Pas toen moest ik opeens weer denken aan mijn eerste en enige eigen Russische \u2018ongeluk\u2019. Op een augustusavond in 2014 reed mijn trolleybus in Sint-Petersburg, vlak voor het in aanbouw zijnde WK-stadion in die stad, op een andere bus. Het was het einde van mijn eerste dag in Rusland ooit. Het ongeluk viel mee, en gebeurde bovendien niet ver van mijn nieuwe studentenhuis; ik had toch al willen uitstappen en dat mocht van de ongedeerde chauffeur ook gewoon.<\/p>\n
Ik heb toentertijd hartelijk gelachen om die crash. Dit was, met zoveel woorden, waar ik voor naar Rusland was gekomen. Ik had gelijk op dag \u00e9\u00e9n iets om over naar huis te schrijven \u2013 mijn vrienden in Nederland zouden dit prachtig vinden. Rusland was in onze ogen nu eenmaal vooral een groot chaotisch priv\u00e9pretpark, waar dashboardcamera\u2019s op elke straathoek de meest bizarre verkeersincidenten vastlegden. Waar je geen dag kon leven zonder in een botsing terecht te komen. Waar je door er een tijdje te gaan studeren jezelf een identiteit kon aanmeten voor in Nederland, door terug te komen met dit soort bizarre verhalen \u2013 zoals vrienden van mij dat deden in de VS, Azi\u00eb, of Zuid-Afrika.<\/p>\n
In feite bestonden de dagen van mijn uitwisselingssemester uit het wachten op ongelukken. Veel te studeren was er niet. Samen met de andere buitenlandse studenten fotografeerde ik gaten in wegen. We appten naar huis als we dronken mannen op de Nevski Prospekt hadden zien vechten. We betreurden soms stiekem dat Petersburg toch wel erg Europees was, niet echt \u2018anders\u2019 genoeg. In vierentwintiguursboekwinkels vol onderbetaalde student-medewerkers gingen we zelfgenoegzaam op nachtelijke Poesjkinkoopsessies terwijl\u00a0Misdaad en Straf<\/em>\u00a0nonchalant uit onze tas stak. We staarden vanaf bankjes naar kruispunten waar stoplichten kapot waren alsof het om een bioscoopscherm ging, wachtend op de onvermijdelijke crash (die kwam niet).<\/p>\n In Sotsji kwam die wel. Maar nu viel er nog maar weinig te lachen. Het was, op de bank op dat feestje, vooral een onwelkome herinnering aan hoe pijnlijk die hele ironische Rusland-als-gebruiksvoorwerp-houding was geweest. Ik kon op dit huisfeest alle opgedane verhalen nog een keer vertellen, iedereen zou het prachtig vinden, roepen wat een bizar land het toch was – maar het zou zijn als geld uitgeven dat je niet eerlijk hebt verdiend: het resultaat van zelfverrijking, als een oligarch die een land uitmelkt zonder aan de bevolking te denken.<\/p>\n II.<\/p>\n Omdat je uiteindelijk alles beter altijd in een versvorm kan vertellen, hier hetzelfde verhaal maar dan anders verteld, vanuit een trolleybus in Sint-Petersburg:<\/p>\n En in stapt dan<\/em> Simon op Scheepsbouwerstraat Op al wat eruit ziet als<\/em> \u2018typisch\u2019 voor Rusland reist dagelijks mee van zijn flat<\/em> aan de Golf gericht op de prooi \u2013 die kan<\/em> overal zijn Een flard propaganda, het liefst<\/em> met venijn Of over de Duitse fascisten van<\/em> vroeger Dan denkt hij: \u201cDit is toch een<\/em> mooie ervaring Ja, Simon die komt hier verhalen<\/em> opsparen Een half jaartje kijken, dan<\/em> terug \u201cmet een band\u201d Oh Rusland! Dat leek hem \u201czo gek<\/em> en zo vreemd\u201d Van staatstelevisie en waar het<\/em> slechts gaat Hoe raarder hoe mooier, hoe<\/em> vreemder hoe beter Een kraan met bruin water die<\/em> stemde hem goed. Tsja… Ja, Simon is echt best behoorlijk<\/em> tevreden Amuses voor thuis plaatst hij nu<\/em> en dan snel Toch mist hij nog iets (ook al<\/em> kost het een cent) ‘t Vertrek nadert, onder zijn<\/em> voeten is ‘t heet
\nHij kijkt uit het raam met zijn<\/em> ogen paraat<\/em><\/p>\n
\nStudent uit Maastricht en een<\/em> zeer trouwe busklant<\/em><\/p>\n
\nnaar zijn faculteit. Met een blik<\/em> als een wolf<\/em><\/p>\n
\neen wodkafles, zwerfhond, een<\/em> botsing. Ook fijn:<\/em><\/p>\n
\nIets over het westen, hoe homo ze<\/em> zijn<\/em><\/p>\n
\nZodra hij dat hoort op de<\/em> halte-omroeper<\/em><\/p>\n
\nAlw\u00e9\u00e9r iets absurds. En zonet zei<\/em> hij Stalin!!\u201d<\/em><\/p>\n
\nZodat hij ze thuis later eens kan<\/em> herhalen<\/em><\/p>\n
\nHet doel is ervaring, het middel<\/em> het land<\/em><\/p>\n
\nStuderen in \u2019t land \u201cwaar men<\/em> alles verneemt<\/em><\/p>\n
\nOm dat wat de tsaar en zijn<\/em> vrienden behaagt!\u201d<\/em><\/p>\n
\nDe absurditeit maakt ‘t geheel<\/em> weer completer<\/em><\/p>\n
\nWant zo kon hij denken: \u201cHey<\/em> man,\u00a0this is Russia.\u201d<\/em><\/p>\n
\nHij heeft veel gezien. Oh<\/em> soldaten! Bevelen!<\/em><\/p>\n
\nOp\u00a0<\/em>simon.waarbenjijnu.nl<\/em><\/a><\/p>\n
\nHij zag nog zo graag een corrupte<\/em> agent…<\/em><\/p>\n
\n\u201cWant zonder wat smeergeld is ‘t<\/em> echt niet compleet!\u201d<\/em><\/p>\n
![\"DSCF1367\"](\"http:\/\/www.tirade.nu\/wp-content\/uploads\/2018\/06\/DSCF1367-300x200.jpg\")
<\/a>Milo van Bokkum (Amsterdam, 1994) is freelance journalist. Momenteel is hij correspondent Noord-Nederland bij NRC Media en volgt o.a. de ontwikkelingen rond de gasproductie in de provincie Groningen.<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"