De klok boven de zaaldeur van Perdu stond nog op wintertijd. Op de display van mijn telefoon was het 16.15 uur toen de presentatie van Tirade<\/em> 458 begon. Zestig minuten later \u2013 na een welkomstwoord van Tirade<\/em>-collega Marko, een prozalezing door Darja Menkveld, woorden van Maria Vlaar en voordrachten van dichters Jan-Willem Anker, Robert Anker, Jan Baeke, Jan Kuijper, K. Michel, Neeltje Maria Min \u2013 was het volgens de klok boven de zaaldeur nog steeds kwart over vier. \u00a0Alsof er een uur was buitgemaakt op de eeuwigheid.<\/p>\n Na afloop van de presentatie raakte ik in gesprek met Daphne Huisden, die ooit tegelijk met Erik Menkveld was genomineerd voor de Academia Literatuurprijs. We spraken, misschien wel in de geest van Menkveld, over auteurs die we bewonderen. En we bleken een favoriet te delen: David Foster Wallace.<\/p>\n In de trein naar huis dacht ik, natuurlijk, aan sterfelijkheid en aan de opdracht je daar zo waardig mogelijk toe te verhouden. David Foster Wallace, in A Supposedly Fun Thing I’ll Never Do Again<\/em>\u00a0(1996; p.267\/68):<\/p>\n ‘I am now 33 years old, and it feels like much time has passed and is passing faster and faster every day. Day to day I have to make all sorts of choices about what is good and important and fun, and then I have to live with the forfeiture of all the other options those choices foreclose. And I\u2019m starting to see how as time gains momentum my choices will narrow and their foreclosures multiply exponentially until I arrive at some point on some branch of all life\u2019s sumptuous branching complexity at which I am \ufb01nally locked in and stuck on one path and time speeds me through stages of stasis and atrophy and decay until I go down for the third time all struggle for naught, drowned by time. It is dreadful. But since it\u2019s my own choices that\u2019ll lock me in, it seems unavoidable \u2014 if l want to be any kind of grownup, I have to make choices and regret foreclosures and try to live with them<\/em>.’<\/p>\n