u00ebn over de \u2018insekten, vogeltjes, ander klein gedierte, takjes, zandkorreltjes, wind- en lichtspelingen\u2019 van Van Geel, en over zijn indruk dat Van Geel zich in zijn gedichten voorstelde als \u2018een god\u2019 voor wie de lezer alleen maar te knielen had. Zie ook hierboven onder \u2018Morri\u00ebn\u2019.<\/p>\r\n\r\n\r\n

Penis<\/h4>\r\n\r\n

\"illustratie\"

Vreemde gedachte: ik heb Chr.J. van Geel nooit in het echt gezien, maar ik weet wel hoe zijn penis eruit zag. Eenmaal gezien, op een foto, in close up, in halve \u00e0 driekwart erectie, de pisbuisopening getooid met een brandende lucifer – dus zeg maar: in een typisch surrealistisch standje. De foto was in de oorlogsjaren gemaakt door Emile van Moerkerken. Bill Levy kreeg er een afdruk van en gebruikte die in 1974, niet lang na de dood van de dichter, in het blad Suck<\/i> voor een advertentie van boekhandel Athenaeum: foto van het opgetuigde deel, daarboven bij wijze van titel \u2018The lamb of literature\u2019 en daarnaast de tekst \u2018A Salute to the late Dutch poet Chris van Geel, this cock belongs to him.\u2019 De foto werd opnieuw afgedrukt in Het Parool<\/i> van 10 november 1990, in de rubriek \u2018Centraal Boekhuis\u2019 van Jan Meng, die ook de toedracht uiteenzette. \u2018Zou hij de lucifer wel op tijd hebben uitgeblazen\u2019 vroeg Meng zich quasi bezorgd af. (Mij leek het eerder \u2018de bedoeling\u2019 hem uit te pissen.)<\/p>\r\n\r\n\r\n

Q<\/h4>\r\n\r\n

De letter Q ontbreekt in het Dierenalfabet<\/i> (net als de I en de J en de X)<\/p>\r\n\r\n\r\n

San Francisco<\/h4>\r\n\r\n

Zie \u2018Zaandam<\/span>\u2019.<\/p>\r\n\r\n\r\n

Spijker<\/h4>\r\n\r\n

Een door Rubens opgeraapte spijker. Zie \u2018Deurknoppen\u2019.<\/p>\r\n\r\n\r\n

[p. 106]<\/div>\r\n

Tesselschade – Arbeid Adelt<\/h4>\r\n\r\n

In Van Geels bundel Het zinrijk<\/i> staat dit titelloze gedicht:<\/p>\r\n\r\n

\r\n\r\n
\r\n
\u00a0<\/div>\r\n
\r\n
Tel de sterren op de koekbus,<\/div>\r\n<\/div>\r\n<\/div>\r\n\r\n
\r\n
\u00a0<\/div>\r\n
\r\n
koekbus die mijn lief liet staan,<\/div>\r\n<\/div>\r\n<\/div>\r\n\r\n
\r\n
\u00a0<\/div>\r\n
\r\n
Arbeid Adelt – Tesselschade,<\/div>\r\n<\/div>\r\n<\/div>\r\n\r\n
\r\n
\u00a0<\/div>\r\n
\r\n
naast kapsules levertraan.<\/div>\r\n<\/div>\r\n<\/div>\r\n\r\n<\/div>\r\n\r\n

Jarenlang heb ik me afgevraagd wat die derde regel te beduiden had, en wat de geheime bedoeling mocht zijn achter deze combinatie van de spreuk \u2018Arbeid Adelt\u2019 en de naam van Maria Tesselschade: socialisme en po\u00ebzie, hard werken en glasgraveerkunst, jaren dertig en zeventiende eeuw. En dat ook nog weer eens op een keukentafel (of in een keukenkastje of op een keukenplank), tussen een koekbus en kapsules.<\/p>\r\n\r\n

\"illustratie\"

