{"id":303283,"date":"1999-01-01T00:00:34","date_gmt":"1998-12-31T23:00:34","guid":{"rendered":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/dbnl\/michael-spaannaar-de-lofoten\/"},"modified":"2021-06-04T18:27:03","modified_gmt":"2021-06-04T17:27:03","slug":"michael-spaannaar-de-lofoten","status":"publish","type":"dbnl","link":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/michael-spaannaar-de-lofoten\/","title":{"rendered":"Michael Spaan\r\nNaar de Lofoten"},"content":{"rendered":"
\r\n
[p. 272]<\/div>\r\n <\/interp><\/a>\r\n

\r\nMichael Spaan<\/i>\r\n
\r\nNaar de Lofoten<\/h3>\r\n\r\n

Eindelijk had Kees met zijn verhalen geld verdiend. Niet veel, maar dat vond hij niet erg. Voor hem was het belangrijkste dat hij zich schrijver noemen mocht. Dat hij zijn eigen baas was en op zichzelf kon zijn. Zo voelde hij zich op zijn best. Wat h\u00edj nodig had was rust. Een ander was hem gauw tot last.<\/p>\r\n\r\n

Bij zijn literaire bezigheden streefde Kees heel rustig naar de sterren. Zodoende duurde het vaak eeuwen voor zo’n stukje van hem af was. Hij bl\u00e9\u00e9f maar schaven. Dat kwam vooral op schrappen neer.<\/p>\r\n\r\n

\u2018In der Beschr\u00e4nkung zeigt sich erst der Meister,<\/i>\u2019 had W. von Goethe opgeschreven. Dat vond Kees nou ook. Daarom kon het hem niet kort genoeg. Maar – hoe meer je wegliet, des te minder hield je over! Dus als je per halve bladzij kreeg betaald…<\/p>\r\n\r\n

Wat je in de eerste plaats moest hebben was geduld. Dat had hij. Hij kon niets bedenken waar hij ooit genoeg van kreeg. Dit kwam doordat hij goed was in vergeten. Wanneer hij ‘s ochtends aan het werk toog, werd hij steeds weer blij verrast door alle mooie zinnen die hij had gebouwd. Hij las ze door en door en luisterde of het wel klonk.<\/p>\r\n\r\n

E\u00e9n keer was hij bij die nieuwe schrijvers-vakschool langs geweest. Maar daar viel niet zoveel te leren. Volgens hem had dichten meer met muzikaliteit en maatgevoel van doen.<\/p>\r\n\r\n

\u00a0<\/p>\r\n\r\n

Deze zomer kon hij met zijn eerstverdiende centen verder reizen dan hij meestal deed. Hij was op weg naar de Lofoten. Daar moesten aan de voet van spitse kammen vissershuizen zijn gebouwd op palen in de zee. De oceaan.<\/p>\r\n\r\n

Naast hem in de trein zat al een tijd een Deense meid. Blonde haren, wipneus, sproeten. Berte was haar naam. Ze had aan \u00e9\u00e9n stuk door met hem gekletst.<\/p>\r\n\r\n

Hij sprak zo ouderwets, vond zij.<\/p>\r\n\r\n

Ja. Zo had hij het geleerd. Hem leek h\u00e1\u00e1r taal ondermaats.<\/p>\r\n

[p. 273]<\/div>\r\n

Hun wagon stond vastgeketend op de boot naar Zweden. Vannacht was Kees op een nog groter pont uit Duitsland komen varen. Die overtocht had wel een uur geduurd.<\/p>\r\n\r\n

Hier zag je uit Elseneur de overkant al liggen. Dat was dus niet zo ver. Op dit veer wilde Kees naar boven. Kijken of je het kasteel van Hamlet zag.<\/p>\r\n\r\n

Berte mee. Maar toen ze de wagon verliet, scheurde haar tas en viel een fles gedestilleerd aan scherven. Het kostelijke nat liep weg om te vervliegen tussen hoge wolken.<\/p>\r\n\r\n

\u2018Het kadootje voor mijn oma!\u2019<\/p>\r\n\r\n

\u2018Geeft niks,\u2019 kwam Kees tot zijn verwondering te zeggen. \u2018Je krijgt er \u00e9\u00e9n van mij. Ik heb er toch teveel.\u2019<\/p>\r\n\r\n

