{"id":303630,"date":"2001-01-01T00:00:42","date_gmt":"2000-12-31T23:00:42","guid":{"rendered":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/dbnl\/jeroen-thijssencaptain-ferrini\/"},"modified":"2021-06-04T18:33:11","modified_gmt":"2021-06-04T17:33:11","slug":"jeroen-thijssencaptain-ferrini","status":"publish","type":"dbnl","link":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/jeroen-thijssencaptain-ferrini\/","title":{"rendered":"Jeroen Thijssen\r\nCaptain Ferrini"},"content":{"rendered":"
\r\n
[p. 316]<\/div>\r\n <\/interp><\/interp><\/a>\r\n

\r\nJeroen Thijssen<\/i>\r\n
\r\nCaptain Ferrini<\/h3>\r\n\r\n

Naast de deur van Elandsgracht 36 zat een bel met vijf naamkaartjes. \u2018Ferrini, priv\u00e9-detective\u2019 meldde het middelste. Ik stak mijn hand op maar aarzelde en keek omhoog. Vijf verdiepingen Amsterdamse armoede staarden terug. Ik liet mijn arm weer zakken. Het was eigenlijk onzin om naar een speurder te gaan. Een psychiater lag meer voor de hand.<\/p>\r\n\r\n

Achter me noemde een lichte stem mijn naam, maar er stond niemand toen ik omkeek. Mijn verwarring steeg. Nu ging ik ook al stemmen horen.<\/p>\r\n\r\n

\u2018Meneer van Dalen?\u2019 klonk opnieuw de stem. Ik draaide me om. Van onder mijn elleboog keek een gezicht van deeg omhoog, grote bruine ogen in een wit gemoffeld vlak. Ik knikte ter bevestiging.<\/p>\r\n\r\n

\u2018Ferrini,\u2019 zei hij. \u2018Volgt u mij.\u2019<\/p>\r\n\r\n

Zijn stem had het buitenlandse accent dat me gisteren aan de telefoon ook al was opgevallen. Het paste bij zijn exotische naam. Met afhangende schouders liep ik achter hem aan een vervallen trap op. Hij droeg een smetteloos bruin pak dat was gestreken als een plaat ijzer. Dikke billen schommelden bij iedere stap die hij nam. Zijn lengte verbaasde me, maar niet zo erg. Ik was inmiddels wel gewend aan kleine mannetjes, maar dan blauwe en slechts zo’n dertig centimeter hoog. Zo eentje scharrelde met me mee naar boven, beklom onverstoorbaar veel te hoge treden. Dat vond ik soms het ergste: dat ze me negeerden ook al had ik niet eens het slechtste met ze voor. Maar misschien, dacht ik, konden zij mij wel gewoon niet zien. Zoals gewone mensen hen niet waarnamen.<\/p>\r\n\r\n

Op een typisch Amsterdamse overloop opende een met sloten overdekte deur. Een jonge vrouw keek hoopvol lachend om de hoek. Meneer Ferrini ging mij voor naar het op een na kleinste kamertje. Er stond een bureau en een antwoordapparaat, een stoel voor hem en een stoel voor mij. Hij gebaarde en ik nam plaats. De jonge vrouw bracht hoopvol koffie. Een nog heel jong kind schreeuwde in de woonkamer. Meneer Ferrini legde zijn voeten op het bureau en staarde naar een foto aan de muur.<\/p>\r\n\r\n

\u2018Wat kan ik voor u doen?\u2019 vroeg hij. Hij negeerde me niet, hij concen-<\/p>

[p. 317]<\/div>

treerde zich op wat ik ging zeggen. Zijn stem had de juiste mengeling van verveling en beleefdheid. Hij had het allemaal gezien, niets kon hem nog verbazen. Hij zou me helpen.<\/p>\r\n\r\n

\u2018Mannetjes,\u2019 mompelde ik. \u2018Blauwe mannetjes.\u2019<\/p>\r\n\r\n

Hij knikte naar het antwoordapparaat. Een aanmoediging of een bevestiging? Ik wist het niet.<\/p>\r\n\r\n

\u2018Wat voor mannetjes?\u2019 vroeg hij na een lange stilte. Ik haalde mijn schouders op.<\/p>\r\n\r\n

