Mijn dochter had \u00e9\u00e9n of ander filmpje gezien over een sierraad van Van Cleef & Arpels. Of ze dat via internet mocht bestellen. Anders moest je er helemaal voor naar de Place Vend\u00f4me, Parijs. Juwelen via internet? Nee. Dat vond ik te kil.<\/p>\n
\u2018Weet je wat? Papa gaat die glittertjes gewoon even zelf voor jou ophalen.\u2019<\/p>\n
\u2018En mag mama dan mee?,\u2019 zei mijn vrouw.<\/p>\n
\u2018Van mij mag alles, lieve schat, dat weet je.\u2019<\/p>\n
Zoals gewoonlijk – comme d’habitude<\/em>, zou ik haast zeggen – boekten we een suite in het *****.\u00a0 Van te voren nog even overleg: pakken we de auto? Of nemen we de trein? Maar ik ben gek op rijden. En met mijn weggedrag ligt Parijs om de hoek, dat kan ik je verzekeren.<\/p>\n Eenmaal daar: beetje flaneren in het park en langs de Seine, lekker in de zon zitten. Lichtgele omeletten eten in \u00e9\u00e9n of andere brasserie en elkaar \u2019s nachts, op de hotelkamer, eindeloos voorlezen uit dat heerlijke, Franse deel van Julio Cort\u00e1zars Rayuela<\/em> (1963).<\/p>\n Parijs is best een romantische stad \u2013 als je er maar oog voor hebt. \u00c9n als je bereid bent er\u00a0zelf ook\u00a0een beetje je best voor te doen!<\/p>\n Na het ontbijt keken we\u00a0nog eens naar dat filmpje over die ketting en dat hangertje die de aanleiding vormde voor onze reis. Het gaat om deze zestig seconden:\u00a0<\/p>\n <\/p>\n \u00a0