Ahoy Pan!<\/p>\n\n\n\n
We varen niet meer in de windschaduw van de Dominicaanse\nRepubliek. Na het opschrijven van mijn nachtorders, besloot ik gisterenavond te\ngaan slapen en merkte even later vanuit mijn kapiteinshut dat ze de kaap van\nIsla Saona vrij hadden gevaren. De deining en daarmee de beweging van het schip\nveranderde van het ene op het andere moment. De afgelopen dagen stond er een\nnoordenwind en de golven rolden nog steeds vanaf de oceaan door de Mona Passage\nnaar het zuiden.<\/p>\n\n\n\n
De Mona Passage,\nvoordat ik zee koos zocht ik informatie op in de oude pilot boeken: The stretch of sea between the islands is\none of the most difficult passages in the Caribbean. It is fraught with\nvariable tidal currents created by the large islands on either side of it, and\nby reefs and sand banks that extend out for many miles from both coasts. ‘<\/em>Good\nluck, my captain’, dacht ik nog. De Mona Passage, zelfs Columbus gebruikte met\nzijn schepen deze doorgang al om vanuit de Caribische Zee naar de Atlantische\noceaan te ontsnappen. Het moest voor ons dus ook mogelijk zijn om de oceaan te\nbereiken via deze zee-engte.<\/p>\n\n\n\n Vannacht rond middernacht tijdens de wachtwissel zijn we met all\nhands<\/em> overstag gegaan. Nadat alle dertien zeilen weer aan de wind waren\ngezet, konden we met de noordoosterwind die we hadden een koers houden van 340\ngraden over de grond. Toen ik de koerslijn met potlood in de zeekaart zette,\nzag ik dat deze hoogte niet genoeg was om de Dominicaanse Republiek, dat nu onze\nlage wal was, vrij te varen. Wel konden we nu tot de vroege ochtend deze koers\naanhouden en zo midden in de Mona Passage raken.<\/p>\n\n\n\n Vanochtend werd ik wakker, kwam aan dek en zag aan stuurboord in de verte het eilandje Mona, dat buiten de vuurtorenwachter op zijn witte toren, alleen bevolkt wordt door vogels en een gigantische groep zeeschildpadden. Waarschijnlijk heeft Columbus tijdens zijn tweede ontdekkingsreis, Mona haar naam gegeven. Het is een klein kaal eiland met witte rotsen aan de noordkant, waar de oceaandeining al eeuwen tegenaan beukt. Aan bakboord zag ik de Dominicaanse Republiek als een streep land in de verte waar ik ver weg van wilde blijven. De wind stond er recht naar toe en ik wilde daar niet op de reefs <\/em>voor de kust eindigen. Zeemanswijsheden als ‘blijf weg van de lage wal<\/em>‘ gelden voor ons, zeilschip zonder motor zeker.<\/p>\n\n\n\n De deining nam naarmate de dag verstreek nog meer toe. Omdat\nhet zeewater daar vanaf de kilometers diepe oceaan naar een relatieve ondiepte\nvan 400 meter onder de kiel wordt gestuwd, ontstaat een ongelofelijk onrustige\ngolfslag. Ondertussen werden we omringd door squalls, dus moesten we steeds\nzeil wisselen. Bovenbrammen en bovenstagzeilen moesten naar beneden gehaald net\nvoor zo’n donderwolk waaronder meestal wind zat, maar moesten weer gezet als de\nwind daarna weer inzakte. Als we met minder wind te weinig zeil hebben staan,\nhouden we onze hoogte niet. Iedereen was zo hard bezig in de gezamenlijke\nstrijd tegen de lage wal en het weer, dat de meesten hun zeeziekte vergaten.<\/p>\n\n\n\n Angstvallig houd ik bij of er ook andere ziektesymptomen te\nzien zijn aan dek. Als dat zo is, zijn we verloren. Mocht het virus hier nu aan\nboord zijn, dan weet ik niet goed wat te doen: de oceaan op zeilen is dan geen\noptie meer, ik moet dan terug de Carib in. Maar welk eiland zal een ziek schip\nzonder motor in haar haven toelaten? \nBeelden van weken onder gele vlag in quarantaine in een afgesloten\nhaven, spoken door mijn hoofd. En de angst dat ik daardoor te laat aankom in\nNederland voor de bevalling. Zinloos piekeren of kansberekeningen? Tot nu toe\nis er niemand met keelpijn of koorts en wellicht varen wij straks op de oceaan,\nen zijn daarmee de meest veilige plek op de wereld. <\/p>\n\n\n\n Vier jaar geleden voeren wij hier samen op ditzelfde schip.\nIk weet nog dat de vaten toen gingen rollen, omdat ze niet goed gezeevast waren.\nIn de eerste oceaan deining hoorden we ineens bonken en gekraak vanuit het ruim\nen hebben we uren gewerkt om alles in de hitte alsnog vast te zetten. Dat is nu\nniet aan de hand, de vaten liggen muurvast onder tonnen zeventig kilo zakken cacao en\nkoffie.