\u2018Blauwe mannetjes.\u2019<\/p>\r\n\r\n

Hij tuitte zijn deeglippen.<\/p>\r\n\r\n

\u2018En hoe zien ze er verder uit?\u2019<\/p>\r\n\r\n

Ik vertelde maar niet dat er net eentje over zijn bureau liep, onaangedaan, met een pikhouweel over zijn schouder op weg naar de telefoon. Ik probeerde hem te volgen maar bij de laatste stap raakte ik hem kwijt.<\/p>\r\n\r\n

Hij zag mij kijken.<\/p>\r\n\r\n

\u2018Is er nu zo’n mannetje aanwezig?\u2019<\/p>\r\n\r\n

Ik knikte somber.<\/p>\r\n\r\n

\u2018En sinds wanneer ziet u ze al?\u2019<\/p>\r\n\r\n

Zo lang al. Maanden. De eerste keer was op de verjaardag van tante Anna, suikertante en loeder van professie. Ik zat in mijn laatste nette kleren op haar met lakens afgedekte bank, gebakje in de hand. Het huis rook naar schoonmaakmiddel en rot.<\/p>\r\n\r\n

\u2018Pas op dat je niet kruimelt,\u2019 zei tante en ik zei nee, tante, natuurlijk niet. Een speelgoedbrandweerwagen kwam van achter de bank, reed langs een gebeeldhouwde tafelpoot en stopte bij de tv. Vier blauwe mannetjes sprongen eruit en draaiden zwijgend de ladder uit. Toen de punt het dak van de tv bereikte klommen ze een voor een naar boven, marcheerden over de tv en verdwenen achter het staande portret van oom Henk zaliger.<\/p>\r\n\r\n

Goddank zei ik niets. Wel puilden mijn ogen uit hun kassen.<\/p>\r\n\r\n

\u2018Er is niets op tv,\u2019 snauwde tante. \u2018Dus je hoeft er niet zo naar te kijken.\u2019<\/p>\r\n\r\n

\u2018Nee, tante.\u2019 Het kwam mechanisch. Ik knipperde met mijn ogen. De brandweerwagen was verdwenen.<\/p>\r\n\r\n

Tien minuten later stond ik voor haar vrijstaande kast van een huis, waar zij alleen in woonde. Station Naarden-Bussum was vijf minuten lopen; ik nam de trein naar huis. De rest van de dag zag ik geen blauwe mannetjes meer.<\/p>\r\n\r\n

\u00a0<\/p>\r\n\r\n

\u2018Ik denk niet dat u gek bent,\u2019 zei meneer Ferrini tegen de foto aan de muur.<\/p>\r\n

[p. 318]<\/div>\r\n

Ik zei niets.<\/p>\r\n\r\n

\u2018Er is ongetwijfeld een verklaring voor.\u2019<\/p>\r\n\r\n

\u2018Ik weet het niet.\u2019<\/p>\r\n\r\n

Hij knikte. De deegwangen zwabberden.<\/p>\r\n\r\n

\u2018Daarvoor bent u bij mij. Ik vraag tweehonderd gulden per dag. Plus onkosten.\u2019<\/p>\r\n\r\n

In de stilte rekende ik uit dat mijn spaargeld hem precies een dag in dienst kon houden.<\/p>\r\n\r\n

\u2018Ik denk niet dat u gek bent,\u2019 herhaalde hij. Zijn stem had een vermoeide klank. Hij zag mijn aarzeling en voelde een schriele dag werk uit zijn vingers glippen. Ik had de bladderende verf op de deur niet nodig om een medearme te herkennen. Ik knikte; hij liet zijn adem ontsnappen. Vreemde bevingen liepen over zijn sponzige voorhoofd.<\/p>\r\n\r\n

\u2018Dit land bevalt mij niet,\u2019 zei hij ongevraagd. \u2018Het regent. Ik kan hier niet werken.\u2019<\/p>\r\n\r\n

Ik fronste mijn wenkbrauwen en klakte met mijn tong. Wat kon ik meer doen? Hij wees naar de foto.<\/p>\r\n\r\n

\u2018Dat ben ik,\u2019 zei hij. \u2018Dertig jaar geleden.\u2019<\/p>\r\n\r\n

Van de foto keek een jong gezicht boven een wit uniform uitdagend de wereld in. Dit Italiaantje had niets van deeg, en alles van een jeune premier. Zijn ogen zouden menig middelbare Nederlandse in vuur en vlam hebben gezet.<\/p>\r\n\r\n

