Boca Chica opnieuw, Boca Chica nog steeds. Boca Chica. Ze\nwaren er nog: de meisjes. Alles was er nog: de lege kantoren waar de verf van\nde muren bladdert, dezelfde dikke mannen in legeruniformen en de scooter-taximan\nmet het vierkante hoofd wachtte nog steeds onder dezelfde boom. Boca Chica:\nniets was veranderd.<\/p>\n\n\n\n
Uiteindelijk zijn we dan vertrokken. Onder zeil varen we nu\ndicht aan de wind onder de zuidkust van Hispaniola, gigantisch eiland in de\ntropische ochtendzon. De kustsnelweg oogt vooralsnog zoals altijd, vol met als\ngekken rijdende auto’s. <\/strong>De reclameborden daarboven zien er ook\nhetzelfde uit als voorgaande jaren: de ooit felle kleuren zijn nu verbleekt en\nverroest. De kleine Caribische golfslag beukt op de kust zoals ze eeuwen heeft\ngedaan en ik ruik die typisch Caribische geur nog eenmaal: nat regenwoud en\nverbrand plastic. De geur van natte hitte. \n<\/p>\n\n\n\n Ik weet niet of ik mijn zeepost aan een of twee personen moet\nadresseren. Je zei dat je je na zoveel maanden nooit meer alleen voelt, maar\nwel eenzaam. Ik schrijf dus vooral aan\njou, voor jou, de wachtende Pan aan de andere kant van de oceaan. Je kunt het\nlater wel voorlezen als onze kleine geboren is.<\/p>\n\n\n\n Elk jaar is het moeilijker onze cacao, koffie en rum over de\ngrens, door het hek van de haven van Boca Chica te krijgen. Waar we ze een\naantal jaren geleden nog afkochten met flessen goedkope wijn uit Spanje, werkt\ndit niet meer. \u2018Capi, Capi, Capi!\u2019 schreeuwen ze van vroeg tot laat en ze\nwillen geld zien. Geld voor het hek, geld voor de douches, geld voor de unie,\ngeld voor het sjouwen van de zakken, wat ze niet doen en geld voor het\ngebruiken van de kruiwagen met de lekke band.<\/p>\n\n\n\n De regenplassen zitten vol vliegen en er drijven\nrattenkadavers die zelfs de uitgemergelde zwerfhonden niet meer willen vreten.\nLangzaam verandert de haven in een scheepskerkhof. Het schip dat hier op\nuitlopers van de deining tegen de kademuur beukt is nog steeds hetzelfde als\nvier jaar geleden. Het oude blauwe containerschip waar we toen een keer mochten\ndouchen van die oude vriendelijke kapitein is nu verlaten en verroest; ik denk\ndat het hier ook nooit meer zal wegkomen. Ook nooit meer wegkomt, net als alle\nmensen hier in de haven in het dorpje en eigenlijk het hele eiland. Met gebogen\nschouders staan ze ons weer na te turen. Je wordt daar niks, maar blijft\ndezelfde. <\/p>\n\n\n\n Vier jaar geleden ontsnapten we even van boord en reden met\nverschillende hard toeterende taxibusjes over de vervuilde snelweg naar Santo\nDomingo. Eergisteren had ik voor het eerst in weken een middag vrij en vertrok\nmet de eerste stuur voor zo’n zelfde tocht. Dezelfde grijsbruine smog lag over\nde stad, het waren waarschijnlijk dezelfde mensen die wandelden over de\nsnelwegen als jaren geleden (als ze niet aangereden waren in de tussentijd),\ndezelfde honden in dezelfde schaduw onder de viaducten, dezelfde droogte. Nog\nsteeds die winkelwagentjes vol plastic zakjes noten en warme blikjes cola.<\/p>\n\n\n\n Eenmaal in de kakafonie van de grote stad aangekomen, dacht ik bij\nelke prachtig pleintje alleen maar aan jou. Hier hadden we gelopen, en je was\nzo ver weg nu. Ergens in het oude stadsdeel dat we jaren geleden niet konden\nvinden, zaten we op een heel toeristisch terras. Het was typisch zo’n terras\nwaar wij nooit zouden gaan zitten, niet het rum barretje in een achterwijk waar\nwij altijd terecht komen. Dit was de fa\u00e7ade van toerisme die je overal op de\nwereld tegenkomt en die wij zolang we samen reizen proberen te omzeilen. Nu was\ner geen tijd voor omzeilen dus gingen we in de grote kussens zitten en werden\nbediend door obers in nette pakken. De stuur en ik dronken grote hoeveelheden\nMojito die niet smaakte.