Het was de tweede week van de quarantaine; buiten lopen was nog toegestaan, al werd je geacht een goede reden te hebben.<\/p>\n\n\n\n
De premier die beter uit de crisis zou komen dan hij erin ging had ‘een frisse neus halen’ genoemd. Ook Otis de Hond had frisse neuzen nodig, en zo liep ik \u2013 mijdt u vooral de parken \u2013 uren met hem en de kinderen door het oude centrum.<\/p>\n\n\n\n
Ik vertelde Nadim dat ik Amsterdam op deze manier had leren kennen. Als ik niet werkte of studeerde liep ik als twintiger eindeloos door de stad, op goed geluk afslaand, straatnamen lerend onderweg.<\/p>\n\n\n\n
‘Hoe heet deze gracht?’ vroeg ik steeds, en Nadim speelde vals door naambordjes te lezen.<\/p>\n\n\n\n
De lucht was helderblauw, het licht warm als het lichaam van een slapend kind.<\/p>\n\n\n\n
Als er een snoepwinkel open was dan mochten we iets uitzoeken. Ik merkte dat mijn jongen meestal niet op goed geluk afsloeg, maar een herinnerde Jamin zocht, een toeristenwinkel waar ze Fireballs verkochten.<\/p>\n\n\n\n
Afstand houden was het devies, en men ging uit van anderhalve meter tussen mensen. Acht meter was ook geen probleem geweest: binnen het gezin golden er geen regels, en dus raakte ik mijn kinderen gewoon wat vaker aan.<\/p>\n\n\n\n
Nadim knuffelde terug en Ada mepte me meteen weer op afstand: de hoogtepunten in het menselijk contact, heel klein verpakt.<\/p>\n\n\n\n
‘Mooi h\u00e8?’ zei ik tegen mijn jongen. ‘Amsterdam.’<\/p>\n\n\n\n
‘Ik zeg niet dat ik er n\u00fa een wil,’ zei hij. ‘Maar denk je dat ik zo direct weer een Fireball mag?’<\/p>\n\n\n\n
De zon weerkaatste op Ada’s bolle plakwangen, het stokje van haar lolly bewoog als een dobber onder het trekken van een aangeslagen vis.<\/p>\n\n\n\n
‘Dat je ze niet weer allemaal z\u00e9lf opeet?’ vervolgde Nadim.<\/p>\n\n\n\n
‘Dit zijn rare tijden,’ zei ik. ‘We hebben dit nog nooit aan de hand gehad.’<\/p>\n\n\n\n
‘Pap?’<\/p>\n\n\n\n
‘Ik kan je niks beloven.’<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"