\u2018Kustwacht,\u2019 zei hij. \u2018Ik was captain.\u2019<\/p>\r\n\r\n

\u2018Captain Ferrini,\u2019 zei ik. Hij knikte.<\/p>\r\n\r\n

\u2018Betaling na gedane zaken,\u2019 zei hij. \u2018Volgende week om deze tijd weet ik meer.\u2019<\/p>\r\n\r\n

Hij deed me uitgeleide tot de deur; de drie trappen ging ik alleen naar beneden. Er lag een roede los; bijna brak ik mijn nek, nog voor Captain Ferrini iets uit had kunnen richten.<\/p>\r\n\r\n

Ik moest naar Bentveld, waar mijn zuster woonde in ons veel te ruime huis. De oude kast rammelde om haar lijf en leden. Waarom ik niet mocht erven heb ik nooit zeker geweten. Wel bezat mijn vader een ingehouden woede die alleen in mijn gezelschap naar buiten kwam. Ook leek ik niet op mijn zuster.<\/p>\r\n\r\n

Ze verwelkomde me met het gebruikelijke gekanker. De maaltijd was rijk maar eentonig; het lege huis keek over onze schouders mee. We zwegen want wat moesten we zeggen? Drie blauwe mannetjes takelden een grote zilveren pot op tafel en sjouwden die naar mijn bord. Ik bekeek ze droevig.\r\n<\/p>

[p. 319]<\/div>

\r\nWat zou Captain Ferrini ontdekken?<\/p>\r\n\r\n

\u00a0<\/p>\r\n\r\n

Op de afgesproken tijd stond ik op de stoep. Zijn stem klonk weer achter mijn rug, nu minder onverwacht.<\/p>\r\n\r\n

\u2018Ik wacht altijd buiten op mijn gasten,\u2019 zei hij.<\/p>\r\n\r\n

\u2018Een detective-eigenschap?\u2019<\/p>\r\n\r\n

Hij schudde zijn gerezen hoofd.<\/p>\r\n\r\n

\u2018Ik wacht buiten om niet binnen te hoeven wachten.\u2019<\/p>\r\n\r\n

Geen hoopvolle vrouw keek om de hoek van de deur, Captain Ferrini haalde zijn eigen koffie. Mijn status was gezakt.<\/p>\r\n\r\n

\u2018Ik ben iets op het spoor,\u2019 zei de Captain. \u2018Maar het gaat nog een weekje duren.\u2019<\/p>\r\n\r\n

Mijn kloppende hart zakte in mijn schoenen.<\/p>\r\n\r\n

\u2018En de rekening?\u2019<\/p>\r\n\r\n

Hij maakte een superieur gebaar dat de zorgen verjoeg. Het was ‘t eerste exotische dat ik aan hem zag. Hij was vandaag gekleed in hetzelfde bruine pak als de vorige keer, maar het was niet zo netjes gesteven. Een groezelig boordje schraagde zijn witte gezicht. Drie blauwe mannetjes zaten op zijn schouder en aten op hun gemak een blauw appeltje.<\/p>\r\n\r\n

\u2018Ik kan hier niet werken,\u2019 herhaalde de Captain zijn klacht van vorige week. \u2018Ik mag niemand verhoren. De politie houdt haar mond. Het regent altijd.\u2019<\/p>\r\n\r\n

Ik knikte sip. Wat moest ik zeggen? Dat blauwe mannetjes ook niet alles zijn? Eentje liep over de vloer, gewapend met een tweetandige vork, vastberaden naar mijn enkel. Hij verdween met vork en al. Ik zag ze nooit komen, ik zag ze nooit gaan; het ene moment waren ze er, het volgende niet meer.<\/p>\r\n\r\n

\u2018Het leven biedt nooit wat je ervan verwacht,\u2019 zei de Captain. \u2018Kom volgende week terug. Dan weet ik meer.\u2019<\/p>\r\n\r\n

Onzeker daalde ik de trappen af. Hield hij me voor de gek? Geld had het nog niet gekost, maar zou dat zo blijven? De straatdeur opende voor een krioelende bende blauwe kereltjes, in een massale vechtpartij gewikkeld. Met hooggeheven benen stapte ik over ze heen, wat vreemde blikken van passanten opleverde. Ik lette er niet op.<\/p>\r\n\r\n

