{"id":304538,"date":"2010-01-01T00:00:25","date_gmt":"2009-12-31T23:00:25","guid":{"rendered":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/dbnl\/elke-geurtstwee-meisjes\/"},"modified":"2021-06-04T18:55:48","modified_gmt":"2021-06-04T17:55:48","slug":"elke-geurtstwee-meisjes","status":"publish","type":"dbnl","link":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/elke-geurtstwee-meisjes\/","title":{"rendered":"Elke Geurts\r\n\r\nTwee meisjes"},"content":{"rendered":"
\r\n\r\n <\/interp>
[p. 14]<\/div>\r\n<\/a>\r\n

\r\nElke Geurts<\/i>\r\n\r\n
\r\nTwee meisjes<\/h3>\r\n\r\n

Marie wilde aftrappen voor het tweede potje toen iedereen stilviel en dezelfde richting opkeek, de ogen tot spleetjes samengeknepen. Er kwam iets op hen aflopen. Het leek wel een veulen. Op hoge benen en met trefzekere pas kwam het naderbij. Recht over hun kale grasveldje heen naar de onzichtbare middenstip.<\/p>\r\n\r\n

Het zei: \u2018Ik ben Chlo\u00e9.\u2019<\/p>\r\n\r\n

Ze bestudeerden het vreemde veulen in stilte. Tot Marie het uitproestte. Het was eerder een uit de kluiten gegroeide \u2018My little pony\u2019.<\/p>\r\n\r\n

\u2018Je bent hier denk ik verkeerd,\u2019 zei Marie.<\/p>\r\n\r\n

Het meisje was van top tot teen in lila gehuld. Het droeg een lila rokje tot net over haar billen, daarboven een truitje met een afbeelding van Hello Kitty erop met een lila strikje, lila gaatjeskousen tot op haar knie\u00ebn. En dito sneakers. Twee vlechtjes met pluchen knuffelbeertjes eraan vastgemaakt.<\/p>\r\n\r\n

\u2018Wij voetballen,\u2019 zei Marie.<\/p>\r\n\r\n

Het meisje knikte.<\/p>\r\n\r\n

\u2018Met een bal,\u2019 zei Marie.<\/p>\r\n\r\n

\u2018O, jullie zijn geen ballerina’s?\u2019 Ze glimlachte.<\/p>\r\n\r\n

Iedereen begon te lachen.<\/p>\r\n\r\n

\u2018Ik ben de laatste man hier,\u2019 zei Marie.<\/p>\r\n\r\n

\u2018Ik speel het liefst in de spits,\u2019 zei het meisje. \u2018Maar op zich ben ik allround.\u2019<\/p>\r\n\r\n

Marie haatte haar. Ze wist niet waarom. Ze haatte haar al meteen, zoals sommige mensen honden haten, muizen of ander ongedierte. De afkeer moest aangeboren zijn. Net als smaak.<\/p>\r\n\r\n

\u2018Maar wat kom je doen?\u2019 vroeg Marie.<\/p>\r\n\r\n

\u2018Mag ik meespelen?\u2019 vroeg ze.<\/p>\r\n\r\n

Marie hield de bal hoog en draaide er in de lucht twee keer met haar voet omheen. Daarna drie keer. Met gemak.<\/p>\r\n\r\n

\u2018Jij voetbalt ook, Chlo\u00e9?\u2019 hoorde ze David vragen.<\/p>\r\n\r\n

Marie probeerde de blik van haar beste vriend te vangen. Wat was hij van plan? Maar ze ving niets. Ze stonden met de rug naar haar toe.<\/p>\r\n