Totdat ik in de loop van 1996 in de krant geattendeerd werd op het 125-jarig bestaan van een vereniging met die idiote combinatienaam, maar dan in omgekeerde volgorde: Tesselschade – Arbeid Adelt, kortweg ook wel taa<\/span>. \u2018Arbeid Adelt\u2019 werd opgericht in 1871, \u2018Tesselschade\u2019 splitste zich een jaar later boos af, maar in 1953 kwamen ze weer samen. De vereniging telt thans 12.000 leden, verdeeld over 37 plaatselijke afdelingen. Zij beschikt over 8 (of 9) winkels, waar de produkten van ongeveer vijfhonderd anonieme thuiswerksters worden verkocht, voornamelijk borduur-, brei- en ander fijn handwerk.<\/p>\r\n\r\n

Of de naam van de vereniging op de achtergebleven koekbus van Van Geels lief stond is dus nog wel even de vraag. In het maken en\/of verfraaien van koekbussen is de vereniging bij mijn weten niet gespecialiseerd, maar het is altijd mogelijk dat een enkel lid zich er wel eens op heeft toegelegd. De naam zou ook op een verpakking, in een advertentie of anderszins hebben kunnen opduiken tussen koekbus en levertraan.<\/p>\r\n\r\n

Intussen moet de figuur van Tesselschade Van Geel wel sympathiek zijn geweest, en ook haar naam, die zich metrisch keurig voegt naar het\r\n<\/p>

[p. 107]<\/div>

\r\npatroon van Arbeid Adelt – en ook naar de rest van het gedicht (allemaal trochee\u00ebn).<\/p>\r\n\r\n

Dat het hier om liefdesverdriet en gevoelens van eenzaamheid en verlatenheid gaat, lijkt mij wel duidelijk. Het gedicht eindigt vast niet toevallig met het woord \u2018traan\u2019. Zij liet mij staan: dat gevoel wordt hier vervangen door de koekbus die zij liet staan. En vergat zij ook haar levertraancapsules? Of waren die nu juist van de dichter? En zag die nu, aldus, in zijn keuken-(kastje) het embleem van zijn verloren liefde? Zij en mij, bus en capsule, koek en levertraan, lekker en wrang, zoet en zuur?<\/p>\r\n\r\n\r\n

Tuin<\/h4>\r\n\r\n

In Van Geels gedicht \u2018Knekeldracht\u2019 luidt de slotregel:<\/p>\r\n\r\n

\r\n\r\n
\r\n
\u00a0<\/div>\r\n
\r\n
draagt op zijn holle buik ‘t skelet een tuin.<\/div>\r\n<\/div>\r\n<\/div>\r\n\r\n<\/div>\r\n\r\n

De regel komt ook voor in \u2018Lente\u2019, in de bundel Uit de hoge boom geschreven<\/i>.<\/p>\r\n\r\n

Ik vond het een mooie regel en het leek me een oorspronkelijke uitdrukking voor de dood, een echt dichterlijk beeld: met een wrange tegenstelling tussen het bloeien en\/of de vruchtbaarheid van die tuin en de dood ondergronds, en met de navrante bijgedachte dat het uitgehongerde skelet, met zijn holle buik, dan toch maar letterlijk de grondstof had geleverd voor die tuin daarboven.<\/p>\r\n\r\n

Ik hield het voor een eigen vondst, een originele beeldspraak, totdat ik het toevallig gewoon eens tegenkwam, eerst in het Bargoens Woordenboek, onder het lemma \u2018tuin\u2019 (hij heb ‘n tuin op z’n buik<\/i>, hij is begraven, dood) en vervolgens ook gewoon in Van Dale (een tuin op je buik hebben<\/i>, begraven zijn).<\/p>\r\n\r\n

Uit de taalstukjes van Jan Kuitenbrouwer begreep ik onlangs dat deze manier van zeggen zelfs zo wijd verspreid is dat zij door heel wat \u2018native speakers\u2019 inmiddels (of misschien al wel jarenlang) oubo, dat is: oubollig, wordt gevonden (in De Volkskrant<\/i>, rubriek \u2018Hedenlands\u2019, subserie \u2018Oubotaal\u2019).<\/p>\r\n\r\n\r\n