Ze keek hem ongelovig aan.<\/p>\r\n\r\n

Hij nam een fles jenever uit zijn tas, en woog die als het ware op de hand. Belgische. Wat minder sterk, maar zoiets merkte ze misschien niet eens…<\/p>\r\n\r\n

Blij verrast nam ze de gulle gave aan. \u2018Moet ik je nakijken?\u2019 vroeg ze. Vrolijk en van heel dichtbij.<\/p>\r\n\r\n

\u2018Dat is niet nodig.\u2019<\/p>\r\n\r\n

\u2018Vind je mij misschien niet leuk genoeg?\u2019 Ze keek hem met haar mooiste ogen aan.<\/p>\r\n\r\n

Wat! Bedoelde ze misschien: m\u00e1g ik je nakijken? Dat zou ook nog kunnen. Hij had zijn woordjes goed geleerd.<\/p>\r\n\r\n

\u00a0<\/p>\r\n\r\n

Het zou nog j\u00e1ren duren voor hij aan de weet kwam dat ze hem gevraagd had: mag ik je versieren<\/i>?<\/p>\r\n\r\n

Hij was een sukkel. Wat zou zijn leven anders zijn verlopen als hij d\u00e1t geweten had!<\/p>\r\n\r\n

\u00a0<\/p>\r\n\r\n

De trein reed verder langs de Zweedse kust omhoog. Berte was alweer een tijd geleden uitgestapt.<\/p>\r\n\r\n

Toen vroeg Kees een rode schoonheid of er iemand naast haar zat. Wat een vraag. Had hij geen ogen in zijn hoofd?<\/p>\r\n\r\n

Ze keek hem lachend aan en zei in rasecht Amsterdams: \u2018Tuurlijk man, gesellig. Alleen is maar alleen.\u2019<\/p>\r\n\r\n

Dat was geen antwoord op zijn vraag. Kees zette grote ogen op.<\/p>\r\n\r\n

Zij met haar ogen knipperen. Vlug.<\/p>\r\n\r\n

Niks zeggen. Enkel in de verte turen.<\/p>\r\n

[p. 274]<\/div>\r\n

Kornsj\u00f6 was de laatste stopplaats v\u00f3\u00f3r de Noorse grens. Daar stapte de douane in. Mannen, vrouwen en een grote, zwarte hond.<\/p>\r\n\r\n

Langzaam trok de trein weer op. In hun wagon gingen wat later twee soldaten – Noren – op de bon, met bij elkaar wel zesenveertig flessen sterke drank! Een dure grap, ook z\u00f3nder die ontstellend hoge boete… En zonde van het sjouwen.<\/p>\r\n\r\n

Maar elk mocht \u00e9\u00e9n fles houden. Ze konden zich bezatten.<\/p>\r\n\r\n

De tolbeambten kwamen telkens dichterbij. Wat een geluk dat Kees die fles aan Berte had gegeven! Daar kwam de hond al naar hem toe.<\/p>\r\n\r\n

Hij had altijd wat met beesten. Braaf. Het dier stond als een gek aan Kees zijn plunjezak te snuiven.<\/p>\r\n\r\n

De hondeman keek naar de kwispelende staart en zei toen: \u2018Uitpakken!\u2019<\/p>\r\n\r\n

Kees deed wat hem opgedragen werd. Legde alles netjes naast zich op de bank.<\/p>\r\n\r\n

Het ging de hond om zijn toilettas. Wat zat daar nou in? Tandenborstel, scheermes, zeepdoos -. Daar had hij toen die hasjiesj in bewaard! Dat zo’n dier dat n\u00fa nog rook…<\/p>\r\n\r\n

Met een scheve grijns verklaarde hij de grap. De man vond het niet leuk, maar liep uiteindelijk toch door.<\/p>\r\n\r\n

Toen de trein weer stopte stapten alle petten uit. Met de hond. De Mokumse gaf hem een knipoog.<\/p>\r\n\r\n

\u00a0<\/p>\r\n\r\n

Ze heette Nel, en speelde vele potjes Mini-Mastermind met hem. Ze hadden daarbij z\u00f3veel lol, dat ze besloten samen door reizen.<\/p>\r\n\r\n

Tegen achten kwamen ze in Oslo aan. Ze kochten eerst twee plaatsbewijzen voor de nachttrein naar het noorden. Daarna gingen ze wat drinken.<\/p>\r\n\r\n