[p. 15]<\/div>\r\n

De zwarte stekels op zijn hoofd schitterden in de avondzon. Als mesjes. Als baby lagen ze al samen in de box. Als peuter hadden ze elkaars luiers uitgemest en hun gezichten met de inhoud ervan beschilderd. Sindsdien waren ze onafscheidelijk. Waar David was, was Marie en andersom. Nu zaten ze in groep zeven. Ze hadden dezelfde vriendenclub waar ze iedere avond mee voetbalden, luisterden naar dezelfde muziek en waren allebei voetbalfanaten. Zelfs fysiek waren ze op elkaar gaan lijken, en niet alleen in hun kleding en kapsel. Zowel Marie als David had iets ongrijpbaars. Ze kregen zodra hen iets niet beviel, een duistere blik in hun ogen en er kon een donkere gloed over hun gezicht vallen. Waar iedereen voor terugdeinsde. Alsof ze ergens een luik dichtdeden.<\/p>\r\n\r\n

\u2018Het veld is nog nat door de regen van gisteren,\u2019 zei Marie. \u2018Je glijdt zo uit. Dat zou zonde zijn van je kleren.\u2019<\/p>\r\n\r\n

\u2018O, geeft niets hoor. Wij hebben thuis een wasmachine die het doet.\u2019<\/p>\r\n\r\n

Weer moest iedereen lachen.<\/p>\r\n\r\n

\u2018Kun jij de bal dood in je nek leggen?\u2019 Marie liep naar haar toe.<\/p>\r\n\r\n

\u2018Nee,\u2019 zei ze.<\/p>\r\n\r\n

\u2018Aan je voet dan?\u2019<\/p>\r\n\r\n

\u2018Nee.\u2019<\/p>\r\n\r\n

\u2018Wat kun je wel?\u2019 Marie keek haar strak aan, overschaduwde haar. Het was het beste zo iemand helemaal uit de weg te gaan. Maar als dat niet lukte, moest je haar overwinnen.<\/p>\r\n\r\n

Chlo\u00e9 bleef vriendelijk terugkijken. Marie veegde de modderspatten van haar gezicht. Ze voelde zich ineens zo vuil afsteken tegenover dit meisje in lila. Daarnet was ze uitgegleden bij de sliding, maar David had de bal er dankzij haar voorzet ingeschoten. Ze hadden de winnaarsmentaliteit. Het ging hun niet om het spel.<\/p>\r\n\r\n

\u2018Hoe heet jij eigenlijk?\u2019<\/p>\r\n\r\n

\u2018Eh, o ja, Marie.\u2019 Haar wangen werden gloeiend heet.<\/p>\r\n\r\n

\u2018Hoi Marie.\u2019 Het meisje pakte haar hand. \u2018Leuk je te leren kennen.\u2019<\/p>\r\n\r\n

Marie knikte, legde de bal in het midden van het veld en schoot.<\/p>\r\n\r\n

\u00a0<\/p>\r\n\r\n

Na het potje hingen ze met z’n tienen nog wat aan en rondom het doel, – beetje klieren, beetje lachen – zoals elke avond voordat ze naar huis gingen. Maar vandaag keken ze de paarse pony na, totdat die helemaal uit het zicht verdwenen was.<\/p>\r\n\r\n

In plaats van hoongelach en geginnegap, was Davids oordeel: \u2018Niet slecht voor een meisje.\u2019<\/p>\r\n\r\n

\u2018Wat heeft d\u00e0t er nou mee te maken?\u2019 zei Marie.<\/p>\r\n

[p. 16]<\/div>\r\n

\u2018O, pardon!\u2019 David verdraaide zijn stem. \u2018Ik wist niet dat je kwaad werd.\u2019<\/p>\r\n\r\n

De anderen barstten in lachen uit.<\/p>\r\n\r\n

Het enige verschil tussen Marie en haar vrienden was de v op haar identiteitskaart. Niet meer dan een officieel gegeven. Marie had gouden voetjes, ze wilden haar allemaal graag in hun team, en je kon wel stellen dat zij over meer uithoudingsvermogen en lef beschikte dan de rest.<\/p>\r\n\r\n

\u2018Die kon echt hard rennen, man,\u2019 zei David. \u2018Zag je dat?\u2019<\/p>\r\n\r\n