Vasalis<\/h4>\r\n\r\n

Zie \u2018Vroman\u2019.<\/p>\r\n\r\n\r\n

Van Geel<\/h4>\r\n\r\n

Zit Van Geel nu tussen Vasalis en Vroman (zoals Morri\u00ebn zei, zie \u2018Generatie\u2019) of tussen Leopold en Emmens (zoals ikzelf wel eens gedacht\r\n<\/p>

[p. 108]<\/div>

\r\nheb), of tussen Gorter en Vestdijk (idem), of misschien wel tussen Hanlo en Morri\u00ebn, of dan toch eerder tussen Morri\u00ebn en zichzelf?<\/p>\r\n\r\n

Jan Hanlo, in een brief aan Van Geel, 11 juni 1960, over Van Geels gedicht \u2018Kapel\u2019: \u2018Kapel\u2019 doet mij aan Morri\u00ebn denken, maar toch meer aan Van Geel.\u2019<\/p>\r\n\r\n\r\n

Vroman<\/h4>\r\n\r\n

Zie \u2018Vasalis\u2019.<\/p>\r\n\r\n\r\n

X<\/h4>\r\n\r\n

Zie \u2018Q\u2019.<\/p>\r\n\r\n\r\n

IJsberen<\/h4>\r\n\r\n

Een ijsbeer is een beer van ijs. Zie \u2018IJsberen\u2019, te vinden onder de letter IJ in het Dierenalfabet<\/i>:<\/p>\r\n\r\n

Ik zie een meer van enkel water,
\r\ner rijst een beer uit op van ijs.<\/blockquote>\r\n\r\n

Regel 1 lijkt aanvankelijk een vreemde mededeling te bevatten. Een meer van enkel water: zou een meer ook nog van iets anders gemaakt kunnen zijn? Meteen volgt het antwoord: de beer die erin woont is, indachtig zijn soortnaam, geheel van ijs. Als men van een meer eenmaal weet dat er beren van ijs in leven, dan is het inderdaad des te vreemder dat het meer uit louter water bestaat (en dus niet uit ijs).<\/p>\r\n\r\n\r\n

Zaandam<\/h4>\r\n\r\n

Sinds ik las \u2018een San Francisco uit Zaandam<\/span>\u2019 (VG 332) kan ik geen San Francisco meer eten zonder te denken: \u2018ik eet nu een San Francisco uit Zaandam\u2019.<\/p>\r\n\r\n<\/div>

\n

Over het gehele werk<\/h3>\n

Tirade<\/a><\/p>\n

Over dit hoofdstuk\/artikel<\/h3>\n

Guus Middag<\/a><\/p>\n

over Chr.J. van Geel<\/a><\/p>\n
\n<\/div><\/div><\/div><\/div>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

