\u2018Zelfmoord is een heel\nrationele beslissing,\u2019 zegt ze zo zonder een spoor van ernst dat het eng wordt.\nTalia houdt haar hoofd schuin en in haar pupillen lees ik vraagtekens, die\nverlangen dat ik bevestigend antwoord. <\/p>\n\n\n\n
Ik zal haar niet teleurstellen. \u2018Sartre\nschrijft over twee alternatieven: \u00f3f de mens accepteert simpelweg dat het leven\nabsurd is, \u00f3f hij pleegt zelfmoord.\u2019 Liegen hoeft niet, zo denk ik er zelf ook\nover. <\/p>\n\n\n\n
Haar gezicht breekt open en ze legt een hand\nop mijn knie. \u2018Ik moet naar de wc, jij ook?\u2019 <\/p>\n\n\n\n
Ik knik. Wanneer je een groot deel van de\navond praat over morbide onderwerpen in een Amsterdamse kroeg, wil je\nuiteindelijk een meer plezierige activiteit ondernemen. Ik pak haar kleine hand\nvast \u2013 zeer delicaat; als ik hard knijp, breek ik ongetwijfeld de botjes \u2013 en\ntroon haar mee naar het weinig chique herentoilet. In een smerig hokje waar de\nschimmel over de tegels kruipt en de deur is volgekrabbeld met schuttingtaal,\nneuk ik haar staand tegen de onfris ruikende toiletpot. Het is de eerste keer\ndat we zoiets doen, maar ja; met haar is ieder moment een avontuur waar je met\novergave in stapt. <\/p>\n\n\n\n
Als we over de gracht lopen schiet ze\nonbedaarlijk in de lach bij het zien van Amsterdammertjes; dat soort paaltjes\ndoen haar denken aan penissen die uit de grond verrijzen. De schaamte voorbij\ngaat ze op het puntje zitten en kraait uit dat ze door de stad verkracht wordt.\nEen andere metgezel voelt zich wellicht opgelaten; ik niet. Ik adoreer het. Als\nwe boodschappen doen, doet ze alsof ze iets in mijn oor fluistert, maar\neigenlijk streelt ze met haar tong de binnenkant \u2013 meer vrouwen doen dat bij\nmij, ik moet eens vragen waarom. Ik sidder en loop rood aan, wat zij dan weer\nfantastisch vindt. <\/p>\n\n\n\n
Het is niet pervers wat we doen in die\nwonderlijke atmosfeer van dat gore toilethok; conform onze gewoonte maken we\nlol, want plezier verbergt ons grote verdriet. Als ze klaarkomt, noemt ze me\nHamlet; omdat ik haar zo doe denken aan de Deense prins die verzwelgt in zijn\nmelancholie en flirt met de waanzin. <\/p>\n\n\n\n
Als ze wederom naast me zit op de bank aan\nons tafeltje kondigt ze aan: \u2018Ik heb een cadeautje voor je, Timmie.\u2019 Ze graait\nin een binnenzak van haar jack en vist daar een flesje vandaan. \u2018Dit,\u2019 legt ze\nuit terwijl ze het attribuut voor mijn neus houdt, \u2018is kaliumcyanide.\nLevensgevaarlijk.\u2019 <\/p>\n\n\n\n
Ik ben niet verbaasd. Al eerder vertelde ze\nover haar zolderkamer waar ze een klein museum heeft ingericht met allerlei\nsoorten vergif. Haar vader, een scheikundeleraar, is haar bij het aanleveren van\nproducten voor haar verzameling \u2013 waaronder arsenicum en gele monnikskap \u2013 zeer\nbehulpzaam geweest. <\/p>\n\n\n\n
\u2018Als je niet meer wilt leven en je weet het\n\u00e9cht h\u00e9\u00e9l zeker\u2026\u2019 Ze maakt haar zin niet af. <\/p>\n\n\n\n
Ik neem het flesje aan en stop het weg in\nmijn rugzak. Terwijl zij gedachteloos met haar vinger denkbeeldige kringetjes\ntekent op het houten tafeloppervlak, denk ik aan hoe gelukkig zij me maakt\nwanneer ze me toestaat haar tengere postuur te omstrengelen, en mijn vingers\ndoor haar blonde dreadlocks te snoeien. Mijn singer-songwriter, mijn\nvrouwelijke Orpheus. <\/p>\n\n\n\n
\u2018Wat zei Schopenhauer ook alweer?\u2019 vraagt ze\nopkijkend. <\/p>\n\n\n\n
\u2018Het ergste moet nog komen,\u2019 antwoord ik. <\/p>\n\n\n\n
\u2018Hij heeft gelijk,\u2019 fluistert ze\nafwezig. <\/p>\n\n\n\n
Na een korte stilte barsten we in lachen\nuit. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"