De anderen hadden het gezien.<\/p>\r\n\r\n

\u2018Aan een renpaard alleen hebben we niets,\u2019 zei Marie.<\/p>\r\n\r\n

\u2018Ze haalde jou zo in.\u2019<\/p>\r\n\r\n

\u2018Maar ze bleef niet in balbezit, David.\u2019<\/p>\r\n\r\n

\u2018Ze leek me ook verder wel tof,\u2019 zei hij.<\/p>\r\n\r\n

Marie keek naar haar vriend. Als mascotte, bedoelde hij natuurlijk.<\/p>\r\n\r\n

Ze zei: \u2018Ik vind haar ook tof. Daar gaat het niet om.\u2019<\/p>\r\n\r\n

\u2018Waar gaat het dan om?\u2019<\/p>\r\n\r\n

\u2018Dat ik haar zelfs geen schaar heb zien maken.\u2019 Marie liet haar stem zakken en haar blik werd inktzwart. \u2018Jullie wel soms?\u2019<\/p>\r\n\r\n

Er werd nee geschud.<\/p>\r\n\r\n

\u2018Ik bedoel,\u2019 zei ze. \u2018Waar komt dat kind vandaan denken jullie?\u2019<\/p>\r\n\r\n

Het werd muisstil om haar heen.<\/p>\r\n\r\n

\u2018Ze moet van een planeet komen waar ze niet aan scharen doen, dat vind ik spooky. Wie weet wat ze er wel doen,\u2019 fluisterde Marie. \u2018Volgens mij is ze een buitenaards wezen. Een spion.\u2019<\/p>\r\n\r\n

Niemand zei nog iets, totdat David zijn schouders ophaalde en de bal op zijn voorhoofd liet stuiteren. \u2018Van mij mag Chlo\u00e9 erbij,\u2019 zei hij.<\/p>\r\n\r\n

\u00a0<\/p>\r\n\r\n

Binnen een paar weken hoorde ze bij hen alsof het nooit anders was geweest. Al had ze knuffelbeesten in haar haren, al kon ze de bal nog niet eens met een hakje doorpassen en al was ze helemaal niet van deze wereld.<\/p>\r\n\r\n

Maar ze was vriendelijk, gemakkelijk in de omgang en blijkbaar ook heel grappig. Ze hoefde maar iets te zeggen of er volgde een lachsalvo van de hele groep. Marie trok haar mondhoeken snel omhoog.<\/p>\r\n\r\n

\u00a0<\/p>\r\n\r\n

Op een woensdagmiddag, Marie was zich net aan het afvragen wat ze zou gaan doen, kwam het meisje haar kamer binnenlopen.<\/p>\r\n\r\n

\u2018Hoe kom jij hier?\u2019<\/p>\r\n\r\n

\u2018Met een ruimteschip, natuurlijk.\u2019<\/p>\r\n\r\n

Marie lachte, ondanks zichzelf.<\/p>\r\n

[p. 17]<\/div>\r\n

\u2018Je moeder liet me binnen.\u2019 Ze plofte op het bed, keek ge\u00efnteresseerd naar de voetbalposters aan de muur en naar het menselijke skelet dat in de hoek stond.<\/p>\r\n\r\n

\u2018Cool,\u2019 zei ze. \u2018Coole kerel heb je daar. Kan-ie ook praten?\u2019<\/p>\r\n\r\n

Marie kon nu besluiten verder niets tegen te haar te zeggen, zodat ze weer snel zou vertrekken maar in plaats daarvan knikte ze, klepperde met de onderkaak van de schedel en zette een spookstem op.<\/p>\r\n\r\n

\u2018Ik ben geen kerel,\u2019 zei ze.<\/p>\r\n\r\n

\u2018Hoe kom je daaraan?\u2019<\/p>\r\n\r\n

\u2018Ik kom niet van hier.\u2019<\/p>\r\n\r\n

\u2018Cool zeg.\u2019<\/p>\r\n\r\n

\u2018Ik ben omgelegd.\u2019<\/p>\r\n\r\n

\u2018Door wie?\u2019<\/p>\r\n\r\n

\u2018Jahaa.\u2019<\/p>\r\n\r\n

\u2018Dat is toch wel plastic, h\u00e8 Marie?\u2019<\/p>\r\n\r\n

Ze kregen de slappe lach.<\/p>\r\n\r\n

\u2018Maar wat kwam je eigenlijk doen?\u2019 vroeg Marie.<\/p>\r\n\r\n

Toen Chlo\u00e9 haar daarna officieel vroeg vriendinnen te worden, hoorde ze zichzelf antwoorden: \u2018Mij best hoor.\u2019<\/p>\r\n\r\n

