Po\u00ebzie<\/p>\n
Ook ik houd er niet van: er bestaan belangrijker dingen buiten al dit
\ngebazel.
\nWanneer men po\u00ebzie leest echter, en met volstrekte geringschatting,
\nontdekt men er
\nten slotte toch ruimte voor het authentieke in.
\nHanden die kunnen grijpen, ogen
\ndie zich kunnen opensperren, haar dat overeind kan staan
\nals het moet, deze dingen zijn belangrijk niet omdat<\/p>\n
er een verheven klinkende interpretatie aan kan worden gehecht maar
\nomdat zij
\nbruikbaar zijn. Zo ver verwijderd dat zij onbegrijpelijk worden,
\nzou hetzelfde van ons allen gezegd kunnen worden, dat wij
\nniet bewonderen wat wij
\nniet kunnen begrijpen: de vleermuis
\nondersteboven hangend of op zoek naar iets om te<\/p>\n
eten, voortstormende olifanten, een wild paard zich rollend op zijn rug,
\neen rusteloze wolf onder
\neen boom, de onbeweeglijke criticus trekkend met zijn huid als een
\npaard dat een vlo voelt, de honk-
\nbalfan, de statisticus-
\nen het is onredelijk
\n‘zakelijke documenten en schoolboeken’<\/p>\n
laag aan te slaan; al deze fenomenen zijn belangrijk. Men moet echter
\neen onderscheid
\nmaken: wanneer zij op de voorgrond worden gesleept door semi-
\ndichters is het resultaat geen po\u00ebzie,
\nen pas als de dichters onder ons
\n‘letterknechten van
\nde verbeelding’ kunnen zijn – verheven boven
\narrogantie en banaliteit en<\/p>\n
ons kunnen voorleggen ‘denkbeeldige tuinen met echte padden erin’,
\nzullen wij
\nhet hebben. Intussen, als u aan de ene kant eist
\nhet ruwe materiaal van po\u00ebzie in
\nal zijn ruwheid en aan de andere kant dat wat
\nauthentiek is, interesseert u zich voor po\u00ebzie.<\/p>\n
Marianne Moore (vertaling: Bernlef)<\/p>\n
<\/p>\n
Er is een grimmige wereld tussen zij die po\u00ebzie lezen en zij die het verafschuwen. Ergens middenin wordt een moedige poging gedaan, door dichters en bewonderaars om gedichten op een geografische plek voor te dragen. Nu behoor ik helaas tot de menssoort die een enorme weerzin voelt opkomen als in een showachtige omgeving BN-er achtige types zich over de po\u00ebzie hoor buigen. Helaas is een verkeerde stembuiging voor mij al fataal. Ik weet dat dat aan mij ligt, en ik verwijt het hen niet. Maar ik wens dan heel snel weer weg te kruipen in een boek – de stem van de dichter.<\/p>\n
Wat ik een ongelofelijk mooie manier vind die een dichter tot zijn mogelijkheden kan rekenen om een handreiking te doen aan de lezer, is de bundel vertaalde ‘zielsverwanten’. Bernlef maakte er zo een. Het alfabet op de rug gezien. Po\u00ebzievertalingen. <\/em>H.C. ten Berge heeft ook een aantal van dergelijke boeken gemaakt. In Bernlefs boek vertaalde hij van een negental dichters uit het buitenland een ruime handvol gedichten elk. En hij introduceerde ze kort. Ik leef al maanden met dat boek omdat het zo’n geweldig greep zeer on-Nederlandse dichters is, door een dichter onze taal ingetrokken.<\/p>\n De apologie hierboven van Marianne Moore is een\u00a0 vrijwel afdoende poging om de niet-lezer van gedichten tot lezen te verleiden, de verlaagde drempel om in te stappen, om gedichten te lezen<\/p>\n niet omdat<\/p>\n er een verheven klinkende interpretatie aan kan worden gehecht maar
\nomdat zij
\nbruikbaar zijn<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"