<\/p>\n
Ze zeggen dat je na je zestigste niet meer
\nop een ladder moet gaan staan.
\nIk herinner me dat als ik<\/p>\n
hem in zijn boomgaard zie.
\nZesenzeventig.<\/p>\n
Als hij valt – moet ik dan zijn val
\nbreken met mijn rug,
\nhem opvangen<\/p>\n
in de kruiwagen?<\/p>\n
Volgend jaar zouden de appels blijven liggen.
\nGaan rotten – en niemand zou in de herfst
\nhet kraken van de bomen horen.<\/p>\n
Het kruiwagenwiel draait een slag.
\nEr wordt niet veel gezegd.<\/p>\n
(vrij naar Tom Warner)<\/p>\n
p.s.<\/p>\n
<\/p>\n
Toen ik het gedicht las moest ik denken aan een film van de Engelse kunstenaar Tacitia Dean. Ze was ingehuurd om een werk te maken over W.G. Sebald, het werd een film over de dichter en vertaler Michael Hamburger, Sebald beschrijft een ontmoeting met hem in een hoofdstuk van de De ringen van Saturnus. In haar film concentreert Deanzich op Hamburgers liefde voor appels. Hij heeft een boomgaard. Als hij over zijn appels praat heeft hij het eigenlijk over poezie.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"