![\"actionman](\"http:\/\/www.tirade.nu\/wp-content\/uploads\/2015\/05\/actionman-191-300x168.jpg\")
In Istanbul ontmoette ik Laura Restrepo,\u00a0een Colombiaanse schrijfster van wereldwijd vertaalde boeken. Restrepo was\u00a0in het verleden\u00a0journaliste, onderhandelaar met de M-19 guerilla’s, door doodsbedreigingen gedwongen om naar Mexico te vluchten en haar werk is getekend door het geweld in haar land.<\/p>\n
“Er is geen ruimte\u00a0in de Latijns-Amerikaanse literatuur”, zei ze, “voor verhalen over een rustig leven, voor intimiteit, voor normaliteit – want wat normaal is hebben we al lang al afgeleerd. Denk niet aan onze situatie als iets uit het verleden; zie het als de toekomst voor de mensheid.”<\/p>\n
“De belangrijkste boodschap van Escobar was niet drugs. Het was dood. Iedereen die in de weg stond werd vermoord en alle Colombianen dragen deze ingewikkelde boodschap binnenin zich, dat leven niet beter is dan dood. Wie begrijpt dat in de Westerse landen, in de VN?<\/p>\n
In deze hoek van de wereld kun je niemand ervan overtuigen dat veiligheid, zekerheid, overal bang voor zijn, evenveel waard is als\u00a0geweld. Want geweld is een motor. Wie niet veel uit zijn leven kan halen, haalt veel uit geweld.<\/p>\n
Geweld maakt leven moeilijk, onmogelijk, maar zorgt daarmee ook voor een sterk leven; er is geen tweede kans. Daarom is om geweld uit te bannen de belofte van veiligheid, van zekerheid ook niet genoeg. Het enige dat wel werkt is er een andere passie tegenover plaatsen – een passie die even sterk\u00a0is als geweld.”<\/p>\n
Dat laatste is, lijkt mij, precies wat wij tegenwoordig haast niet meer kunnen – ergens, waar dan ook, gepassioneerd in geloven.<\/p>\n
<\/p>\n