<\/p>\n\n\n\n En ineens waren daar de eerste tekenen van wat zich op de\nwereld afspeelde. Westers uitziende mensen kwamen aan ons tafeltje om vragen te\nstellen over onze scheepsshirts. Of we op dat grote zeilschip voeren? \u2018Jawel, de\neerste stuurman en de kapitein van het schip zaten voor hen\u2019, was ons antwoord.\nOf we niet de haven gingen verlaten binnenkort? En zouden wij niet naar Europa\nzeilen dan? Er ontstond een oploopje, steeds meer mensen kwamen rond ons\ntafeltje. Ik bleef naar de lege Mojito glazen staren, en probeerde te denken.\nHet virus transformeerde daar, onder de overscherende zwaluwen, van de cynische\ngrap die het de laatste weken aan boord geweest was tot keiharde realiteit. De\nDominicaanse Republiek zou binnen een paar dagen haar grenzen sluiten en er\nvloog niks meer naar Europa. Hoera, eindelijk was het zeilschip weer het\nsnelste vervoer over de oceaan. Ineens konden we als mens niet meer vervuilen:\nwilden we dit als anti-globalisten niet al jaren? <\/p>\n\n\n\n Maar ook overviel een gevoel van ineens in een\noorlogssituatie zitten mij: deze ex-vakantievierders waren de nieuwe\nvluchtelingen en deze toerist-vluchtelingen willen naar huis. Zelfs de heftige\noceaanoversteek van vijf weken of meer, die wij met ons zeilschip over de\noceaan gingen maken, was beter dan vastzitten in vakantieland.<\/p>\n\n\n\n Ons schip was echter totaal volgepakt met balen biologische\ncacao, koffie en vaten rum bestemd voor Amsterdam. De zakken cacao lagen zelfs\nin de leefgedeeltes, omdat het ruim vol was, een broeierige geur van cacao en\nrum hing rond het schip. Het zou ondoenlijk zijn alles weer uit te laden en te\nlaten verrotten op de kades van Boca Chica. De reden waarom we hier waren was\nop een groene manier vracht halen en niet om toeristen te redden. Ook zag ik\nniet helemaal voor me hoe deze mensen in vakantieoutfit in een zware storm om\nvier uur op dek moesten komen om dan de bovenbramzeilen te bergen. Dus jammer\nvoor de nieuwe vluchteling: u moet nog even in het beloofde vakantieland blijven. Drink nog een\nMojito met ons en geniet nog wat langer van dit werkelijk prachtige uitzicht!<\/p>\n\n\n\n De zon ging onder en in de tropische avondzwoelte reden we\nmet een taxi naar de haven terug. De taxichauffeur maakte in gebroken Engels\ngrappen over Europa. De rollen waren omgedraaid, de mensen van hier wilden niet\nnaar daar en lachten het oude continent uit. Ik dacht aan jou, mijn reden om\nnaar huis terug te keren; ik dacht aan jou, mijn thuis om naar toe te keren. Ik\nkeek goed naar alle caf\u00e9s, benzinestations en winkels langs de snelweg: zou dit\nhet laatste stuk beschaving zijn dat we zouden zien voor een langere tijd?<\/p>\n\n\n\n De dag daarop zat ik op een terras onder een palmboom, keek\nuit over de baai waar waterscooters en speedboten op hoge snelheid heen en weer\nvoeren. Het nieuws in de wereld volgde elkaar snel op. Een voor een werden de\ngrenzen dichtgegooid: voor zeilschepen geen toegang op Bermuda, de Azoren\nsloten hun havens. Macron besloot doodleuk heel Schengen dicht te gooien. Wat\nte doen? Blijven of zee verkiezen? \nVogels vlogen laag over, een disco in de verte zette de boomba-muziek\nmaar weer aan. Het was kiezen tussen de vlucht naar huis zoals de vogels of\nblijven in dit treurige vakantieoord.