Bijkomend voordeel: de ligging. Je hoeft bij het verlaten van Bijleveld de straat maar over te steken met je plastic tas vol boeken<\/span> en je kunt bij Stadscaf\u00e9 Broers<\/em> of het ernaast gelegen Zussen<\/em> een koffie verkeerd en een stapel tosti\u2019s bestellen en de eerste driehonderd pagina\u2019s van de contemporaine WERELD-LIT die je je hebt verschaft zorgeloos wegwerken. Logisch dus dat Manon en ik op de Korte Jansstraat hebben afgesproken om te praten over ons literaire taartenboek, Het Geweldige van Zoetheid<\/em>. Omdat Broers<\/em> \u2013 o, droomlogica – is gesloten, huppelen (?) we het naastgelegen Zussen<\/em> binnen.<\/p>\n \u2018Wacht even\u2026 Gemma Springschans? Wat is dat nou weer voor een rare naam?\u2019<\/p>\n \u2018Ssst\u2026 ssst! Laat \u2019m nou verder vertellen!\u2019<\/p>\n De taart bij Broers\/Zussen is alleszins passabel, maar voor de geoefende papillen van Manon acht ik die toch te middelmatig, onderweg heb ik daarom een doosje patisserie meegenomen bij Bond & Smolders<\/em>. Ik kan het niet vaak genoeg herhalen: alleen het allerbeste is goed genoeg voor Manon. En mij.<\/p>\n Uit beleefdheid bestellen we wat taartjes bij onze muntthee (Manon) en koffie, maar de – met alle respect – zompige ouwewijvenmeuk die we even later krijgen geserveerd, proppen we schielijk achter de verwarming. Snel vlei ik de echte patisserie uit het Bond & Smolders<\/em> doosje op onze schoteltjes neer.<\/p>\n Manon heeft mij vooral bij dit project gevraagd vanwege mijn looks<\/em>, voor de foto op \u2019t achterplat. En voor wat praktisch bakwerk. Het denken en schrijven, en het selecteren van de fictiefragmenten, doet zij allemaal zelf.<\/p>\n Ze trekt een stapel\u00a0kopie\u00ebn en uitdraaien uit haar tas. \u00c9\u00e9n van de literaire taart-teksten die ze heeft uitgekozen, wil ze me graag voorlezen. We nemen allebei snel nog een hapje en een slok. Terwijl Manon mooi rechtop gaat zitten, pak ik een leesbril van tafel (niet de mijne, ik heb geen bril, droomlogica), zodat ik beter kan verstaan wat ze zegt. Daar gaat ze.<\/p>\n Het verhaal dat ze voorleest gaat over twee mannen, geliefden, die hebben afgesproken in een Art Deco<\/em> caf\u00e9. Ze eten\u00a0chipolatataart.<\/p>\n Als \u00e9\u00e9n van de mannen zegt dat hij de relatie wil be\u00ebindigen, schuift de ander de mouw van zijn jasje omhoog, steekt de\u00a0taartvork in zijn naakte onderarm en scheurt\u00a0in \u00e9\u00e9n haal zijn slagader open. Bloed, gegil, ambulance! Manon grinnikt en schraapt haar keel: ‘Dacht hij later terug aan die fontein van ketchup, dan vroeg hij zich altijd af of hij uit de open raampjes van de aansnellende ambulance echt Born To Be Alive<\/i> had gehoord of dat zijn verbeelding de plaat had opgezet.\u2019<\/p>\n \u2018Weet je… ik wilde ontzettend graag een kind met \u2019m adopteren of laten draagmoederen of zo, maar hij wil geen kinderen en bovendien vindt hij mij helemaal niet geschikt als vader.\u2019<\/p>\n \u2018Waarom\u00a0niet?\u2019<\/p>\n \u2018Hij denkt dat ik\u00a0– alleen omdat ik toevallig \u2019t grootste deel van m\u2019n leven heb doorgebracht in heropvoedingcentra, afkickklinieken, \u00a0gevangenissen en GESTICHTEN – teveel met mezelf bezig ben om een\u00a0goede, lieve vader te kunnen zijn.\u2019<\/p>\n \u2018Belachelijk! Dat\u00a0getuigt echt van\u00a0geborneerde pedagogische opvattingen.\u2019\u00a0Manon aait\u00a0over mijn bovenarm.\u00a0 Ik word meteen rustig. \u2018Maar vertel over die ruzie.\u2019<\/p>\n \u2018O, ja\u2026 Nou, we waren naar een concert van Stef Bos geweest \u2013 wat ik een ontzettende kutzanger vind, trouwens, maar ik ging mee voor Sander, want je hebt een vaste relatie of niet, het is geven en nemen in de liefde, zegt mijn moeder altijd \u2013 en toen gingen we daarna\u00a0nog wat drinken in een caf\u00e9 en toen zong ik om \u2019m te pesten de hele tijd Papa\u2026 ik lijk steeds meer op jou<\/em>… en toen werd ie zo kwaad dat ie met glazen begon te gooien\u2026 die grap werd bijna ‘t einde van onze relatie. Nou ja, een beetje fantasie erbij en dan heb je dat Zwaar Gesnoeide Verhaaltje.