Ik heb alles gezien, dat weet ik zeker
\nHet bestaat
\nHoe zou ik het niet hebben kunnen zien
\n\u00a0
\nJe hebt het niet gezien
\nJe hebt niets gezien
\n\u00a0
\nVier keer
\nIk heb de mensen zien lopen
\nDe mensen lopen in gedachten
\ntussen de foto’s door
\nReconstructies, bij gebrek
\naan iets anders
\nFoto’s, foto’s, reconstructies
\nBij gebrek aan iets anders
\nVerklaringen, bij gebrek
\naan iets anders
\nVier keer
\nIk keek naar de mensen,
\nnaar mezelf. In gedachten
\nVerbrand ijzer, verpletterd ijzer
\nIJzer, zo kwetsbaar geworden als vlees
\nIk heb boeketten van capsules gezien
\nWie zou zoiets bedenken?
\nFlarden mensenhuid, nog levend
\nNog vers in het diepst van het lijden
\nVerkoolde, versplinterde stenen
\nHaardossen
\ndie de vrouwen de volgende
\nochtend aantroffen
\nIk had het warm
\nop het Plein van de Vrede
\nHet was er tienduizend graden
\nDat weet ik
\n\u00a0
\nJe hebt niets gezien<\/p>\n
De illusie geeft zo’n perfect
\nbeeld van de werkelijkheid
\ndat de toeristen huilen
\nJe kunt er schertsend over doen
\nMaar wat kan een toerist
\nanders doen dan huilen?
\nIk heb altijd gehuild
\nom het lot. Altijd
\n\u00a0
\nNee.<\/p>\n
Vanaf de tweede dag<\/p>\n
kwamen bepaalde diersoorten
\ntevoorschijn uit de aarde
\nen het as
\nHonden zijn op foto vastgelegd
\nIk heb ze gezien
\nIk heb de beelden gezien
\nVan de eerste dag, de tweede dag,
\nde derde dag
\n\u00a0
\nJe hebt niets gezien
\n\u00a0
\nEn ook de vijftiende dag
\ntoen het zich tooide met bloemen
\nOveral bloeiden korenbloemen
\nen gladiolen
\nVolubilis en dagschonen
\ndie aan het as ontsproten
\nmet een levenskracht
\ndie bloemen nooit eerder vertoonden
\nIk heb niets verzonnen
\nNiets. Het is als de illusie
\ndie in de liefde bestaat
\nDe illusie dat je niets zal vergeten
\nZo gaf het me de illusie
\ndat ik niets zou vergeten
\nNet als in de liefde
\nIk heb ook de overlevende gezien
\nEn de kinderen
\nin de buiken van de vrouwen
\nIk heb het geduld
\nen de onschuld gezien
\nwaarmee zij die het
\nvoorlopig hadden overleefd
\neen lot aanvaarden
\nzo onrechtvaardig
\ndat de anders zo vruchtbare
\nverbeelding zich ervoor afsluit
\nLuister, ik weet het
\nIk weet alles. Het ging door
\n\u00a0
\nNee, je weet niets
\n\u00a0
\nDe vrouwen zullen misschien
\nmonsters baren
\nMaar het gaat door
\nDe mannen kunnen onvruchtbaar
\nworden, maar het gaat door
\nDe regen brengt angst
\nHet regent as in de Stille Zuidzee
\nHet water is dodelijk
\nVissers komen om
\nMen is bang om te eten
\nDe voorraden van een stad,
\nvan hele steden worden weggegooid
\nEen stad, hele steden
\nontsteken in woede
\nTegen wie is die woede
\nvan de steden gericht?
\nOf ze het willen of niet,
\ndie steden richten hun woede
\ntegen het onrecht dat volken
\nvolken aandoen
\nLuister. Net als jij,
\nkan ik alleen maar vergeten
\n\u00a0
\nNee, je kunt niet vergeten
\n\u00a0
\nNet als jij heb ik een geheugen
\nIk weet wat vergeten is
\n\u00a0
\nNee, je hebt geen geheugen
\n\u00a0
\nOok ik heb uit alle macht
\ngeprobeerd om niet te vergeten
\nMaar net als jij ben ik vergeten
\nNet als jij verlangde ik
\nnaar een ontroostbaar geheugen
\nDag in, dag uit heb ik
\nuit alle macht gevochten
\nom niet te vergeten
\nwaarom dit alles is gebeurd
\nMaar net als jij ben ik het vergeten
\nWaarom vergeten
\nhoe noodzakelijk is de herinnering
\nLuister, ik weet het nog
\nHet zal weer gebeuren
\n200.000 doden, 80.000 gewonden
\nin 9 seconden
\nDat zijn de offici\u00eble cijfers
\nHet gaat weer gebeuren
\nEen hitte van tienduizend graden,
\nvan tienduizend zonnen
\nHet asfalt zal branden
\nHet zal complete chaos zijn
\nEen hele stad zal de lucht in gaan
\nen als as neerdalen
\nNieuwe gewassen komen op
\nin het zand
\nVier studenten wachten broederlijk
\nop een legendarische dood
\nDe zevenarmige delta
\nvan de rivier de Ota
\nleegt en vult zich
\nop het gebruikelijk tijdstip
\nprecies
\nop het gebruikelijk tijdstip
\nmet vers, visrijk water, grijs of
\nblauw, naar gedang het seizoen
\nNiemand staat meer op de modderige
\noevers te kijken
\nhoe het water langzaam stijgt
\nin de delta van de rivier de Ota
\nIk kom je tegen
\nIk weet nog wie je bent
\nWie ben je?
\nJe maakt me kapot en heel
\nHoe kon ik weten dat in deze stad
\nook liefde bloeit?
\nDat met jou mijn eigen lichaam
\ntot bloei kon komen?
\nJe bekoort me
\nWat een gebeurtenis
\nWat gaat alles langzaam
\nWat een tederheid
\nJe hebt geen idee
\nJe maakt me kapot
\nJe maakt me weer heel
\nJe maakt me kapot
\nJe maakt me weer heel
\nIk heb de tijd
\nVerslind me, alsjeblieft
\nVervorm me tot ik lelijk ben
\nWaarom jij niet?
\nWaarom jij niet, in deze stad,
\ndeze nacht
\ndie zo’n gewone nacht
\nleek te worden?
\nAlsjeblieft<\/p>\n