Het ene na het andere. Alles ging vanzelf.<\/p>\r\n\r\n

Het fluitje van de conducteur weerklonk op het moment dat ze hun slaapcoup\u00e9 betraden. Dat was op het nippertje.<\/p>\r\n\r\n

\u00a0<\/p>\r\n\r\n

Kwart voor zeven werden ze door Edvard Grieg gewekt. Ontbijten in de restauratiewagen.<\/p>\r\n\r\n

Om acht uur vijftien stapten er een nieuwe Kees en Nel in Trondheim over op de trein naar Bod\u00f8, nog eens tien uur verder naar het noorden.<\/p>\r\n\r\n

Onderweg keek Kees zijn ogen uit op een met kruipwilg, steen en lage berk bezaaide woestenij. Midden op de dag reden ze stapvoets langs een grote zonnewijzer.<\/p>\r\n

[p. 275]<\/div>\r\n

\u2018De poolcirkel\u2019 zei iemand die het wist. Kees schonk zich een flessedop jenever vol en staarde plechtig door het raam.<\/p>\r\n\r\n

Om zes uur moesten ze eruit. Hun tocht ging verder met een bus. En w\u00e9\u00e9r een boot. Pas na middernacht was Kees waar hij wou zijn: de eilandgroep die boven de Lofoten lag.<\/p>\r\n\r\n

Hier kocht Knut Hamsun meer dan honderdvijftig jaar geleden pruimtabak, papier en potloden. Tegenwoordig was die winkel een museum vol niet uitgestalde, ouderwetse waar. Zou daar nog die sfeer van vroeger hangen?<\/p>\r\n\r\n

De lucht was anders lekker fris. En licht: de zon ging helemaal niet onder!<\/p>\r\n\r\n

Toen Nel zei dat ze hier zou willen wonen, huurde Kees een hut op het kampeerterrein. Kon hij morgen naar die winkel toe.<\/p>\r\n\r\n

\u00a0<\/p>\r\n\r\n

Maar toen hij daags daarna de zaak na \u00faren zoeken vond, hingen er voor de ramen luiken. \u2018Gesloten tot het volgende seizoen\u2019 stond op de deur.<\/p>\r\n\r\n

Eind augustus? Maar bij de hut had het vannacht al wat gevroren, dat was waar.<\/p>\r\n\r\n

Kees tuurde door een kier naar binnen. Toen hij aan het donker was gewend zag hij een toonbank met een kassa en een weegschaal, lege schappen en een kachel in de hoek.<\/p>\r\n\r\n

Teleurgesteld liep hij die eindeloze, hoge brug over de zee terug. Halverwege werd hij door een lange schaduw ingehaald. Geschrokken keek hij achterom.<\/p>\r\n\r\n

Niemand!<\/p>\r\n\r\n

Was hij het zelf… Stond die zon z\u00f3 laag, nu midden op de dag? Door de vreemde lichtval opgekwikt vervolgde hij zijn weg.<\/p>\r\n\r\n

\u00a0<\/p>\r\n\r\n

In bed zei Nel dat ze zo graag een walvis wilde zien. Van de campingbaas had ze gehoord dat die hier zaten. Je kon voor duizend kronen met een \u2018whale-safari\u2019 mee.<\/p>\r\n\r\n

Kees moest er niet aan denken, in zo’n schuitje tussen roepende en filmende toeristen. Maar om de nacht niet te bederven zei hij niets.<\/p>\r\n\r\n

\u00a0<\/p>\r\n\r\n

De halve dag daarna ging ermee heen om Nel ervan te overtuigen dat het nu te laat werd voor zo’n walvisvaart. Want daarvoor moest je nog een volle dagreis noordelijker zijn.<\/p>\r\n\r\n

Na het eten liep Kees naar de haven om de afvaarttijden van de boten naar het zuiden op te schrijven. Maar v\u00f3\u00f3r hij daar aan toekwam, hield hij bij een zwarte zeilboot halt.<\/p>\r\n

[p. 276]<\/div>\r\n

Twee masten. Aan de achtersteven hing een rood-wit-blauwe vlag. Op het voordek liep een man in overal.<\/p>\r\n\r\n

\u2018Dag mijn jongen!\u2019 riep Kees olijk op zijn Nederlands. \u2018Is de kapitein aan boord?\u2019<\/p>\r\n\r\n

