![\"Train](\"http:\/\/www.tirade.nu\/wp-content\/uploads\/2011\/06\/Train-Rain.jpg\")
\n4<\/p>\n
Vanochtend zat ik plotseling tegenover mijn moeder. Ze stapte in bij station Goodwood. Ze droeg een lange blauwe rok van spijkerstof, een witte anorak en kauwde op een stukje kauwgum. Ik schat dat ze een jaar of dertig was. Ze zag er gezonder uit dan ik me haar kan herinneren. Mooie egale donkere huid, wakkere blik, geen moment stil. Een zwarte versie van haar kleindochter. \u00a0
\nEr daalde een oude, grote rust over mij en de Kaapse voorsteden die ons passeerden.\u00a0
\n\u2018Ik mis je, mamma, dat weet je toch h\u00e8,\u2019 zei ik. \u2018Sinds ik weg ben uit Amsterdam ben ik als een hond zonder zijn baas. Ik schrijf soms lange elektronische brieven die in een bodemloze put lijken te verdwijnen. Elke dag sta ik op met het schitterende zachte bruisen van de oceaan in mijn hoofd. Hoe gaat het met je? Ga je vaak met de trein? Ik ben nog gaan kijken maar je graf is er niet meer \u2013 ben je waar je wilt zijn? Gek, je valt helemaal niet op tussen de mensen maar ik zou je nog herkennen met mijn ogen dicht, wat dacht je.\u2019
\nIk zei het natuurlijk\u00a0allemaal niet hardop. Zou een beetje vreemd zijn geweest, ze had me vast een weirdo gevonden en was ergens anders gaan zitten. Toch denk ik dat ze iets heeft opgevangen terwijl ze in het Xhosa met twee andere vrouwen druk in debat was.\u00a0
\nAls ze me al herkende, liet ze dat in elk geval niet merken en dat was misschien maar beter zo, wat moet je ook zeggen als je elkaar zo lang niet hebt gesproken.
\nBij Eersterivier stapte ze uit, nog steeds druk en opgewekt kwebbelend, precies zoals ik me haar altijd heb willen herinneren.\u00a0
\nHet was flink bewolkt vandaag, miezerig maar niet koud, pas tegen de middag stak de wind op en begon het te plenzen. Het was een dag die stevig in de steigers stond.<\/p>\n
\n4<\/p>\n
dit wat lewe genoem word
\nis \u2019n ysdun senuwee;
\nvat dit kort
\nen jy voel nie jy\u2019s dood nie<\/p>\n