{"id":263950,"date":"2014-10-30T09:46:06","date_gmt":"2014-10-30T08:46:06","guid":{"rendered":"http:\/\/www.tirade.nu\/?p=15813"},"modified":"2020-03-28T17:06:15","modified_gmt":"2020-03-28T16:06:15","slug":"girl-youre-gonna-carry-that-weight","status":"publish","type":"tirade_blog","link":"https:\/\/www.vanoorschot.nl\/en\/tirade_blog\/girl-youre-gonna-carry-that-weight\/","title":{"rendered":"Girl, you’re gonna carry that Weight"},"content":{"rendered":"

\"emma-sulkowicz-carries-mattress\"Emma Sulkowicz<\/a> draagt het matras waarop zij verkracht is met zich mee, net zolang tot de dader veroordeeld is. Ze werd op de eerste dag in haar eerste jaar door een studiegenoot aan Columbia University verkracht. En sindsdien doet ze moeite hem van de campus verdreven te krijgen, maar dat lukt niet. “Even seeing people who look remotely like my rapist scares me. Last semester I was working in the dark room in the photography department. Though my rapist wasn\u2019t in my class, he asked permission from his teacher to come and work in the dark room during my class time. I started crying and hyperventilating. As long as he\u2019s on campus with me, he can continue to harass me.’<\/p>\n

De kunststudente heeft er een afstudeerproject van gemaakt. ‘Carry the Weight.’ Ze maakt heel letterlijk duidelijk wat zij met zich meedraagt. Haar matras is haar last. Die personificatie is een bijna shakespeareaanse truc. En dit is in al zijn gruwelijkheid ook een pleidooi voor Shakespeare. Hoe onnozel dat ook mag klinken, een pleidooi voor Shakespeare! Tegen zo\u2019n suggestie hebben we spreekwoorden: \u2018Goede wijn behoeft geen krans\u2019 bijvoorbeeld, of \u2018trap geen open deuren in\u2019. \u2018Is Shakespeare goed?\u2019 \u2018Tsja: is water nat?\u2019<\/p>\n

Toen ik gisteravond echter de nieuwe vertaling van Peter Verstegen uitlas, de vertaling van \u2018The Rape of Lucrece<\/a>\u2019, zat ik daar toch gewoon zwaar aangeslagen in het halfdonker voor me uit te staren in 2014, om een tekst uit 1594, handelend over een klassieke verkrachting uit 509 voor Christus. Maar in de overweging van de brute verkrachter Tarquinius kon ik argumenten proeven die een hedendaagse verkrachter zou kunnen hanteren. De verkrachter vraagt zich nog even af of het de schande waard is:<\/p>\n

‘What win I, if I gain the thing I seek?
\nA dream, a breath, a froth of fleeting joy.
\nWho buys a minute’s mirth to wail a week?
\nOr sells eternity to get a toy?
\nFor one sweet grape who will the vine destroy?
\nOr what fond beggar, but to touch the crown,
\nWould with the sceptre straight be strucken down?<\/p>\n

Hij zoekt vervolgens manieren om zijn lust zijn rede te laten overwinnen op het moment dat dat nodig is. En in de gedachten van na de vuige daad,\u00a0 de kuise Lucretia aangedaan, voel je heel goed weergegeven wat ik me voorstel dat een vrouw vandaag zou kunnen voelen.<\/p>\n

So she, deep-drenched in a sea of care,
\nHolds disputation with each thing she views,
\nAnd to herself all sorrow doth compare;
\nNo object but her passion’s strength renews;
\nAnd as one shifts, another straight ensues:
\nSometime her grief is dumb and hath no words;
\nSometime ’tis mad and too much talk affords.<\/p>\n

Het mooiste stuk is wanneer Lucretia een gezant heeft weggestuurd om haar vader en haar man te laten halen en denkt aan een schilderij, en zoekt naar wie op dat schilderij over de Trojaanse oorlog zich net zo verschrikkelijk zou kunnen voelen als zij. En dan beschrijft ze dat schilderij. Het is werkelijk een meesterlijke vondst van Shakespeare. Niet alleen omdat er wat tijd gedood moet worden tot de bode weerkeert, maar ook omdat het zo mooi de menselijke geest toont in zijn vermoeidheid na groot leed, en zich weer wat begint voor te stellen. Maar ook omdat er in de belegering van Troje, maar ook de geroofde bruid zoveel analogie zit met de wijze waarop zij zelf belegerd is, en hoe haar eer geroofd is. Dat soort overwegingen.<\/p>\n

In de toneelwerken van Shakespeare die ik zag valt altijd op hoe zeer zijn taal ruimte aan de denker, lezer, toehoorder laat. Dat moet de kracht van zijn toneelwerk uitmaken en het succes van zijn repertoire mede verklaren. Een toneelstuk waarin elke zin 1 betekenis, 1 perspectief heeft redt het niet. De zinnen van Shakespeare kan je als het ware omkantelen en steeds een ander aspect ervan waarnemen. In de sonnetten die ik daarna las, geldt hetzelfde, maar wordt ook nog het zelfbewustzijn van de tekst een nieuwe laag. De sonnetten gaan gedeeltelijk over de sonnetten. De auteur reikt over de tijd heen naar de lezer. In deze lange dramatische gedichten (eerder gaven we Venus en Adonis<\/em> <\/a>uit, een omslag waar veel discussie over was) is het grote psychologisch inzicht een extra kruidend element.<\/p>\n