\u2018Wil jij mij dan een paar voetbaltechnieken leren?\u2019<\/p>\r\n\r\n

\u2018Is goed.\u2019 Marie vroeg zich af waarom het meisje juist haar uitgekozen had om vriendinnen mee te worden.<\/p>\r\n\r\n

Chlo\u00e9 hield haar handen omhoog: \u2018Zal ik jouw nagels ook zo lakken?\u2019 Even later had Marie haar vingers gespreid – ze trilden lichtjes – en was haar nieuwe vriendin bezig de nagels van haar linkerhand, een voor een, glittergoud te verven. Ze streek met het piepkleine kwastje heen en weer over de maantjes. Marie zag haar rouwrandjes verdwijnen.<\/p>\r\n\r\n

Chlo\u00e9 vroeg: \u2018Ben jij verliefd op David?\u2019<\/p>\r\n\r\n

\u2018Nee, zeg.\u2019<\/p>\r\n\r\n

\u2018Hij wel op jou.\u2019 Ze giechelde.<\/p>\r\n\r\n

\u2018Hoe kom je daarbij?\u2019<\/p>\r\n\r\n

\u2018Dat zie ik aan de manier waarop hij naar je kijkt.\u2019<\/p>\r\n\r\n

\u2018Denk je?\u2019<\/p>\r\n\r\n

\u2018Dat weet ik.\u2019<\/p>\r\n\r\n

\u2018Bah. Doe niet zo smerig!\u2019<\/p>\r\n\r\n

\u2018Hand stilhouden, Marie. Anders gaat het erlangs.\u2019 Chlo\u00e9 stopte met lakken. \u2018Blaas maar eerst even,\u2019 zei ze.<\/p>\r\n\r\n

Marie blies over haar nagels.<\/p>\r\n

[p. 18]<\/div>\r\n

\u2018Hij vindt het ook mooi,\u2019 zei Chlo\u00e9. \u2018Zeker weten.\u2019<\/p>\r\n\r\n

\u2018Kappen nou! David en ik zijn vrienden. Bloedbroeders.\u2019<\/p>\r\n\r\n

\u2018Dus jullie nemen geen verkering?\u2019<\/p>\r\n\r\n

\u2018Wij doen niet aan die onzin.\u2019<\/p>\r\n\r\n

Chlo\u00e9 boog zich snel over haar rechterhand en keek pas weer op toen die helemaal klaar was:<\/p>\r\n\r\n

\u2018En? Hoe vind je het?\u2019<\/p>\r\n\r\n

\u2018Ja.\u2019<\/p>\r\n\r\n

\u2018Nagellak staat je heel goed, Marie. Echt.\u2019<\/p>\r\n\r\n

\u2018Bedankt.\u2019<\/p>\r\n\r\n

\u2018Graag gedaan. Daar heb je vriendinnen voor.\u2019<\/p>\r\n\r\n

Ze glimlachten naar elkaar. Marie wapperde met haar gouden handjes in de lucht.<\/p>\r\n\r\n

‘s Nachts droomde Marie dat haar kersverse vriendin bij het oversteken door een auto geschept werd. Hoe de hele groep met rode ogen rond haar graf stond. Dat David erbij stond te huilen.<\/p>\r\n\r\n

\u00a0<\/p>\r\n\r\n

De volgende dag zei David in het voorbijgaan:<\/p>\r\n\r\n

\u2018Mooi.\u2019<\/p>\r\n\r\n

\u2018Wat mooi?\u2019<\/p>\r\n\r\n

\u2018Je nagels.\u2019<\/p>\r\n\r\n

\u2018O, dat.\u2019 Marie kneep haar handen dicht, rende het veld op en schopte de bal naar hem. Ze speelden voortaan met zes tegen vijf. Chlo\u00e9 was de overtollige.<\/p>\r\n\r\n

