De orthopeed toont op het computerscherm een r\u00f6ntgenfoto van de onderrug. \u2018Ziet er goed uit, die tussenwervelschijven,\u2019 hij leunt naar achteren in zijn stoel, krabt achter zijn oor, schiet weer naar voren.\u00a0 \u2018Maar hier\u2026 hier zit iets wat mijn aandacht trekt.\u2019 Hij wijst op een wit stukje. \u2018U heeft misschien een extra botje.\u2019 Naast de onderste ruggenwervel links zit een vaag vlekje. \u00a0\u2018Kan je daar wat aan doen?\u2019 \u2018Niet echt.\u2019 De orthopeed leunt weer naar achteren. \u2018Maar ik adviseer u om een botscan te laten maken.\u2019\u00a0<\/p>\n
Twee dagen later ligt er een enveloppe op de mat. In de brief staan twee zinnen vet \u00a0afgedrukt:\u00a0<\/p>\n
11.45 Injectie Skeletscan<\/p>\n
14.45 Skelet Total Body in Nucleaire Kamer 2\u00a0<\/p>\n
Misschien krijg je na de behandeling ook een wellness weekend met korting. Nog drie dagen, dan word ik radioactief.\u00a0<\/p>\n
Een man achter de balie wijst met zijn vinger. \u2018De gang door, de tweede rechts.\u2019 Om de hoek bevinden zich drie klapstoeltjes. Een plankje met boeken en een bordje met het woord Nucleaire<\/i>. Is dat geen bijvoeglijk naamwoord? Een man in een wit jasje steekt zijn hoofd om de hoek. \u2018Goh, wat ben jij laat, zeg.\u2019 Hij ziet eruit als een makelaar. Iemand die met zijn Vespa Primavera door de stad scheurt. Ik zwaai met mijn brief. \u00a0\u2018Maar ik ben toch op tijd?\u2019 Hij lacht. \u2018Grapje. Kom maar.\u2019\u00a0<\/p>\n
Alleen de jas moet aan de kapstok. De man vraagt me op een tafel te gaan liggen. \u2018Wat zit daar in?\u2019 Hij zwaait met een injectienaald. Ik kijk naar zijn naamplaatje. Akil. \u2018Radioactieve vloeistof.\u2019 Ik strek mijn arm. \u2018Je hebt mooie aderen.\u2019 Akil doet een blauwe band om mijn arm en trekt het stevig aan. \u2018Wanneer bent u geboren?\u2019 Ik noem de datum. \u2018Goed. U bent de juiste persoon.\u2019 De naald verdwijnt in de ader. \u2018Is dit slecht?\u2019 Mijn stem klinkt hoog. Hij grinnikt. \u2018Wil je dat echt weten?\u2019 Ik knik. Zijn ogen twinkelen. \u2018Het zou kunnen\u2026\u2019 Hij lacht. \u2018Maar misschien ook niet, hoor.\u2019 Akil houdt de injectienaald omhoog. Ik zie een rood wolkje door gelige vloeistof dwarrelen. Hij klopt me geruststellend op mijn schouder. \u2018We hebben aardstraling. Vliegen is slecht voor je. Je mobieltje doet ook rare dingen. Het lichaam kan wel wat verdragen.\u2019\u00a0<\/p>\n
Ik word in de koker geschoven. Akil schuift een metalen plaat vlak voor mijn gezicht. Ik zie George Clooney in zijn witte pak in de ruimte verdwijnen. \u2018Je gaat nu stralen. De radioactieve vloeistof is verbonden aan een stofje dat zich hecht aan calcium. Je lichaam stoot in golven radioactiviteit uit. Dat wordt door kristallen in dit apparaat opgevangen. En die zetten het om in beeld. Kijk maar.\u2019 Op een computerscherm verschijnen duizenden kleine stipjes. Ik denk aan een kopje Nespresso. \u2018Ik begrijp het niet\u2019, piep ik. \u2018Dat geeft niet\u2019, zegt Akil. Hij drukt op een knopje. \u2018Wat voor een beroep heb jij?\u2019 \u2018Journalist\u2019, zeg ik. Akil knikt. \u2018Heel goed. Dan begrijp ik ook niet wat jij doet.\u2019 Er valt een stilte. Ik schraap mijn keel. \u2018Je hebt toch wel van Muhammad Ali gehoord?\u2019 probeer ik. \u2018Tuurlijk\u2019, zegt Akil. \u2018Goede moslim.\u2019 Het is weer stil. Akil drukt op een knopje. Ik glij de koker in. \u2018Je begrijpt dus best wat ik doe,\u2019 zeg ik. De woorden slaan tegen het binnenste van de koker. Het klinkt hol. Een deur slaat dicht. Dan is het stil. \u00a0\u2018Iedereen denkt altijd dat Ali zo\u2019n grote held was\u2026 Maar hij sloeg ook wel eens door.\u2019 Geen antwoord. \u2018Hij was niet alleen een geweldige bokser, hoor,\u2019 mompel ik. \u2018Weet je wat zo lullig was?\u2019 Het apparaat begint te zoemen. Ik zie groene lampjes aan en uitgaan. \u2018Hij beledigde andere boksers. Hij noemde Sonny Liston een \u2018lelijke beer\u2019. En Joe Frazier vergeleek hij met een gorilla.\u2019 De koker begint te draaien. Ik sluit mijn ogen. Mijn voeten tintelen. \u2018Hij noemde Frazier een \u2018Uncle Tom\u2019. Weet je wat dat is?\u2019 Het apparaat trilt en stopt. De groene lichtjes zijn uitgedoofd. \u2018Ali noemde Frazier: the other type negro. Heftig toch?\u2019<\/p>\n
De handen van Akil verschijnen. Hij verwijdert het plaatje voor mijn neus. \u2018Zat je nou te kletsen?\u2019, vraagt hij. Ik knik en ga rechtop zitten. Op het computerscherm zie ik een witte vlek. \u2018Dat is je blaas,\u2019 zegt Akil. \u2018Ga maar lekker naar de wc. Radioactieve stoffen kan je eruit plassen. Drink maar veel water.\u2019 Ik loop naar de kapstok voor mijn jas. \u2018O ja,\u2019 Akil grinnikt. \u2018Even geen kleine kinderen knuffelen, goed?\u2019 Ik knik en geef hem een hand. Hij kijkt me ernstig aan. \u2018Gek hoor, een vrouw die over boksen schrijft.\u2019 \u00a0<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
Rosan Hollak\u00a0(1971) studeerde filosofie en politieke wetenschappen. Ze is journaliste\u00a0bij het NRC Handelsblad, publiceerde verhalen in Bunker Hill, Lava en Tirade en werd twee keer genomineerd voor de Brandende Pen voor het beste korte verhaal. Ze debuteerde in 2012 met de moza\u00efekroman Scherptediepte (De Bezige Bij).\u00a0<\/p>\n
<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"