—–<\/p>\n
Zaterdag at ik bij mijn moeder. Onverwacht, omdat ik me in een soort limbo had bevonden nadat ik erachter kwam dat een verjaardag waar ik die avond heen zou gaan, helemaal niet op die avond plaatsvond maar een week later \u2013 zie je, het begint al, de aftakeling.<\/p>\n
\u2018Je wordt mooi grijs,\u2019 zei ik tegen haar.
\nDat is ook echt zo: niet overal een beetje, maar in stroken, alsof ze naar de kapper is geweest en niet heeft gevraagd om streepjes blond, maar streepjes grijs.<\/p>\n
\u2018Ja,\u2019 zei ze, \u2018en het grijze haar is dikker, heel prettig.\u2019<\/p>\n
\u2018Ga je het verven?\u2019<\/p>\n
\u2018Ga toch heen. Je blijft aan de gang.\u2019<\/p>\n
We aten soep en dronken wijn. Ik zei dat ik ook grijs begin te worden, dat I. dat heel grappig vindt en er genoegen in schept de grijze haren uit mijn slaap te trekken om ze daarna liefdevol doch triomfantelijk aan mij te laten zien. Hij grijzer dan ik en een jaar ouder, wat er misschien mee te maken heeft*.<\/p>\n
\u2018Kijk maar,\u2019 zei ik, en toonde haar mijn slaap.<\/p>\n
\u2018Ha!\u2019 riep mijn moeder, na het vlooien, \u2018nogal zeg!\u2019<\/p>\n
Raar, moet dat zijn. Een kind hebben en dan zien dat het grijs wordt. Ik schraapte mijn kom leeg. At een stuk brood\u00a0dat mijn moeder niet wilde.<\/p>\n
\u2018Jullie werden allebei veel later grijs, of niet?\u2019<\/p>\n
Ze knikte. Mijn vader heeft heel erg dik en heel erg veel haar, dat bijna zwart was voor hij begon met grijzen. Zij had heel erg dun haar, bruin, dat nu dus dikker wordt. Ik zit precies in het midden. Mijn broer is blond, maar toont genoeg uiterlijke overeenkomsten met beide ouders om melkboerspeculaties tegen te gaan. Hij is twee\u00ebntwintig en nog niet grijs. Toen ik twee\u00ebntwintig was had ik twee baantjes en liefdesverdriet. Ik las zo nu en dan een boek en vroeg ik me ontzettend af wat ik met mijn leven aan moest.<\/p>\n
Vannacht ben ik eenendertig geworden, wat een stuk serieuzer klinkt dan dertig. Alsof ik naast wat er al is ook een koophuis zou moeten hebben, en een ademende regenjas. Op naar de veertig, zou je zeggen, en haast vergeten dat ertussenin nog negen jaren liggen.<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
* \u2018Zeg dan nog maar iets over kaalhoofdigheid,\u2019 zei Joop. \u2018Nee, ik weet niks meer,\u2019 zei Frits. \u2018Kan het vrouwen eigenlijk iets schelen, of hun man een kale kop heeft, Ina?\u2019 vroeg hij. \u2018Dat weet ik niet,\u2019 antwoordde ze, \u2018dat zal je aan die vrouwen moeten vragen.\u2019 (De avonden<\/em>, Gerard Reve, 1947).<\/p>\n —–<\/p>\n
![\"AAEAAQAAAAAAAASkAAAAJDViMDhlMWE4LTdmMWMtNGE4MC05ZDU2LTQ4NzNkMDU2MTM2Ng\"](\"http:\/\/www.tirade.nu\/wp-content\/uploads\/2015\/11\/AAEAAQAAAAAAAASkAAAAJDViMDhlMWE4LTdmMWMtNGE4MC05ZDU2LTQ4NzNkMDU2MTM2Ng-150x150.jpg\")
ijk<\/strong> (1985) is redacteur van Tirade, publiceerde verhalen in diverse literaire tijdschriften en is \u00e9\u00e9n van initiatiefnemers van de J.M.A. Biesheuvelprijs. Ze is columnist bij Advalvas. Recentelijk verscheen haar debuutroman,\u00a0Onheilig<\/em> (Querido).<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"