\u00a0<\/p>\r\n\r\n

Elke avond voor ze begonnen, oefenden Marie en Chlo\u00e9 de schaartechniek nu al.<\/p>\r\n\r\n

\u2018Denk erom dat het een schijnbeweging is.\u2019 Marie legde de bal aan de voeten van haar leerling. \u2018We moeten er allemaal intrappen.\u2019<\/p>\r\n\r\n

Die avond zag Marie hoe Chlo\u00e9 eerst haar voet en toen haar hele lichaam naar links bewoog en hoe ze de bal uiteindelijk toch met haar rechtervoet naar rechts wist te tikken. Voor het eerst. Ze juichte. Chlo\u00e9 viel haar om de hals.<\/p>\r\n\r\n

\u2018Goed, dan beginnen we morgen met de dubbele schaar.\u2019 Marie maakte zich uit de omhelzing los.<\/p>\r\n\r\n

De anderen stonden al te wachten.<\/p>\r\n\r\n

Zodra ze bij hen waren, zei David: \u2018Wij hebben net besloten dat we de meisjes voortaan altijd eerlijk verdelen.\u2019<\/p>\r\n\r\n

Iedereen knikte.<\/p>\r\n

[p. 19]<\/div>\r\n

\u2018Waarom?\u2019 vroeg Marie.<\/p>\r\n\r\n

\u2018Twee meisjes in \u00e9\u00e9n team is niet eerlijk.\u2019<\/p>\r\n\r\n

\u2018Hoezo niet?\u2019<\/p>\r\n\r\n

\u2018Ze bedoelen dat we dan te sterk zijn,\u2019 zei Chlo\u00e9, \u2018dan hebben die arme jongens helemaal geen schijn van kans meer.\u2019<\/p>\r\n\r\n

\u2018Dat bedoelen ze helemaal niet.\u2019<\/p>\r\n\r\n

Marie zag het knipoogje van Chlo\u00e9 naar David en zijn knipoogje terug.<\/p>\r\n\r\n

\u2018Jawel, jawel, dat bedoelen we wel!\u2019 David lachte vreemd, trapte snel af en iedereen stoof uiteen. Zonsverduistering bij Marie. De luiken werden hermetisch gesloten. Er kon geen licht meer in of uit.<\/p>\r\n\r\n

Van een afstandje keek ze toe hoe het veulen zich van de groep losmaakte, hoe ze even later over het veldje galoppeerde, – haar lange haren wapperden in de wind als manen – en recht op het doel afging, met de bal aan haar voeten. Ze zouden inderdaad geen schijn van kans hebben, als de laatste man hier niet gestaan had. Marie voelde dat haar spieren zich spanden en haar hoofd zich boog. Het werd zwart voor haar ogen toen ze op het meisje afstormde. Als een stier op een rode lap.<\/p>\r\n\r\n

Ze vielen, allebei in volle vaart. Chlo\u00e9 greep naar haar enkel en kermde. Marie krabbelde overeind en pakte de bal.<\/p>\r\n\r\n

\u2018Het is beter om meteen op te staan,\u2019 zei ze.<\/p>\r\n\r\n

Chlo\u00e9 zei niets terug. De tranen stroomden over haar wangen. Marie liet de bal stuiteren. Doffe plofjes in het gras. Het kind bleef maar huilen.<\/p>\r\n\r\n

Een voor een kwamen ook de anderen erbij staan. Met hun handen in hun zakken en hun monden een stukje open vormden ze een kringetje om het meisje dat op het veld lag te piepen en te janken alsof ze doodging.<\/p>\r\n\r\n

