Mijn buurman, meneer\nBraaksma, woont op de begane grond. Het is een jolige oude baas met een geruite\npet op, die voorover gebukt achter zijn rollator naar voren schuifelt. Op warme\ndagen gebruikt hij het ding als een stoel en overziet hij de buurt. Alles aan\nhem is rond; zijn bolle lijf, zijn hoofd in de vorm van een ham. \u2018Weet je wat\ndit is?\u2019 vraagt hij me kloppend op zijn bast. \u2018Levenslust!\u2019 En dan schatert hij\nhomerisch om zijn eigen grap.<\/p>\n\n\n\n
Regelmatig maak ik een praatje met hem als ik terugkom met een volle boodschappentas. <\/p>\n\n\n\n
\u2018Zo\u2026terug van de rooftocht?\u2019 zegt hij dan met een aanstekelijke Jordanese tongval. \u2018Ze zijn weer es bij me langs geweest. Figuren van de woningbouwvereniging. Willen weten of ik niet eens aan de cv-ketel wil? \u201cNou\u201d, zeg ik, \u201cjullie mogen dat onding best installeren\u2026as ik in me graf leg! Ik heb me kacheltje en ben daar dik tevreden mee. Dank je feestelijk\u201d. Ik ben over de tachtig! Wat moet ik nog met zoiets onbenulligs?\u2019 <\/p>\n\n\n\n
Als ik dan inbreng dat het gebruik van kachels misschien wettelijk niet meer mag, en dat ze hem daarom zo lastigvallen, zegt hij droog: \u2018In m\u00edjn huis maak \u00edk dat uit.\u2019 En dan slaakt hij een diepe, welgemeende zucht. <\/p>\n\n\n\n
Mijn meest bizarre herinnering is de volgende: ik loop langs hem en hij begroet me met een ondeugende grijns. \u2018Zes es, jongen,\u2019 vraagt hij met zijn handen leunend op zijn wandelstok, \u2018is jouw generatie gelukkig?\u2019 <\/p>\n\n\n\n
\u2018Ja,\u2019 zeg ik kortaf zonder een idee te hebben waar dit heengaat. <\/p>\n\n\n\n
Hij lacht nu zodanig hard dat zijn rollator piept en kraakt onder zijn schuddende lijf, smekend om zuurstof. \u2018Nou,\u2019 hikt hij, \u2018volgens mij niet,\u2019 waarop hij wijst naar de boom tegenover ons pand waar in de bovenste takken twee behaatjes zitten. <\/p>\n\n\n\n
Ik geef het eerlijk toe, want ontkennen heeft geen zin. \u2018Gisteravond werd ik dronken met een vriendinnetje en toen hebben we in kennelijke staat\u2026\u2019 We kijken samen geamuseerd naar de kledingstukken die vastzitten aan de klauwen van hout. <\/p>\n\n\n\n
\u2018De buurvrouw spreekt er schande van,\u2019 zegt Braaksma, \u2018maar ik vind het geweldig. Jij bent net as ik; houdt ook van een beetje ontregeling. Kom es hier.\u2019 Samenzweerderig breng ik mijn gezicht dichterbij die van hem. \u2018Dat bordje voor mijn raam met die hond erop en de tekst \u2018IK BIJT NIET, IK AMPUTEER\u2019\u2026da\u2019s \u00e9\u00e9n grote flauwekul. Ik heb helemaal geen hond. De blafgeluiden die je hoort, komen van een bandje.\u2019 Hij lift zijn imposante fysiek van de rollator, die een kreet van opluchting slaakt. \u2018Mevrouw van hiernaast meent dat mijn hond haar narcissen ongevraagd van water voorziet.\u2019 <\/p>\n\n\n\n
Hij waggelt het bloemenperk met de zojuist besproken narcissen tegemoet en keert zijn rug naar me toe. Een rits wordt naar beneden getrokken en zijn broek zakt gedeeltelijk naar beneden. Mijn keurige opvoeding dwingt me weg te kijken, maar mijn perversie kan het niet laten. Een verschrompeld en gerimpeld brandblussertje komt tevoorschijn en een dun straaltje uiterst donkere urine klettert neer op de bloempjes. De blaadjes buigen onderdanig naar voren als ze eenmaal geraakt zijn. Nadat hij zijn lading heeft gelost, bergt Braaksma zijn in onbruik geraakte gereedschap netjes op, de waarschuwingswoorden \u2018WIJ ZIJN GEEN HONDENTOILET\u2019 negerend.<\/p>\n\n\n\n
Drie dagen na zijn overlijden vind ik het hondenbord bij de vuilnisbakken. Ik heb het meegenomen naar huis als aandenken aan deze tijdloze rebel. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"