We zitten op een rijtje.\u00a0 Links Sanneke van Hassel. Rechts Manon Uphoff. Het regent. De wind waait onder het plastic zeil dat aan de achterkant van de kraam met wasknijpers is opgehangen. De kou kruipt onze broekspijpen in. Voor ons, op houten planken, liggen de nieuwe boeken. Voor iedere schrijver een eigen stapeltje. Met naambordjes ernaast. Hete thee warmt onze handen.<\/p>\n
Dames van middelbare leeftijd, gehuld in felkleurige jassen, de plastic regenkapjes strak over het hoofd getrokken, komen in groepjes voorbij schuifelen. Niemand staat stil, althans, niet bij ons. De buren hebben meer geluk. Daar worden bestsellers met slappe kaft voor een prikje verkocht.\u00a0<\/p>\n
We eten een koekje. Opnieuw schuifelt een stoet dames voorbij. Paraplu\u00b4s vormen \u00e9\u00e9n groot dak boven hun gekapte hoofden. De groep vertraagt. Er wordt stilgestaan, getuurd, gekletst, met tasjes gezwaaid. E\u00e9n vrouw slaakt een gilletje. Een arm zwaait. Een bril valt op de grond. Gespetter. Gelach. Iemand vist de bril uit een plas.<\/p>\n
We eten nog een koekje.<\/p>\n
Een jongen met lang haar en een sikje blijft stilstaan. Aarzelend bladert hij door een van de boeken van het stapeltje voor Sanneke van Hassel. \u2018Hoeveel? \u2019\u00a0 \u201839,90\u2019. Hij knikt verlegen en schuift het boek terug op de stapel. Hij krabt op zijn hoofd, veegt met een vinger langs zijn neus en verdwijnt. \u00a0Druppels glijden langs het plastic. De plassen op de grond worden groter. Ineens schiet een vrouw uit het groepje paraplu\u2019s naar voren. \u2018Weten jullie of lijn 5 hier ook langskomt?\u2019 We knikken en wijzen richting het Concertgebouw. De vrouw verdwijnt. Wij nemen nog een koekje.<\/p>\n
Vanaf het podium op het Museumplein komen flarden muziek binnenwaaien. Gitaren en harde, schrille vrouwenstemmen. Een man met een hond rent langs. Giechelende scholieren schuifelen voorbij. We knikken. We glimlachen. Niemand stopt. \u2018Hoi. Kunnen jullie de vuilnis achter zetten?\u2019 Een meisje met twee grote volle plastic zakken staat voor de boekenkraam. We kijken verbaasd. \u2018Zijn jullie niet van de organisatie?\u2019 We lachen. Wijzen op de boeken. De naambordjes. Halen verontschuldigend onze schouders op. \u2018We moeten eigenlijk signeren.\u2019\u00a0 \u2018O, sorry.\u2019<\/p>\n
De koekjes zijn op. De stapels met boeken nog steeds hoog. \u2018Ik moest een keer met Arthur Japin in de Bijenkorf boeken signeren\u2019, zegt Manon Uphoff. \u2018Hij zat met een stapeltje boeken vlak naast de afdeling lingerie. Toen wilde een vrouw een bh bij hem afrekenen.\u2019<\/p>\n
We trekken onze jassen aan. De regen valt met bakken uit de lucht. We rennen over het gras. Achter een boom staat een grote vuilniscontainer.<\/p>\n
<\/p>\n
(1971) studeerde filosofie en politieke wetenschappen. Ze is journaliste\u00a0bij het NRC Handelsblad, publiceerde verhalen in Bunker Hill, Lava en Tirade en werd twee keer genomineerd voor de Brandende Pen voor het beste korte verhaal. Ze debuteerde in 2012 met de moza\u00efekroman Scherptediepte (De Bezige Bij).<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"