[p. 95] Guus Middag Het Van Geel Alfabet Adriaan Zie \u2018Morri\u00ebn\u2019. A.M. Jan Hanlo droeg zijn gedicht \u2018Nieuwe merels\u2019 op aan ene A.M. In een brief aan Chr.J. van Geel, 6 juli 1960, vertelde hij dat de opdracht oorspronkelijk bedoeld was voor Adrienne Morri\u00ebn, \u2018maar nu blijken ze bij Morri\u00ebn allemaal A.M. te heten\u2019. Adriennes… Lees verder <\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","class_list":["post-303254","dbnl","type-dbnl","status-publish","hentry"],"acf":[],"yoast_head":"\nGuus Middag Het Van Geel Alfabet · Uitgeverij Van Oorschot<\/title>\n<meta name=\"robots\" content=\"index, follow, max-snippet:-1, max-image-preview:large, max-video-preview:-1\" \/>\n<link rel=\"canonical\" href=\"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/guus-middaghet-van-geel-alfabet\/\" \/>\n<meta property=\"og:locale\" content=\"en_US\" \/>\n<meta property=\"og:type\" content=\"article\" \/>\n<meta property=\"og:title\" content=\"Guus Middag Het Van Geel Alfabet · Uitgeverij Van Oorschot\" \/>\n<meta property=\"og:description\" content=\"[p. 95] Guus Middag Het Van Geel Alfabet Adriaan Zie \u2018Morri\u00ebn\u2019. A.M. Jan Hanlo droeg zijn gedicht \u2018Nieuwe merels\u2019 op aan ene A.M. In een brief aan Chr.J. van Geel, 6 juli 1960, vertelde hij dat de opdracht oorspronkelijk bedoeld was voor Adrienne Morri\u00ebn, \u2018maar nu blijken ze bij Morri\u00ebn allemaal A.M. te heten\u2019. Adriennes... Lees verder\" \/>\n<meta property=\"og:url\" content=\"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/guus-middaghet-van-geel-alfabet\/\" \/>\n<meta property=\"og:site_name\" content=\"Uitgeverij Van Oorschot\" \/>\n<meta property=\"article:modified_time\" content=\"2021-06-04T17:26:54+00:00\" \/>\n<meta property=\"og:image\" content=\"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/wp-content\/uploads\/1999\/01\/_tir001199901ill14-150x200.gif\" \/>\n<meta name=\"twitter:card\" content=\"summary_large_image\" \/>\n<meta name=\"twitter:label1\" content=\"Est. reading time\" \/>\n\t<meta name=\"twitter:data1\" content=\"21 minutes\" \/>\n<script type=\"application\/ld+json\" class=\"yoast-schema-graph\">{\"@context\":\"https:\/\/schema.org\",\"@graph\":[{\"@type\":\"WebPage\",\"@id\":\"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/guus-middaghet-van-geel-alfabet\/\",\"url\":\"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/guus-middaghet-van-geel-alfabet\/\",\"name\":\"Guus Middag Het Van Geel Alfabet · Uitgeverij Van Oorschot\",\"isPartOf\":{\"@id\":\"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/#website\"},\"primaryImageOfPage\":{\"@id\":\"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/guus-middaghet-van-geel-alfabet\/#primaryimage\"},\"image\":{\"@id\":\"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/guus-middaghet-van-geel-alfabet\/#primaryimage\"},\"thumbnailUrl\":\"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/wp-content\/uploads\/1999\/01\/_tir001199901ill14-150x200.gif\",\"datePublished\":\"1998-12-31T23:00:14+00:00\",\"dateModified\":\"2021-06-04T17:26:54+00:00\",\"breadcrumb\":{\"@id\":\"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/guus-middaghet-van-geel-alfabet\/#breadcrumb\"},\"inLanguage\":\"en-US\",\"potentialAction\":[{\"@type\":\"ReadAction\",\"target\":[\"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/guus-middaghet-van-geel-alfabet\/\"]}]},{\"@type\":\"ImageObject\",\"inLanguage\":\"en-US\",\"@id\":\"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/guus-middaghet-van-geel-alfabet\/#primaryimage\",\"url\":\"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/wp-content\/uploads\/1999\/01\/_tir001199901ill14-150x200.gif\",\"contentUrl\":\"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/wp-content\/uploads\/1999\/01\/_tir001199901ill14-150x200.gif\"},{\"@type\":\"BreadcrumbList\",\"@id\":\"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/guus-middaghet-van-geel-alfabet\/#breadcrumb\",\"itemListElement\":[{\"@type\":\"ListItem\",\"position\":1,\"name\":\"Home\",\"item\":\"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/\"},{\"@type\":\"ListItem\",\"position\":2,\"name\":\"DBNL\",\"item\":\"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/\"},{\"@type\":\"ListItem\",\"position\":3,\"name\":\"Guus Middag Het Van Geel Alfabet\"}]},{\"@type\":\"WebSite\",\"@id\":\"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/#website\",\"url\":\"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/\",\"name\":\"Uitgeverij Van Oorschot\",\"description\":\"\",\"potentialAction\":[{\"@type\":\"SearchAction\",\"target\":{\"@type\":\"EntryPoint\",\"urlTemplate\":\"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/?s={search_term_string}\"},\"query-input\":{\"@type\":\"PropertyValueSpecification\",\"valueRequired\":true,\"valueName\":\"search_term_string\"}}],\"inLanguage\":\"en-US\"}]}<\/script>\n<!