\u2018Eh,\u2019 antwoordde de man, die er op \u00e9\u00e9n of andere manier ontzettend uitzag als een fietser, \u2018nee, ik snap het niet.\u2019<\/p>\n
We stonden naast elkaar op onze onbehelmde hoofden te krabben, bleken lotgenoten. Allebei al vijftien jaar aan de racefiets, honderden kilometers het land door, niet in een groepje (pardon, peleton), maar alleen. En beiden hadden we ineens met lichte tegenzin het licht gezien.<\/p>\n
\u2018Ik heb ook niet zo\u2019n pakje, zie je,\u2019 zei de man. Er was duidelijk sprake van verwantschap.\u00a0Wij tegen de fietskledij.
\nWel hield ik een kleerhanger met daaraan het goedkoopste fietsshirt dat ik gevonden had omhoog. \u2018Ik heb deze.\u2019
\nOok had ik zadelpijn omdat ik wel een fietsbroekje bezit, maar dat weiger te dragen omdat ik tijdens m\u2019n fietstochten ook vaak even een terras op ga, of een ommetje in een dorp maak, en niet het gevoel wil hebben onderwijl een luier te dragen.<\/p>\n
We zetten om de beurt helmen op. Hij mopperde dat de maten niet klopte, ik had steeds het gevoel dat er in de helm uitsteeksels zaten die er op den duur voor zouden zorgen dat mijn schedel langzaam doorboord zou worden\u2013 misschien is dat wel normaal, dacht ik, misschien hoort een Echte Fietser wel te bloeden, met te kleine klikschoentjes aan en een spijkermuts op, in de brandende zon. Toch hield ik een verkoper staande.<\/p>\n
\u2018Je hebt een vrij groot hoofd,\u2019 zei die. Hij liet me zien dat je de maat van zo\u2019n helm met een wieltje kan aanpassen.<\/p>\n
Met een helm (maat L, \u2018goh,\u2019 had de verkoopmedewerker met een vorsende blik benadrukt en ik had bijna al mijn grapjes over mijn enorme brein ingeslikt, maar net niet allemaal) op mijn hoofd fietste ik naar huis. Het leek net of mensen, nu ik dat ding toch op m\u2019n harses had, er feitelijk uitzag als een vrij snel paasei, expres extra hard gingen whatsappen op de fiets zodat ik haast tegen ze aanreed. Scooterrijders namen n\u00e9t effe dat bochtje om me bijna te raken.<\/p>\n
Halverwege passeerde mijn lotgenoot me, hij ging erg hard, stond op zijn trappers en droeg net als ik gympen en geen fietsschoenen. Hij had niks op z\u2019n hoofd. Ik zwaaide, maar hij herkende me niet. Ik was \u00e9\u00e9n van de anderen geworden.<\/p>\n
—<\/p>\n
![\"AAEAAQAAAAAAAASkAAAAJDViMDhlMWE4LTdmMWMtNGE4MC05ZDU2LTQ4NzNkMDU2MTM2Ng\"](\"http:\/\/www.tirade.nu\/wp-content\/uploads\/2015\/11\/AAEAAQAAAAAAAASkAAAAJDViMDhlMWE4LTdmMWMtNGE4MC05ZDU2LTQ4NzNkMDU2MTM2Ng-150x150.jpg\")
ijk<\/strong> (1985) is redacteur van Tirade, publiceerde verhalen in diverse literaire tijdschriften en is \u00e9\u00e9n van initiatiefnemers van de J.M.A. Biesheuvelprijs. Ze is columnist bij Advalvas. Recentelijk verscheen haar debuutroman,\u00a0Onheilig<\/em> (Querido).<\/p>\n