Mijn zoon is binnenkort jarig. Hij wordt 33, maar in de volwassene herken ik nog steeds de peuter die hij is geweest. Dat punt van herkenning kan ik heel precies lokaliseren. Het bevindt zich in de welving van de slapen. Op de leeftijd van anderhalf jaar zijn de fontanellen gesloten en heeft de schedel zijn definitieve vorm. Vanaf die tijd zijn de slapen van mijn zoon dus niet veranderd. De rest van zijn gezicht veranderde wel. Op zijn zesde kreeg hij een steen tegen zijn voorhoofd, die daar een litteken achterliet. Op zijn zeventiende werd door een kudde dronken holbewoners op het Leidseplein zijn neus gebroken. Er verschenen jeugdpuistjes, baardstoppels, leesrimpels op zijn gezicht. Maar aan zijn slapen, gaaf en kwetsbaar, bleef zijn onschuld bewaard.<\/p>\n
Wat moet je een 33-jarige schenken? Ik bedacht dat ik voor mijn zoon een boekje zou kunnen maken met de gedichtjes aan boord\u00a0 die ik in zijn vroege kindertijd voor hem heb geschreven. De moeilijkheid is, dat ik met die gedichtjes nogal slordig ben geweest, zoals met al mijn werk. In het verleden zag ik Kader Abdolah op tv met een tas vol manuscripten die hij aan Hanneke Groenteman toonde. De bladzijden daarvan waren vlekkeloos en van een beschermlaag voorzien die zelfs een kernramp zou doorstaan. Mijn werk heeft geen ramp nodig om zoek te raken. In de voorbije jaren is bij elke verhuizing almaar meer ervan verloren gegaan.<\/p>\n
Ik heb dan ook mijn halve woning overhoop moeten halen om een aantal gedichtjes op te sporen. In de komende maand hoop ik de overige te ontdekken, want anders wordt het boekje griezelig dun.<\/p>\n
<\/p>\n
Arons wiegelied<\/p>\n
In de kamer tikt de klok
\nDe violen gaan op stok
\nKom maar in mijn armen
\nNoordenwind rukt aan het raam
\nFluistert ijselijk jouw naam
\nKom ik zal je warmen<\/p>\n
Aarde aarde draai maar door
\ndoe je zwartste sluier voor
\nLaat mijn Aron slapen
\nStraks komt er een bedelaar
\nMet een zak van paardenhaar
\nSterrenvonken rapen<\/p>\n
Heb je nog een wens misschien
\nZou je God wel willen zien
\nOf een neushoorn aaien
\nSchuitjevaren met zijn twee
\nTot het einde van de zee
\nNaar een walvis zwaaien<\/p>\n
God zit lelijk in de kreuk
\nAlle neushoorns hebben jeuk
\nLopen woest te bonken
\nWallevis is ingeblikt
\nHeeft zich in zijn spuit verslikt
\nSchuitje is gezonken<\/p>\n
Treur niet om je tegenslag
\nMorgen komt er weer een dag
\nDenk: zo is het leven
\nMaar ik heb mijn moeder nog
\nEn die wekt me lekker toch
\nOm een uur of zeven<\/p>\n
<\/p>\n
Verraad<\/p>\n
Slapen doet hij in het blind vertrouwen
\ndat ik in het donker hem behoed
\ntegen al wat tanden heeft of klauwen.
\nWolvengespuis, addergebroed.<\/p>\n
Menend dat ik aan zijn zij zal blijven
\ntot de ochtend, moederlijk op wacht,
\nom de boze geesten te verdrijven
\nen hem los te kopen van de nacht.<\/p>\n
Daarom is zijn rust zo ingetogen,
\ndaarom ademt hij zo vederlicht,
\nrimpelloos gesloten beide ogen,
\nonbewolkt het kinderlijk gezicht.<\/p>\n
Staande bij zijn bed weet ik me schuldig,
\nik die met de toekomst samenspan,
\nik die elke zucht van hem vermenigvuldig.
\nMorgen wordt hij wakker als een man.<\/p>\n
<\/p>\n
Arons wiegelied (2)<\/p>\n
Zo mooi als je nu bent word je nooit weer.
\nStraks komt de heks die jou verandert in een kikker.
\nZe tovert wratten op je ziel, je huid wordt dikker,
\nTe dik om zich te laten koesteren door mij.
\nDus vaster moet je me, veel vaster nog, omklemmen,
\nWant zij komt wel van ver, maar ze komt naderbij.
\nE\u00e9n lied nog, om haar stap te overstemmen,
\nJe weet wel, van dat schaap met witte voetjes,
\nDat drinkt zijn melk, dat drinkt zijn melk zo zoetjes.
\nZo zoet als dit? Nee, niets en nimmer meer.<\/p>\n
<\/p>\n
Mene tekel<\/p>\n
Vanuit het donker verderop roept mij het kind
\nals uit de diepten van een oceaan
\ntotdat ik bij hem kom en buig om blind
\nmijn warmte aan zijn lichaam af te staan.<\/p>\n
Hij snikt, ik open de gordijnen wijd, zodat
\nde volle maan de kamer zet in clair-obscur
\nen raap een schoolbordkrijtje van de mat
\nwaarmee ik hieroglyfen teken op de muur:<\/p>\n
A B C D, een vis in golvend water,
\neen clown, een trein, een zon met stralenrand,
\neen hoekig paard dat aan een leidsel trekt –<\/p>\n
Grotschildering waarbeneden wij later
\npas, veel later, zullen inslapen, een hand
\nnaar elkander, de ander in afweer gestrekt.<\/p>\n
<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"