<\/p>\n\n\n\n Afwegingen en berekeningen, Kon ik in een keer naar Nederland\nzeilen? Met veertien mensen, zonder motor, zonder koelkasten, 4000 liter water\nen helemaal afhankelijk van het weer? \nHet zeezeilen zonder motor was nu in mijn nadeel. Als ik in een windstilte\nzou komen te zitten, ergens midden op de oceaan, zou er geen hulpmotor zijn om\nons door de windflauwte heen te duwen. Normaal omzeil ik de depressies om niet\nin al te heftige stormen te komen. Nu zou \nik ze wellicht opzoeken voor een snelle oceaanoversteek. Moest ik de\nnoordelijke route nemen om meer in het pad van de Westerlies te komen of toch\nde normale zuidelijke weg tussen Azoren-hoog en de depressies in blijven\nnavigeren? Nog nooit in mijn bestaan als\nkapitein had ik me zo alleen gevoeld.<\/p>\n\n\n\n Het weer voor die twee dagen was aardig voor het begin van\nonze weg naar buiten, ontstnapping weg van de Caribische zee. Net als Columbus\ntussen Puerto Rico en Dominicaanse Republiek door, de Mona Passage hoog aan de\nwind, weg blijven van de lage wal. Als Columbus het al kon met zijn scheepjes\ndie niet aan de wind konden varen, moest ons dit ook lukken. Columbus voer toch\nook non stop naar huis toe zonder weet en gedetailleerde kaart?<\/p>\n\n\n\n Met andere zeezeil-kapiteins die met hun zeilschepen ook in\nde Caribbean lagen, had ik telefonisch contact over hun plannen, nu we in deze\nsituatie zaten aan de andere kant van de wereld. De meeste besloten hun\nschooltraining programma’s af te kappen en naar huis te varen, hals over kop.\nZe mochten steeds minder eilanden binnen varen en waren dus bezig met diesel\nbunkeren en voedsel provianderen voor een snelle terugtocht. Mijn schip was na\neen maandenlange struintocht totaal volgeladen, dus ik had niet veel meer te\nzoeken in de Caribbean. Ik moest ook weg hier.<\/p>\n\n\n\n Ik belde de kok. Ze moest zich voorbereiden op 7 of 8 weken\nop zee in plaats van de normale vier weken. Geen tussenstops op Bermuda, Azoren\nof Frankrijk: Het bleef een lange tijd stil aan de lijn toen ik dit vertelde.\nZonder koelkasten aan boord had zij nu net als ik een gigantische uitdaging.\nMet dezelfde krakkemikkige taxibusjes bleef ze een hele dag heen en weer van en\nnaar de markten rijden om zoveel mogelijk houdbare groente en fruit in te\nslaan. Een aantal matrozen zat in de zon op de kade naast het schip en waste het\nfruit en de groente tegen kakkerlakken en andere insecten.<\/p>\n\n\n\n Ondertussen zat ik op het achterdek berekeningen te maken: de\neerste twee weken zou alles goed te doen zijn qua voedsel. De trossen bananen\nzouden als eerste allemaal tegelijk rijp worden. Een week met in elk gerecht\nbanaan verwerkt. Hierna zou al het fruit opraken, waarna er steeds minder\ndiversiteit zou zijn. Als laatste zouden de pompoenen overblijven. En dan\nblijft er alleen rijst en blikvoer over, en wat hierna?<\/p>\n\n\n\n Elke randdebiel kan tegenwoordig met een GPS de oceaan\noversteken, mijn hoofdzaak was om de veertien verschillende bemanningsleden\nsamen te laten werken. Ruzies en verveling zijn een grotere vijand dan storm en\ngevaarlijke kusten. <\/p>\n\n\n\n Weer aan boord organiseerde ik een muster voor de hele bemanning.