Marie besloot David vast tegemoet te lopen.<\/p>\r\n\r\n

\u2018Heb ik onze eer even net op tijd gered, toch?\u2019 zei ze.<\/p>\r\n\r\n

\u2018We moeten de dokter bellen of zo.\u2019<\/p>\r\n\r\n

\u2018Anders had ze gescoord, David.\u2019<\/p>\r\n\r\n

\u2018Je speelde recht op de man.\u2019<\/p>\r\n\r\n

\u2018Op het meisje, bedoel je.\u2019Marie glimlachte. \u2018Op onze mascotte.\u2019<\/p>\r\n\r\n

David zweeg.<\/p>\r\n\r\n

\u2018Ze was van ons aan het winnen,\u2019 zei Marie.<\/p>\r\n\r\n

Hij raapte een knuffelbeertje van het gras en veegde het schoon aan zijn broek. Daarna liep hij naar Chlo\u00e9. Hij knielde bij haar neer, terwijl Marie de bal hoog begon te houden. Ze wilde er in de lucht met haar voet even snel twee keer omheen draaien, misschien drie of vier keer, maar raakte het leer nog voor ze zelfs maar \u00e9\u00e9n rondje gehaald had, en ketste zo de bal weg.<\/p>\r\n<\/div>

\n

Over dit hoofdstuk\/artikel<\/h3>\n

Elke Geurts<\/a><\/p>\n
\n<\/div><\/div><\/div><\/div>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