-- \/ Yoast SEO plugin. -->","yoast_head_json":{"title":"Guus Middag Het Van Geel Alfabet · Uitgeverij Van Oorschot","robots":{"index":"index","follow":"follow","max-snippet":"max-snippet:-1","max-image-preview":"max-image-preview:large","max-video-preview":"max-video-preview:-1"},"canonical":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/guus-middaghet-van-geel-alfabet\/","og_locale":"en_US","og_type":"article","og_title":"Guus Middag Het Van Geel Alfabet · Uitgeverij Van Oorschot","og_description":"[p. 95] Guus Middag Het Van Geel Alfabet Adriaan Zie \u2018Morri\u00ebn\u2019. A.M. Jan Hanlo droeg zijn gedicht \u2018Nieuwe merels\u2019 op aan ene A.M. In een brief aan Chr.J. van Geel, 6 juli 1960, vertelde hij dat de opdracht oorspronkelijk bedoeld was voor Adrienne Morri\u00ebn, \u2018maar nu blijken ze bij Morri\u00ebn allemaal A.M. te heten\u2019. Adriennes... Lees verder","og_url":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/guus-middaghet-van-geel-alfabet\/","og_site_name":"Uitgeverij Van Oorschot","article_modified_time":"2021-06-04T17:26:54+00:00","og_image":[{"url":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/wp-content\/uploads\/1999\/01\/_tir001199901ill14-150x200.gif","type":"","width":"","height":""}],"twitter_card":"summary_large_image","twitter_misc":{"Est. reading time":"21 minutes"},"schema":{"@context":"https:\/\/schema.org","@graph":[{"@type":"WebPage","@id":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/guus-middaghet-van-geel-alfabet\/","url":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/guus-middaghet-van-geel-alfabet\/","name":"Guus Middag Het Van Geel Alfabet · Uitgeverij Van Oorschot","isPartOf":{"@id":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/#website"},"primaryImageOfPage":{"@id":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/guus-middaghet-van-geel-alfabet\/#primaryimage"},"image":{"@id":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/guus-middaghet-van-geel-alfabet\/#primaryimage"},"thumbnailUrl":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/wp-content\/uploads\/1999\/01\/_tir001199901ill14-150x200.gif","datePublished":"1998-12-31T23:00:14+00:00","dateModified":"2021-06-04T17:26:54+00:00","breadcrumb":{"@id":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/guus-middaghet-van-geel-alfabet\/#breadcrumb"},"inLanguage":"en-US","potentialAction":[{"@type":"ReadAction","target":["https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/guus-middaghet-van-geel-alfabet\/"]}]},{"@type":"ImageObject","inLanguage":"en-US","@id":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/guus-middaghet-van-geel-alfabet\/#primaryimage","url":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/wp-content\/uploads\/1999\/01\/_tir001199901ill14-150x200.gif","contentUrl":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/wp-content\/uploads\/1999\/01\/_tir001199901ill14-150x200.gif"},{"@type":"BreadcrumbList","@id":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/guus-middaghet-van-geel-alfabet\/#breadcrumb","itemListElement":[{"@type":"ListItem","position":1,"name":"Home","item":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/"},{"@type":"ListItem","position":2,"name":"DBNL","item":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/"},{"@type":"ListItem","position":3,"name":"Guus Middag Het Van Geel Alfabet"}]},{"@type":"WebSite","@id":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/#website","url":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/","name":"Uitgeverij Van Oorschot","description":"","potentialAction":[{"@type":"SearchAction","target":{"@type":"EntryPoint","urlTemplate":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/?s={search_term_string}"},"query-input":{"@type":"PropertyValueSpecification","valueRequired":true,"valueName":"search_term_string"}}],"inLanguage":"en-US"}]}},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/dbnl\/303254","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/dbnl"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/types\/dbnl"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=303254"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=303254"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}