<\/p>\n\n\n\n Toen we een aan paar weken geleden in Greneda lagen, bouwde\nik verder aan het kinderwiegje. Oude houten planken van een rumvat, spoelhout\nbij elkaar gejut van verschillende stranden op verschillende eilanden en\nstukken tuigage van ons eigen schip spijkerde en schroefde ik tot een klein\nbootje dat er steeds vreemder uit ging zien. Onze bootsman vond het een\nverademing om naar te kijken, hij zei: ‘Ik wou dat ik nog zo kon\nknutselen, zo zonder plan, maar dat kan ik met mijn kennis echt niet meer’.\nDaardoor moest ik denken aan wat oude Wanda thuis in Zeeland zei, toen\nhij onze net tot thuis verbouwde bus voor het eerst zag: ‘Ik zie het al, niet\ngehinderd door enige kennis’. Wij waren daar wel trots op: Zo was het maar net,\nsoms is het goed kind te blijven. Als ik weer thuis ben en we ons kind krijgen,\nhoop ik mijn jeugd weer helemaal opnieuw te beleven. De totale verwondering\nvoor alle dingen die dan weer nieuw zijn. Dat moet op ons geboorte kaartje\nkomen te staan: ‘Erf de ogen van je kind, kijk er door’*<\/p>\n\n\n\n Tegen de middag nam de wind steeds meer toe en voeren we weer\noostwaarts net boven Mona langs. Tussen de donderwolken zagen we daar een klein\njachtje varen en via de marifoon riepen we het op.\nHet was een solozeiler, vertrokken vanuit Mallorca bijna vier weken\ngeleden. Hij vertelde dat hij via Cuba naar Panama wilde varen, maar alles\nrustig aan. Dit was zijn wereldreis waar hij\njaren naar toe had gewerkt. Daarna vroeg hij waar wij heen voeren. Ik vertelde\ndat ons doel vooralsnog Horta op de Azoren was. Aan de andere kant van de\nmarifoon hoorden we gelach: hij wenste ons succes, maar gaf ons niet\nveel kans: de Azoren zaten dicht net zoals heel Europa binnenkort. Waarom we\nniet hier bleven? Ik vertelde hem dat we geen mooiweerzeilers waren, maar\nvracht naar huis moesten brengen. ‘Fairwinds!’ was het laatste wat we hem\nhoorden zeggen en onder de dreigende wolken verdween zijn zeiltje tussen Mona\nen de horizon.<\/p>\n\n\n\n Even later hoorden we het geluid van\neen gigantische helikopter van de USA Coastguards vanaf de kust van\nPuerto Rico naar ons toe komen. Hij vloog rond ons heen, zo dichtbij dat we het\nwiekeffect in de zeilen voelden. Op de radio hoorden we niks en ze hielden\nvanachter hun raampjes ook geen nummer op voor het radiokanaal waar we naar toe\nmoesten switchen. We konden de gezichtsuitdrukking van de piloot zien, zo dichtbij zaten ze. Hij had een stoer maar vragend gezicht, zoals de\nhelikopterpiloten in Hollywoodfilms hebben.<\/p>\n\n\n\n Misschien vroeg hij zich af onder wat voor vlag we voeren. We\nhadden onze normale landsvlaggen naar beneden gehaald, omdat die op de oceaan\naltijd kapot woeien en voeren nu onder een vlag van de stad Den Helder. Ik denk\nniet dat dat verheldering over deze vreemd uitziende brigantijn gaf, daar in de\ncockpit. Na drie rondjes rond ons schip vlogen ze weer weg richting Puerto\nRico. Zou dit het laatste menselijke contact tussen ons en de wereld zijn\ngeweest ? Voor deze lange oceaanoversteek begon?<\/p>\n\n\n\n We besluiten maar weer overstag te gaan. Zoals het er nu uit\nziet, varen we kaap Punta Cana op de Dominicaanse Republiek vrij en zijn\ndaarmee echt los. Zeven jaar eerder voer ik hier ook met hetzelfde schip, toen\nnog als tweede\nstuurman. Bijna emotioneel keek ik toen om, zag dat typisch felle Caribische licht\nnog eenmaal en vroeg me af wanneer ik weer zou terugkeren. Nu wil ik niet om\nkijken en volgende winter terugkomen. Ik wil naar huis, na zeven winters\nin verre oorden is het goed om weer alle seizoenen in Zeeland mee te maken. Om\nin plaats van de nachtwachten \u2019s nachts wakker te worden voor het voeden van\nons kind en de houtkachel eens goed op te stoken voordat die uit gaat. We varen\nnu bijna noordwaarts hoog aan de wind. Binnen een paar dagen zal het klimaat\nveranderen. Weg uit de tropische warmte, terug in de Noord-Atlantische lente,\nwaar jij je bevindt. <\/p>\n\n\n\n *Tekstregel uit ‘Kom\nterug’ van Erik de Jong alias Spinvis<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"