Aangezien het geen geld kostte moest ik er maar mee door gaan, besloot ik. En als het niets opleverde zou ik ook niets betalen.<\/p>\r\n\r\n

\u00a0<\/p>\r\n\r\n

Weer een week later bezocht ik de Elandsgracht. Regen druilde uit een grijze hemel en ik tobde; mijn neef van moederszijde had me net de deur van\r\n<\/p>

[p. 320]<\/div>

\r\nzijn huis in Blaricum gewezen met het verzoek nooit meer terug te komen. Mijn gehele familie leek zich tegen mij te keren.<\/p>\r\n\r\n

De bel van nummer 36 klonk hoog in het huis. Het was de eerste keer dat ik moest bellen. Voor de zekerheid keek ik nog even om me heen: geen Captain Ferrini. En geen reactie, de deur bleef gesloten. Met een akelig voorgevoel drukte ik nogmaals. De deur sprong open. Opgelucht drong ik naar binnen, maar werd gestuit door de vrouw, die twee weken terug zo vrolijk naar me had gelachen. Ze keek nu nors. Haar kind lag op haar arm.<\/p>\r\n\r\n

\u2018Ik zoek de Captain,\u2019 zei ik.<\/p>\r\n\r\n

Er verscheen een grimmige blik in haar ogen. Een blauw mannetje klom in haar been op weg naar het kind. Ik durfde niet te kijken.<\/p>\r\n\r\n

\u2018Captain Ferrini, bedoel ik.\u2019<\/p>\r\n\r\n

Het klonk verdachter dan ik wilde. Ze knikte eens.<\/p>\r\n\r\n

\u2018Ik heb iets voor u.\u2019 Ze reikte achter zich en gaf me een brief en een plat pakje. Daarna duwde ze me met een hand naar buiten. De deur sloeg in het slot. Regendruppels vielen op mijn wangen.<\/p>\r\n\r\n

Ik scheurde de envelop open. In een kriebelig handschrift berichtte de Captain dat hij was verhinderd.<\/p>\r\n\r\n

\u2018We krijgen nooit wat we willen,\u2019 schreef hij. \u2018Toch geloof ik niet dat u gek bent. U lijdt aan de ziekte van Jungmann. U ziet verschijningen, die zijn gegenereerd door uw hersenschors. In bijgesloten artikel staat alles uitgelegd.\u2019<\/p>\r\n\r\n

Ik bekeek het artikel vluchtig. De verklaring was ingewikkeld maar de conclusie duidelijk: ik was niet gek. Ergens deed mijn hersenschors rare dingen, maar alleen met wat ik zag. Blauwe mannetjes, bijvoorbeeld. Die werden zelfs uitdrukkelijk vermeld.<\/p>\r\n\r\n

Ik scheurde het pakje open en vond wat ik al vermoedde: de foto van de kustwacht Ferrini, jong, vol vertrouwen, een hele wereld voor zich.<\/p>\r\n\r\n

Dat was het dan. Ik was niet gek maar ziek. Ik kon het aan iedereen vertellen maar dat zou ik niet doen. Het verschil tussen gek en ziek was in dit geval academisch.<\/p>\r\n\r\n

De deur ging weer open; een andere vrouw kwam naar buiten, gekleed in dikke jas, een boodschappenkarretje aan haar hand. Ik hield beleefd de deur voor haar open en glipte naar binnen. Ik besteeg de trap treetje voor treetje, beducht voor ontdekking. Het hout kraakte harder nu de captain er niet was. Het trappenhuis bleef opvallend leeg van blauwe mannetjes.<\/p>\r\n\r\n

De deur van de derde etage stond open. Ik slipte naar binnen. Er hing een rare stilte. Heel zachtjes klonk een zingende stem. Hij klonk achter de deur\r\n<\/p>

