My name is Richard Brautigan. I am
\n twenty-one years old.<\/p>\n
I am an unknown poet. That does not
\n mean I do not have any friends. It means
\n mostly my friends know i am a poet,
\n because I have told them so.<\/p>\n
Let us pretend that my mind is a taxi
\n and suddenly (“What the hell’s coming off!”)
\n you are riding in it.<\/p>\n
*<\/p>\n
Er was een meisje in Istanbul dat briefjes in mijn broekzakken stopte met de namen van schrijvers die ik pers\u00e9 moest lezen.<\/p>\n
Richard Brautigan – So the Wind Won’t Blow It All Away Hij schreef korte verhalen, romans, non-fictie en gedichten. Gister herlas ik: “The Edna Webster Collection of Undiscovered Writings<\/em>.” Een gedichtenbundel die hij op eenentwintigjarige leeftijd maakte voor een meisje (Edna Webster). Richard Brautigan wilde een schrijver zijn\/was een schrijver\/is het geworden\/blijft het.<\/p>\n Over zijn schrijverschap schreef Brautigan ooit: “All the secrets of my past have just come my way, but i still don’t know what i’m going to do next.”<\/p>\n ‘Here are some of the secrets from Brautigan’s past,’ aldus Keith Abbott in het voorwoord van de bundel. (Wanneer u de kans krijgt: lees ook de rest!)<\/p>\n
\n <\/em>
\n Nadat ik dat boek gelezen had, wilde ik alles van die schrijver hebben. In San Fransisco kocht ik bij City Lights<\/em> alle boeken van Brautigan die ik kon vinden. Ik weet niet of je ooit van lievelingsschrijvers kan spreken (alles is constant in beweging), maar Richard Brautigan is een absolute held.<\/p>\n