Voor de radio interviewde ik Julia Blackburn, over haar familiekroniek The three of us. Een paar keer dacht ik daarbij aan dit gedicht van Philip Larkin:<\/p>\n
They fuck you up, your mum and dad.
\nThey may not mean to, but they do.<\/p>\n
They fill you with the faults they had
\nAnd add some extra, just for you.<\/p>\n
But they were fucked up in their turn
\nBy fools in old style hats and coats,<\/p>\n
Who half the time were soppy stern
\nAnd half at one another’s throats.<\/p>\n
Man hands on misery to man.
\nIt deepens like a coastal shelf.<\/p>\n
Get out as early as you can,
\nAnd don’t have any kids yourself.<\/p>\n
Julia Blackburn schrijft over een vader die Victoriaans werd opgevoed, zwaar aan de drank raakte en daarnaast ook nog eens pillen slikte in een hoeveelheid die zijn levensvreugde nog meer deed slinken. En over een moeder die voortdurend jaloers was op haar dochter en dat niet onder stoelen of banken stak. Toch slaagt ze er in deze gekken liefdevol te portretteren. Ze besefte dat ze eerst hen moest vergeven voor ze met zichzelf in het reine kon komen. Dat is Larkin nooit gelukt.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"