[p. 321]<\/div>

\r\nvan het kantoor. Geruisloos draaide ik de kruk naar beneden, duwde zachtjes de deur open. Daar zat de Captain. Hij keek naar een lege plek op de muur en mompelde onverstaanbare liedjes. Om hem heen was een zee van blauwe mannetjes. Ze stonden op de vloer, op zijn bureau, op de boekenplanken, in de vensterbanken. Ze stonden mannetje aan mannetje en deden niets. Ieder mannetje had een dikke rimpel boven zijn ogen. Ieder mannetje staarde naar de Captain, onbeweeglijk. Hij had zijn voeten op het bureau en bewoog niets dan zijn lippen. Zijn ogen keken twee kanten tegelijk op.<\/p>\r\n\r\n

Niemand lette op mij. Ik sloot de deur met een zachte klik. De gang bleef leeg. Ik haastte mij de trappen af. Ook op straat was geen blauw te zien. Ik zette de pas erin. Het portret van Captain Ferrini, dat nog onder mijn arm zat, smeet ik in een vuilnisbak op de hoek. Twee mannetjes klommen langs de poten omhoog en verdwenen in het donkere gat, achter de foto aan. Ik nam niet de tijd om op ze te wachten.<\/p>\r\n<\/div>

\n

Over het gehele werk<\/h3>\n

Tirade<\/a><\/p>\n

Over dit hoofdstuk\/artikel<\/h3>\n

Jeroen Thijssen<\/a><\/p>\n

Amsterdam<\/a><\/p>\n
\n<\/div><\/div><\/div><\/div>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

