Hij trekt een touw uit de zak van z\u2019n jasje en abseilt langs de voorgevel van De Rode Hoed<\/em> naar de Keizersgracht.<\/p>\n \u2018Ik heb een afspraak met de heer Kousbroek,\u2019 zegt Art, binnen, tegen een dame achter een balie.<\/p>\n \u2018Nou, jij staat nog lekker in de werkstand,\u2019 zegt zijn vrouw. Ze heeft de hele middag met haar zus gewinkeld in Utrecht en heeft zich juist bij hem gevoegd.<\/p>\n \u2018Ook goed, duifje.\u2019 zegt Art. En tegen het meisje: \u2018Geen zorgen! We vinden het wel!\u2019 Hij trekt zijn vrouw mee naar de zaal.<\/p>\n De Quote<\/em> schat Arts priv\u00e9vermogen op zevenhonderdvijftig miljoen euro. Toch heeft hij er nog altijd reuze veel schik in om zonder te betalen ergens binnen te komen. \u2019t Gaat om de sport h\u00e8? Niet om de knikkers.<\/p>\n Ze gaan in het midden van de zaal zitten. Vrij zicht op het spreekgestoelte en op de orgelpijpen daarachter. Art schikt z\u2019n das, swipet nog wat over de display<\/em> van z\u2019n Smartphone<\/em>. Zijn vrouw kijkt een tijdje om zich heen, vertelt Art dan welke celebritys<\/em> ze allemaal heeft gespot<\/em> in het publiek: \u2018Wim Brands, Tilly Hermans, Martijn Knol, Simone van Saarloos, Judith Uyterlinde, Martijn Knol, Dirk van Weelden, Ivo Victoria, Roel Bentz van den Berg, Martijn Knol, Carel Peeters, Ni\u00f1a Weijer, Edzard Mik, Tijs Goldschmidt, Martijn Knol.\u2019<\/p>\n \u2018Zegt me allemaal niks,\u2019 zegt Art terwijl hij zijn telefoon in zijn binnenzak steekt, \u2018het blijft een obscure business, de Nederlandse muziek.\u2019<\/p>\n \u2018We zitten bij een lezing<\/i>, Art.\u2019<\/p>\n <\/p>\n II) \u2018Er zit een mens in\u2019 \u2013 De Kousbroeklezing<\/b><\/p>\n In het technologische\/digitale tijdperk \u2013 like<\/em>!, like<\/em>! \u2013 is\u00a0afwijken, \u2018Mens, uitvinding en maatschappij zijn in het digitale tijdperk gaandeweg zo verknoopt geraakt dat technologiekritiek niet anders is dan maatschappijkritiek,\u2019 stelt hij. Daarom is, in Facebookjargon, disliken<\/em> net zo belangrijk als liken<\/em>.<\/p>\n Maxim Februari\u2019s Kousbroeklezing verschijnt in het komende nummer van De Gids<\/i><\/a>.<\/p>\n <\/p>\n III) Vertrek<\/b><\/p>\n Art is blij dat hij zich door zijn vrouw heeft laten overhalen de avond bij te wonen. Nanotechnologie, robots, drones, dataverzamelingen die achter de rug van het publiek met elkaar communiceren\u2026 hoe hij munt uit de jongste ontwikkelingen moet slaan weet hij nog niet, maar dat hij dankzij de Kousbroeklezing een paar business opportunities<\/em> op het spoor is gekomen, staat vast\u2026 De consument is meer dan ooit bereid zich helemaal over te geven aan het bedrijfsleven\u2026 daar moet<\/em> je van profiteren… Straks een paar jongens en meisjes van R&D op zetten\u2026 Art & echtgenote drinken snel een glas wijn en begeven zich dan naar de garderobe \u2013 over vier uur moet Art alweer op Schiphol zijn\u2026 Hij is even kwijt waar hij ook alweer naartoe vliegt…<\/p>\n Als ze vanuit de garderobe in hun donkere, wollen jassen de foyer in lopen, worden ze opgewacht door een jongen en een meisje. De jongen legt zijn vlakke hand op Arts schouder \u2013 absorbeert hem. Een druppel inkt die in een stuk keukenpapier verdwijnt. Het meisje legt haar hand op de schouder van de vrouw \u2013 absorbeert haar. Lachend lopen de twee richting uitgang.<\/p>\n \u2018Doet u mij deze maar,\u2019 zegt het meisje tegen niemand terwijl ze in de loop een gebloemde paraplu uit een paraplubak trekt. Met haar vrije hand pakt ze de rechterhand van de jongen. Samen lopen ze naar buiten, de Keizersgracht op. Overal branden lampen. De maan staat aan de hemel.<\/p>\n \u2018Wat een mooie avond,\u2019 zucht het meisje.<\/p>\n \u2018Om door een ringetje te halen,\u2019 antwoordt de jongen.<\/p>\n \u2018Bijna volle maan.\u2019<\/p>\n \u2018Oehoe!\u2019<\/p>\n De jongen trapt het slot van een SpartaMet<\/em> open en maakt vervolgens een rare draai met z\u2019n bovenlijf om zonder z\u2019n gun<\/em> uit z\u2019n schouderholster te hoeven trekken het discusslot open te blaffen.<\/p>\n \u2018Zo,\u2019 zegt de jongen als het meisje achterop zit en ze slingerend de gracht afrijden, \u2018zullen we es kijken of we in \u00e9\u00e9n van die poppenhuizen nog wat kunnen eten?\u2019<\/p>\n \u00a0——-<\/p>\n Tirade<\/i> \u2013 overal. En nergens.<\/p>\n \u2018Huh?!\u2019<\/p>\n![\"\"](\"http:\/\/2.bp.blogspot.com\/-Zwkq0uEPfoo\/Ts7Ei6EQuEI\/AAAAAAAABCM\/5FoYYs8yocY\/s1600\/Grandfather-clock_R-63180.jpg\")
Komt er in een publieksfilm een filosoof, een wiskundige of een musicus voor, reken er dan maar op dat hij of zij al dan niet gevaarlijk gestoord is. Zie ook Roberto And\u00f2\u2019s Viva la libert\u00e0<\/i> (2014) dat donderdag in premi\u00e8re ging. Waar woont, in die film, de bipolair gestoorde filosoof Giovanni Oliveri? In een gesticht. Precies waar het grote publiek kunstenaars, denkers en activisten graag ziet. Opsluiten die lui. Wees jij maar blij met je middelmatige hersenpannetje, vadsig bioscoopbezoekertje, want kijk es waar je terecht komt als je es echt ergens over nadenkt\u2026 IN HET GESTICHT! HAHAHAHAHAHAHA!<\/p>\nkritisch<\/del> denken lastiger, gevaarlijker, ongewenster\u00a0– en dus gewenster – dan ooit. Apparaten en software worden door mensen gemaakt en gebruikt en zijn dus nooit<\/em>\u00a0waardenvrij. In zijn Kousbroeklezing sloopt Maxim Februari daarom De Chinese Muur<\/em> die Rudy Kousbroek\u00a0zag tussen dier en ding \u2013 tussen mens en techniek.<\/p>\n