De man moest grijnzen. \u2018Zeg het maar,\u2019 zei hij.<\/p>\r\n\r\n

\u2018Mooie schuit!\u2019 prees Kees. \u2018Hoe lang is-ie wel niet?\u2019<\/p>\r\n\r\n

\u2018Drie\u00ebntwintig meter,\u2019 sprak de man.<\/p>\r\n\r\n

\u2018Waar komt-ie vandaan?\u2019<\/p>\r\n\r\n

\u2018Spitsbergen.\u2019<\/p>\r\n\r\n

\u2018Svalbard heet dat hier,\u2019 zei Kees. \u2018En waarheen gaat de vaart?\u2019<\/p>\r\n\r\n

\u2018Texel,\u2019 zei de man doodleuk. \u2018Wat dan, wou je mee?\u2019<\/p>\r\n\r\n

Kees met zijn mond vol tanden. Nog noordelijker dan het noordelijkste puntje van Noord-Noorwegen vraagt een zeeman of hij op een zeilboot mee naar T\u00e9xel wil!<\/p>\r\n\r\n

\u2018Jawel,\u2019 zei hij toen hij zich had hersteld, \u2018maar ik heb ook nog een vriendin. Je dacht toch niet dat ik hier in mijn eentje zat?\u2019<\/p>\r\n\r\n

De zeeman zei alleen: \u2018We varen morgen uit.\u2019<\/p>\r\n\r\n

\u2018Door de Trolfjord?\u2019<\/p>\r\n\r\n

\u2018Voor anderhalve rooie laat ik jullie \u00e1lle fjorden zien, eilanden, vogelrotsen, boorplatforms.\u2019<\/p>\r\n\r\n

\u2018En walvissen?\u2019 vroeg Kees, inhalig door de voorgehouden overdaad. \u2018Dan komt ze z\u00e9ker mee.\u2019<\/p>\r\n\r\n

\u2018H\u00e1haha! Nee, dat denk ik niet. Die zitten noordelijker, waar ze meer te vreten vinden. Waar het dieper is, en kouder. Vannacht heb ik daar nog een potvis op zijn staart gekrabd. Maar op de Doggersbank mag ze met de dolfijnen stoeien. D\u00e1t moet je zeggen.\u2019<\/p>\r\n\r\n

\u00a0<\/p>\r\n\r\n

Opgewonden stormde Kees weer naar de hut terug.<\/p>\r\n\r\n

\u2018Nel! We kunnen met een N\u00e9derlandse zeilboot mee – naar Texel! Dan kun je met dolfijnen spelen!\u2019<\/p>\r\n\r\n

Maar Nel moest eerst dat vaartuig zien. Wie weet wat dat voor badkuip was?<\/p>\r\n\r\n

Samen naar de haven.<\/p>\r\n\r\n

Zij natuurlijk sprakeloos, vooral toen ze aan boord het fijne van het schip te horen kreeg: stalen schoener, kiel gelegd in tachtig, driehonderd kwadraat, motor honderdvijfenzestig paardekrachten, sonar, satellietnavigatie, scheepsfornuis, twee douches en toiletten… En de radar was afkomstig van een afgedankte oorlogsbodem!<\/p>\r\n

[p. 277]<\/div>\r\n

De dag daarop verlieten Kees en Nel de hut en reden met een taxi naar de haven. De bemanning van het schip bestond nu uit de kapitein – de man die Kees gesproken had – en zijn vrouw, een vriend en een vriendin en Kees en Nel.<\/p>\r\n\r\n

Na nog een dag voeren ze uit. Er stond een stijve bries. Op de baren schitterden wel duizend zonnen. Het scherpe jacht sneed door een vuurzee op de verte af.<\/p>\r\n\r\n

Vanaf de hoogste rotsen waarden bruine adelaars het vaartuig na. Op de scheren spreidden schollevaars met kuifjes op hun kop de natte vleugels uit om ze door zon en wind te laten drogen. Er vloog een Jan-van-Gent over hen heen. Zijn gele waterhoofd draaide van links naar rechts om alles te bekijken.<\/p>\r\n\r\n

\u00a0<\/p>\r\n\r\n

Een half uur later stierf Kees duizend doden. Hij was nog nooit zo ziek geweest.<\/p>\r\n\r\n

Na een eeuwigheid werden de zeilen Godzijdank gestreken. Maar toen de motor werd gestart moest Kees toch kotsen van die vette dieselwalm. Net op tijd kreeg hij de puts in handen.<\/p>\r\n\r\n