\nIk besprak wat de situatie in de wereld was, voor zover we die konden overzien\nen wat dat voor ons inhield. Dat we maar beter uit konden gaan van een worst\ncase scenario: zeven weken op zee, Non stop van Boca Chica naar Amsterdam. De\nbemanning kon er nog voor kiezen af te stappen, maar dan zat je naar alle\nwaarschijnlijkheid nog een aantal maanden vast in de Dominicaanse Republiek in\nLock Down. Je mag kiezen, grijnsde ik, en ze bleven. Ze bleven allemaal, zelfs\nde grootste praters bleven. O heerlijk: dit was dus de verbroedering in\ncrisissituaties, veel keus was er ook niet.<\/p>\n\n\n\n Een paar uur later kwam er door de middaghitte een veel\nlawaai makende vrachtauto die mijn extra water kwam brengen. Overal waar maar\nplek was: in de bibliotheek, kapiteinskamer, in de bilgeruimtes sloegen we de\n40 liter flessen water op. Samen met de vier ton die we in de tanks hadden,\nmoest dit zonder douchen en schoonmaken genoeg zijn voor acht weken koken en\ndrinken. Ook berekende ik dat we vier extra gasflessen nodig hadden.<\/p>\n\n\n\n De nacht voor vertrek kon ik net als altijd niet slapen,\nalles ging weer door mijn hoofd, hoe zal het zijn buitengaats, is het niet te\nver 6000 mijl varen in een keer? Komt het allemaal wel goed? Het enige wat me\ntoen kon helpen was het van me afschrijven. En ik schreef wat flarden totdat\nhet licht werd.<\/p>\n\n\n\n Drinkt\neen bakkie met de bootsman<\/em><\/p>\n\n\n\n ‘t tuigage nagekeken, de lieren ingevet?<\/em><\/p>\n\n\n\n zijn gereedschap en reserveonderdelen<\/em><\/p>\n\n\n\n zeevast gezet?<\/em><\/p>\n\n\n\n Op de brug: stuurmannen aan het werk, weerberichten worden\nvergeleken, uitklaarpapieren ingevuld, zeekaarten gladgestreken, de barograaf\nconstant? De roerinrichting nagekeken?<\/em><\/p>\n\n\n\n De man met mitrailleur kon niet lachen en de man met\ndrugshond ook niet, maar ik had <\/strong>hun laatste uitklaarstempel nodig anders\nkon ik zeker geen enkele haven meer in. Nadat ze klaar waren met hun\ndrugscontroles kreeg ik het stempel en wensten ze me een goede vaart, tot\nvolgend jaar. \u2018Tot volgend jaar,\u2019 zei ik maar, al wist ik zeker dat ik hier\nkomende jaren niet terug zou keren. Ik wilde zo vroeg mogelijk afvaren, omdat\nik het land\/zee effect optimaal wilde benutten. De wind stond van het in de\nnacht kouder geworden land af en die wind konden we gebruiken <\/strong>de\nhaven en baai uit te varen. Daarna was het dicht onder de kust oostwaarts\nzeilen met een noordooster wind die later in de middag zou veranderen in oost:\ndan zou het kruisen beginnen om de Mona Passage te bereiken.<\/p>\n\n\n\n All hands! Zet de Mars, los de gijen en aan de schoten!\nSingle up de trossen! Zet het voorstagzeil en het stagzeil. Wanneer de Mars\nstaat, kan de Onderbram gezet worden en de laatste tros die strak staat los\nworden gegooid. Het schip wil de haven uit, ze bouwt snel gang op. Het land\nslaapt nog, het lijkt wel een ontsnapping, maar waarnaartoe? We kijken niet\nachterom maar vooruit. Het is een nauwe vaargeul om buiten te komen. Boca\nChica, voor een laatste keer? Beweging in de boot, niks is beter voor het schip\nen bemanning. We ronden de eerste boeien, rond de riffs en de spoelgolven. Een\nsleepboot in de verte komt juist de haven binnen. Via marifoon wensen ze ons\neen goede vaart: we zijn los.<\/p>\n\n\n\n En zo schrijf ik jou mijn eerste zeepost, thuisvaarder, ik\nzal alle zeilen bij zetten om zo snel mogelijk naar huis te keren. We varen een\ngrote leegte in, in mijn logboek schrijf ik als aankomst Horta Azoren, al weet\nik bijna zeker dat we daar niet heen zullen gaan. De wachten aan boord zijn net\nbegonnen, het wachten voor jou zal binnenkort over zijn.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"