\u2019<\/p>\n \u2018Van \u00e9\u00e9n ingredi\u00ebnt heeft nog nooit iemand\u00a0taart gebakken.\u2019<\/p>\n \u2018Zo is het, met zandtaart als uitzondering die de regel bevestigt. Maar tegenwoordig heb ik die imaginaire dochter <\/a>natuurlijk en dat bevalt me ontzettend goed moet ik je zeggen. Ik ben wel blij\u00a0dat er \u00edets van dat oude\u00a0conflict bewaard is gebleven in dat\u00a0zgv-tje.\u2019<\/p>\n Ik buk onder ons tafeltje en zet twee nieuwe, pistachegroene\u00a0taartjes op tafel. \u2018Wel dooreten, mevrouw Uphoff. Er zitten nog tien stuks in die doos en die gaan niet mee naar huis.\u2019<\/p>\n Manon hoort me niet. Ze zit peinzend, zeg maar gerust: beschouwend, uit het raam te turen. Dan kijkt ze me diep in de ogen en zegt: \u2018Ik heb je toch weleens verteld dat ik ooit ben afgestudeerd op Alice in Wonderland<\/i>?\u2019<\/p>\n \u2018Ja, natuurlijk\u2026 supergaaf vind ik dat… zo\u2019n geweldig boek ook!\u2019<\/p>\n \u2018Ik droom er nog altijd van om een keer een verhaal\u00a0over de avonturen van een Alice-achtig meisje te schrijven… Waarom gebruiken we jouw imaginaire dochter niet als hoofdpersoon voor Het geweldige<\/i>? In ieder hoofdstuk ontmoet ze dan een ander mens of een ander dier van wie ze een nieuw taartrecept leert.\u2019<\/p>\n \u2018Jezus,\u00a0goed idee! Dan noemen we haar\u2026 Madeleine<\/em>\u2026 is meteen een vette doch culinair \u00e9n cultureel verantwoorde knipoog naar Proust, Marcel\u2026 Wordt de titel dan: Madeleine, of: Het Geweldige van Zoetheid<\/i>?\u2019<\/p>\n \u2018Niks meer aan veranderen.\u2019<\/p>\n \u2018Godsakke, Manon\u2026 Nu hoeven we alleen al \u2019t werk nog maar te doen en dan is het af!!!\u2019<\/p>\n We kijken een tijdje stil voor ons uit. Dan zegt Manon: \u2018Het is toch een beetje je kindje, zo\u2019n boek.\u2019<\/p>\n We lachen. Ik veeg mijn mondhoeken schoon met een servet en zeg: \u2018Volgens mij is er in de NED-LIT nog nooit – \u2019<\/p>\n Ruiten trillen in hun sponningen, kopjes dansen op het tafelblad, lepeltjes en vorkjes tinkelen tegen het aardewerk. Er stampt een gigantische olifant door \u2019t caf\u00e9! Een echte! Een levende olifant! De vloer trilt ervan!<\/p>\n Manon en ik kijken elkaar aan met zo\u2019n gezicht van Tjee\u2026 Het Zou Mij Niks Verbazen als dat De Olifant Met De Grote Snuit is die hier helemaal naartoe is gekomen om dit verhaaltje uit te blazen!!!\u00a0 En ja hoor\u2026 daar begint ie al te blazen en te trompen dat \u2019t een aard heeft\u2026 OMG<\/em>!, OMG<\/em>!, OMG<\/em>!!!… de storykiller<\/em>!\u2026<\/p>\n Een gezoem\u2026 een scheepstoeter\u2026 Ik sla met m\u2019n hand naar de wekkerradio, maar voor ik me weer kan omdraaien, trapt m\u2019n vrouw me \u2019t bed uit. \u2018Opstaan, luie zak\u2026 kranten<\/a> lopen\u2026\u2019 M’n dochter is met wat vriendinnen een weekje zeilen in Friesland. Die vuile kakker. Dus ik heb\u00a0haar wijkje weer overgenomen. Tijdelijk.<\/p>\n The eind, het end.<\/i><\/b><\/p>\n Tirade<\/em> \u2013 in your dreams<\/i>.<\/p>\n \u00a0Soundtrack<\/span><\/i>:<\/span> Andr\u00e9 Hazes, De glimlach van een kind doet je beseffen dat je leeft<\/em><\/span>.<\/p>\n Soundtrack<\/i>: Patrick Hernandez, Born to be Alive, remix<\/i><\/a>.<\/p>\n Volgende week: Beetje zitten, beetje kijken. En meer.<\/p>\n *Noot,\u00a0<\/b>motto: Lewis Carroll\/Martin Gardner, The Annotated Alice<\/i> (1960;p.345).<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"![\"alice](\"http:\/\/www.tirade.nu\/wp-content\/uploads\/2014\/08\/alice-pie.jpg\")
<\/a>Ze\u00a0kijkt op, ik zet de leesbril af. Manon glimlacht. En ik weet waarom: dit verhaal ken ik! Het is Grand Caf\u00e9<\/em>, \u00e9\u00e9n van de zgv\u2019s (zwaar gesnoeid verhaaltje) die ik in 2013 publiceerde in Passionate Magazine<\/em>. Ik ben zo trots dat het tekstje in Het Geweldige van Zoetheid<\/em> komt, dat ik schuimend buiten de oevers mijn gebruikelijke gereserveerdheid treed en eruit flap dat dit Zwaar Gesnoeide Verhaaltje is gebaseerd op een ruzie die ik heb gehad met mijn eigen vriend, Sander.<\/p>\n<\/a>PLOTSELING GEBEURT ER IETS ONVERWACHTS<\/p>\n