[p. 316] Jeroen Thijssen Captain Ferrini Naast de deur van Elandsgracht 36 zat een bel met vijf naamkaartjes. \u2018Ferrini, priv\u00e9-detective\u2019 meldde het middelste. Ik stak mijn hand op maar aarzelde en keek omhoog. Vijf verdiepingen Amsterdamse armoede staarden terug. Ik liet mijn arm weer zakken. Het was eigenlijk onzin om naar een speurder te gaan…. Lees verder <\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","class_list":["post-303630","dbnl","type-dbnl","status-publish","hentry"],"acf":[],"yoast_head":"\nJeroen Thijssen Captain Ferrini · Uitgeverij Van Oorschot<\/title>\n<meta name=\"robots\" content=\"index, follow, max-snippet:-1, max-image-preview:large, max-video-preview:-1\" \/>\n<link rel=\"canonical\" href=\"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/jeroen-thijssencaptain-ferrini\/\" \/>\n<meta property=\"og:locale\" content=\"en_US\" \/>\n<meta property=\"og:type\" content=\"article\" \/>\n<meta property=\"og:title\" content=\"Jeroen Thijssen Captain Ferrini · Uitgeverij Van Oorschot\" \/>\n<meta property=\"og:description\" content=\"[p. 316] Jeroen Thijssen Captain Ferrini Naast de deur van Elandsgracht 36 zat een bel met vijf naamkaartjes. \u2018Ferrini, priv\u00e9-detective\u2019 meldde het middelste. Ik stak mijn hand op maar aarzelde en keek omhoog. Vijf verdiepingen Amsterdamse armoede staarden terug. Ik liet mijn arm weer zakken. Het was eigenlijk onzin om naar een speurder te gaan.... Lees verder\" \/>\n<meta property=\"og:url\" content=\"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/jeroen-thijssencaptain-ferrini\/\" \/>\n<meta property=\"og:site_name\" content=\"Uitgeverij Van Oorschot\" \/>\n<meta property=\"article:modified_time\" content=\"2021-06-04T17:33:11+00:00\" \/>\n<meta name=\"twitter:card\" content=\"summary_large_image\" \/>\n<meta name=\"twitter:label1\" content=\"Est. reading time\" \/>\n\t<meta name=\"twitter:data1\" content=\"10 minutes\" \/>\n<script type=\"application\/ld+json\" class=\"yoast-schema-graph\">{\"@context\":\"https:\/\/schema.org\",\"@graph\":[{\"@type\":\"WebPage\",\"@id\":\"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/jeroen-thijssencaptain-ferrini\/\",\"url\":\"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/jeroen-thijssencaptain-ferrini\/\",\"name\":\"Jeroen Thijssen Captain Ferrini · Uitgeverij Van Oorschot\",\"isPartOf\":{\"@id\":\"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/#website\"},\"datePublished\":\"2000-12-31T23:00:42+00:00\",\"dateModified\":\"2021-06-04T17:33:11+00:00\",\"breadcrumb\":{\"@id\":\"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/jeroen-thijssencaptain-ferrini\/#breadcrumb\"},\"inLanguage\":\"en-US\",\"potentialAction\":[{\"@type\":\"ReadAction\",\"target\":[\"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/jeroen-thijssencaptain-ferrini\/\"]}]},{\"@type\":\"BreadcrumbList\",\"@id\":\"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/jeroen-thijssencaptain-ferrini\/#breadcrumb\",\"itemListElement\":[{\"@type\":\"ListItem\",\"position\":1,\"name\":\"Home\",\"item\":\"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/\"},{\"@type\":\"ListItem\",\"position\":2,\"name\":\"DBNL\",\"item\":\"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/\"},{\"@type\":\"ListItem\",\"position\":3,\"name\":\"Jeroen Thijssen Captain Ferrini\"}]},{\"@type\":\"WebSite\",\"@id\":\"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/#website\",\"url\":\"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/\",\"name\":\"Uitgeverij Van Oorschot\",\"description\":\"\",\"potentialAction\":[{\"@type\":\"SearchAction\",\"target\":{\"@type\":\"EntryPoint\",\"urlTemplate\":\"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/?s={search_term_string}\"},\"query-input\":{\"@type\":\"PropertyValueSpecification\",\"valueRequired\":true,\"valueName\":\"search_term_string\"}}],\"inLanguage\":\"en-US\"}]}<\/script>\n<!-- \/ Yoast SEO plugin. -->","yoast_head_json":{"title":"Jeroen Thijssen Captain Ferrini · Uitgeverij Van Oorschot","robots":{"index":"index","follow":"follow","max-snippet":"max-snippet:-1","max-image-preview":"max-image-preview:large","max-video-preview":"max-video-preview:-1"},"canonical":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/jeroen-thijssencaptain-ferrini\/","og_locale":"en_US","og_type":"article","og_title":"Jeroen Thijssen Captain Ferrini · Uitgeverij Van Oorschot","og_description":"[p. 316] Jeroen Thijssen Captain Ferrini Naast de deur van Elandsgracht 36 zat een bel met vijf naamkaartjes. \u2018Ferrini, priv\u00e9-detective\u2019 meldde het middelste. Ik stak mijn hand op maar aarzelde en keek omhoog. Vijf verdiepingen Amsterdamse armoede staarden terug. Ik liet mijn arm weer zakken. Het was eigenlijk onzin om naar een speurder te gaan.... Lees verder","og_url":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/jeroen-thijssencaptain-ferrini\/","og_site_name":"Uitgeverij Van Oorschot","article_modified_time":"2021-06-04T17:33:11+00:00","twitter_card":"summary_large_image","twitter_misc":{"Est. reading time":"10 minutes"},"schema":{"@context":"https:\/\/schema.org","@graph":[{"@type":"WebPage","@id":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/jeroen-thijssencaptain-ferrini\/","url":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/jeroen-thijssencaptain-ferrini\/","name":"Jeroen Thijssen Captain Ferrini · Uitgeverij Van Oorschot","isPartOf":{"@id":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/#website"},"datePublished":"2000-12-31T23:00:42+00:00","dateModified":"2021-06-04T17:33:11+00:00","breadcrumb":{"@id":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/jeroen-thijssencaptain-ferrini\/#breadcrumb"},"inLanguage":"en-US","potentialAction":[{"@type":"ReadAction","target":["https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/jeroen-thijssencaptain-ferrini\/"]}]},{"@type":"BreadcrumbList","@id":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/jeroen-thijssencaptain-ferrini\/#breadcrumb","itemListElement":[{"@type":"ListItem","position":1,"name":"Home","item":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/"},{"@type":"ListItem","position":2,"name":"DBNL","item":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/"},{"@type":"ListItem","position":3,"name":"Jeroen Thijssen Captain Ferrini"}]},{"@type":"WebSite","@id":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/#website","url":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/","name":"Uitgeverij Van Oorschot","description":"","potentialAction":[{"@type":"SearchAction","target":{"@type":"EntryPoint","urlTemplate":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/?s={search_term_string}"},"query-input":{"@type":"PropertyValueSpecification","valueRequired":true,"valueName":"search_term_string"}}],"inLanguage":"en-US"}]}},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/dbnl\/303630","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/dbnl"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/types\/dbnl"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=303630"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=303630"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}