De kapitein zei tegen Kees dat hij maar rondjes langs de reling moest gaan lopen.<\/p>\r\n\r\n

Het hielp.<\/p>\r\n\r\n

In de luwte van de bergen draaiden ze een toverachtige en smalle zijtak van een sont in. De Trolfjord!<\/p>\r\n\r\n

Aan beide zijden was de steile rotswand tot op grote hoogte volgekalkt met namen en voorbije jaren. Volgens de kapitein het werk van kletteraars, maar door de vele valpartijen was hier klimmen nu verboden.<\/p>\r\n\r\n

Hoeveel van die gekken zouden op hun eigen schip te pletter zijn gevallen? Of in zee gestort en dan verdronken?<\/p>\r\n\r\n

Twee kilometer verder liep het sprookje dood. Terug naar open water.<\/p>\r\n\r\n

De kapitein zei: \u2018Wees maar blij dat het seizoen is afgelopen, anders dreven we hier \u00faren in de file!\u2019<\/p>\r\n\r\n

Op volle zee werden de zeilen bijgezet. Kees keek wat angstig om zich heen, maar er zat niets meer in zijn maag.<\/p>\r\n\r\n

Hij zocht zijn kooi op en beveiligde die met een slingerboom.<\/p>\r\n\r\n

Morgen zou hij de Lofoten zien. Temidden van de wonderlijkste stromende en klokkende geluiden langs de scheepshuid sliep hij in.<\/p>\r\n<\/div>

\n

Over het gehele werk<\/h3>\n

Tirade<\/a><\/p>\n

Over dit hoofdstuk\/artikel<\/h3>\n

Michael Spaan<\/a><\/p>\n
\n<\/div><\/div><\/div><\/div>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