[p. 14] Elke Geurts Twee meisjes Marie wilde aftrappen voor het tweede potje toen iedereen stilviel en dezelfde richting opkeek, de ogen tot spleetjes samengeknepen. Er kwam iets op hen aflopen. Het leek wel een veulen. Op hoge benen en met trefzekere pas kwam het naderbij. Recht over hun kale grasveldje heen naar de onzichtbare… Lees verder <\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","class_list":["post-304538","dbnl","type-dbnl","status-publish","hentry"],"acf":[],"yoast_head":"\nElke Geurts Twee meisjes · Uitgeverij Van Oorschot<\/title>\n<meta name=\"robots\" content=\"index, follow, max-snippet:-1, max-image-preview:large, max-video-preview:-1\" \/>\n<link rel=\"canonical\" href=\"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/elke-geurtstwee-meisjes\/\" \/>\n<meta property=\"og:locale\" content=\"en_US\" \/>\n<meta property=\"og:type\" content=\"article\" \/>\n<meta property=\"og:title\" content=\"Elke Geurts Twee meisjes · Uitgeverij Van Oorschot\" \/>\n<meta property=\"og:description\" content=\"[p. 14] Elke Geurts Twee meisjes Marie wilde aftrappen voor het tweede potje toen iedereen stilviel en dezelfde richting opkeek, de ogen tot spleetjes samengeknepen. Er kwam iets op hen aflopen. Het leek wel een veulen. Op hoge benen en met trefzekere pas kwam het naderbij. Recht over hun kale grasveldje heen naar de onzichtbare... Lees verder\" \/>\n<meta property=\"og:url\" content=\"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/elke-geurtstwee-meisjes\/\" \/>\n<meta property=\"og:site_name\" content=\"Uitgeverij Van Oorschot\" \/>\n<meta property=\"article:modified_time\" content=\"2021-06-04T17:55:48+00:00\" \/>\n<meta name=\"twitter:card\" content=\"summary_large_image\" \/>\n<meta name=\"twitter:label1\" content=\"Est. reading time\" \/>\n\t<meta name=\"twitter:data1\" content=\"10 minutes\" \/>\n<script type=\"application\/ld+json\" class=\"yoast-schema-graph\">{\"@context\":\"https:\/\/schema.org\",\"@graph\":[{\"@type\":\"WebPage\",\"@id\":\"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/elke-geurtstwee-meisjes\/\",\"url\":\"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/elke-geurtstwee-meisjes\/\",\"name\":\"Elke Geurts Twee meisjes · Uitgeverij Van Oorschot\",\"isPartOf\":{\"@id\":\"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/#website\"},\"datePublished\":\"2009-12-31T23:00:25+00:00\",\"dateModified\":\"2021-06-04T17:55:48+00:00\",\"breadcrumb\":{\"@id\":\"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/elke-geurtstwee-meisjes\/#breadcrumb\"},\"inLanguage\":\"en-US\",\"potentialAction\":[{\"@type\":\"ReadAction\",\"target\":[\"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/elke-geurtstwee-meisjes\/\"]}]},{\"@type\":\"BreadcrumbList\",\"@id\":\"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/elke-geurtstwee-meisjes\/#breadcrumb\",\"itemListElement\":[{\"@type\":\"ListItem\",\"position\":1,\"name\":\"Home\",\"item\":\"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/\"},{\"@type\":\"ListItem\",\"position\":2,\"name\":\"DBNL\",\"item\":\"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/\"},{\"@type\":\"ListItem\",\"position\":3,\"name\":\"Elke Geurts Twee meisjes\"}]},{\"@type\":\"WebSite\",\"@id\":\"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/#website\",\"url\":\"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/\",\"name\":\"Uitgeverij Van Oorschot\",\"description\":\"\",\"potentialAction\":[{\"@type\":\"SearchAction\",\"target\":{\"@type\":\"EntryPoint\",\"urlTemplate\":\"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/?s={search_term_string}\"},\"query-input\":{\"@type\":\"PropertyValueSpecification\",\"valueRequired\":true,\"valueName\":\"search_term_string\"}}],\"inLanguage\":\"en-US\"}]}<\/script>\n<!-- \/ Yoast SEO plugin. -->","yoast_head_json":{"title":"Elke Geurts Twee meisjes · Uitgeverij Van Oorschot","robots":{"index":"index","follow":"follow","max-snippet":"max-snippet:-1","max-image-preview":"max-image-preview:large","max-video-preview":"max-video-preview:-1"},"canonical":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/elke-geurtstwee-meisjes\/","og_locale":"en_US","og_type":"article","og_title":"Elke Geurts Twee meisjes · Uitgeverij Van Oorschot","og_description":"[p. 14] Elke Geurts Twee meisjes Marie wilde aftrappen voor het tweede potje toen iedereen stilviel en dezelfde richting opkeek, de ogen tot spleetjes samengeknepen. Er kwam iets op hen aflopen. Het leek wel een veulen. Op hoge benen en met trefzekere pas kwam het naderbij. Recht over hun kale grasveldje heen naar de onzichtbare... Lees verder","og_url":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/elke-geurtstwee-meisjes\/","og_site_name":"Uitgeverij Van Oorschot","article_modified_time":"2021-06-04T17:55:48+00:00","twitter_card":"summary_large_image","twitter_misc":{"Est. reading time":"10 minutes"},"schema":{"@context":"https:\/\/schema.org","@graph":[{"@type":"WebPage","@id":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/elke-geurtstwee-meisjes\/","url":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/elke-geurtstwee-meisjes\/","name":"Elke Geurts Twee meisjes · Uitgeverij Van Oorschot","isPartOf":{"@id":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/#website"},"datePublished":"2009-12-31T23:00:25+00:00","dateModified":"2021-06-04T17:55:48+00:00","breadcrumb":{"@id":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/elke-geurtstwee-meisjes\/#breadcrumb"},"inLanguage":"en-US","potentialAction":[{"@type":"ReadAction","target":["https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/elke-geurtstwee-meisjes\/"]}]},{"@type":"BreadcrumbList","@id":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/elke-geurtstwee-meisjes\/#breadcrumb","itemListElement":[{"@type":"ListItem","position":1,"name":"Home","item":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/"},{"@type":"ListItem","position":2,"name":"DBNL","item":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/dbnl\/"},{"@type":"ListItem","position":3,"name":"Elke Geurts Twee meisjes"}]},{"@type":"WebSite","@id":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/#website","url":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/","name":"Uitgeverij Van Oorschot","description":"","potentialAction":[{"@type":"SearchAction","target":{"@type":"EntryPoint","urlTemplate":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/?s={search_term_string}"},"query-input":{"@type":"PropertyValueSpecification","valueRequired":true,"valueName":"search_term_string"}}],"inLanguage":"en-US"}]}},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/dbnl\/304538","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/dbnl"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/types\/dbnl"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=304538"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=304538"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}