[p. 272] Michael Spaan Naar de Lofoten Eindelijk had Kees met zijn verhalen geld verdiend. Niet veel, maar dat vond hij niet erg. Voor hem was het belangrijkste dat hij zich schrijver noemen mocht. Dat hij zijn eigen baas was en op zichzelf kon zijn. Zo voelde hij zich op zijn best. Wat h\u00edj nodig… Lees verder <\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","class_list":["post-303283","dbnl","type-dbnl","status-publish","hentry"],"acf":[],"yoast_head":"\nMichael Spaan Naar de Lofoten · Uitgeverij Van Oorschot<\/title>\n<meta name=\"robots\" content=\"index, follow, max-snippet:-1, max-image-preview:large, max-video-preview:-1\" \/>\n<link rel=\"canonical\" href=\"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/michael-spaannaar-de-lofoten\/\" \/>\n<meta property=\"og:locale\" content=\"en_US\" \/>\n<meta property=\"og:type\" content=\"article\" \/>\n<meta property=\"og:title\" content=\"Michael Spaan Naar de Lofoten · Uitgeverij Van Oorschot\" \/>\n<meta property=\"og:description\" content=\"[p. 272] Michael Spaan Naar de Lofoten Eindelijk had Kees met zijn verhalen geld verdiend. Niet veel, maar dat vond hij niet erg. Voor hem was het belangrijkste dat hij zich schrijver noemen mocht. Dat hij zijn eigen baas was en op zichzelf kon zijn. Zo voelde hij zich op zijn best. Wat h\u00edj nodig... Lees verder\" \/>\n<meta property=\"og:url\" content=\"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/michael-spaannaar-de-lofoten\/\" \/>\n<meta property=\"og:site_name\" content=\"Uitgeverij Van Oorschot\" \/>\n<meta property=\"article:modified_time\" content=\"2021-06-04T17:27:03+00:00\" \/>\n<meta name=\"twitter:card\" content=\"summary_large_image\" \/>\n<meta name=\"twitter:label1\" content=\"Est. reading time\" \/>\n\t<meta name=\"twitter:data1\" content=\"10 minutes\" \/>\n<script type=\"application\/ld+json\" class=\"yoast-schema-graph\">{\"@context\":\"https:\/\/schema.org\",\"@graph\":[{\"@type\":\"WebPage\",\"@id\":\"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/michael-spaannaar-de-lofoten\/\",\"url\":\"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/michael-spaannaar-de-lofoten\/\",\"name\":\"Michael Spaan Naar de Lofoten · Uitgeverij Van Oorschot\",\"isPartOf\":{\"@id\":\"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/#website\"},\"datePublished\":\"1998-12-31T23:00:34+00:00\",\"dateModified\":\"2021-06-04T17:27:03+00:00\",\"breadcrumb\":{\"@id\":\"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/michael-spaannaar-de-lofoten\/#breadcrumb\"},\"inLanguage\":\"en-US\",\"potentialAction\":[{\"@type\":\"ReadAction\",\"target\":[\"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/michael-spaannaar-de-lofoten\/\"]}]},{\"@type\":\"BreadcrumbList\",\"@id\":\"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/michael-spaannaar-de-lofoten\/#breadcrumb\",\"itemListElement\":[{\"@type\":\"ListItem\",\"position\":1,\"name\":\"Home\",\"item\":\"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/\"},{\"@type\":\"ListItem\",\"position\":2,\"name\":\"DBNL\",\"item\":\"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/\"},{\"@type\":\"ListItem\",\"position\":3,\"name\":\"Michael Spaan Naar de Lofoten\"}]},{\"@type\":\"WebSite\",\"@id\":\"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/#website\",\"url\":\"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/\",\"name\":\"Uitgeverij Van Oorschot\",\"description\":\"\",\"potentialAction\":[{\"@type\":\"SearchAction\",\"target\":{\"@type\":\"EntryPoint\",\"urlTemplate\":\"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/?s={search_term_string}\"},\"query-input\":{\"@type\":\"PropertyValueSpecification\",\"valueRequired\":true,\"valueName\":\"search_term_string\"}}],\"inLanguage\":\"en-US\"}]}<\/script>\n<!-- \/ Yoast SEO plugin. -->","yoast_head_json":{"title":"Michael Spaan Naar de Lofoten · Uitgeverij Van Oorschot","robots":{"index":"index","follow":"follow","max-snippet":"max-snippet:-1","max-image-preview":"max-image-preview:large","max-video-preview":"max-video-preview:-1"},"canonical":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/michael-spaannaar-de-lofoten\/","og_locale":"en_US","og_type":"article","og_title":"Michael Spaan Naar de Lofoten · Uitgeverij Van Oorschot","og_description":"[p. 272] Michael Spaan Naar de Lofoten Eindelijk had Kees met zijn verhalen geld verdiend. Niet veel, maar dat vond hij niet erg. Voor hem was het belangrijkste dat hij zich schrijver noemen mocht. Dat hij zijn eigen baas was en op zichzelf kon zijn. Zo voelde hij zich op zijn best. Wat h\u00edj nodig... Lees verder","og_url":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/michael-spaannaar-de-lofoten\/","og_site_name":"Uitgeverij Van Oorschot","article_modified_time":"2021-06-04T17:27:03+00:00","twitter_card":"summary_large_image","twitter_misc":{"Est. reading time":"10 minutes"},"schema":{"@context":"https:\/\/schema.org","@graph":[{"@type":"WebPage","@id":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/michael-spaannaar-de-lofoten\/","url":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/michael-spaannaar-de-lofoten\/","name":"Michael Spaan Naar de Lofoten · Uitgeverij Van Oorschot","isPartOf":{"@id":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/#website"},"datePublished":"1998-12-31T23:00:34+00:00","dateModified":"2021-06-04T17:27:03+00:00","breadcrumb":{"@id":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/michael-spaannaar-de-lofoten\/#breadcrumb"},"inLanguage":"en-US","potentialAction":[{"@type":"ReadAction","target":["https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/michael-spaannaar-de-lofoten\/"]}]},{"@type":"BreadcrumbList","@id":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/michael-spaannaar-de-lofoten\/#breadcrumb","itemListElement":[{"@type":"ListItem","position":1,"name":"Home","item":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/"},{"@type":"ListItem","position":2,"name":"DBNL","item":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/"},{"@type":"ListItem","position":3,"name":"Michael Spaan Naar de Lofoten"}]},{"@type":"WebSite","@id":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/#website","url":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/","name":"Uitgeverij Van Oorschot","description":"","potentialAction":[{"@type":"SearchAction","target":{"@type":"EntryPoint","urlTemplate":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/?s={search_term_string}"},"query-input":{"@type":"PropertyValueSpecification","valueRequired":true,"valueName":"search_term_string"}}],"inLanguage":"en-US"}]}},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/dbnl\/303283","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/dbnl"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/types\/dbnl"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=303283"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=303283"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}