De Koestraat \u2013 eigenlijk\nis het meer een steeg \u2013 ligt geplet tussen de Oudezijds Achterburgwal en de\nKloveniersburgwal. Een vriend van mij, Werther – die ik leerde kennen gedurende\nmijn studie Theaterwetenschap aan de UvA, maar die dezelfde ambitie als ik\nkoestert om acteur te worden -, huurt daar het souterrain van een statig pand.\nOp een avond komen we terug van een etentje met vriendinnen in Noord, en\nWerther biedt me zijn bed aan zodat een zwalkende speurtocht naar huis in\nnachtelijk Amsterdam me bespaard blijft. Hij neemt de bank, gelegen in een\nander vertrek. <\/p>\n\n\n\n
\u00a0\u00a0 Rond een uur of drie \u2019s ochtends schrik ik op van het gerammel van een sleutel in het slot. In \u00e9\u00e9n klap ben ik wakker en zijn mijn ogen wagenwijd open. Ik hoor het gekraak van een opengaande deur en de klap van het dicht smijten. Voetstappen gaan de trap af, komen dichterbij. Het is aardedonker. Dan flikkert ineens de lichtschakelaar aan en ik vlieg overeind. Met de dekens bedek ik mijn blote bovenlijf. <\/p>\n\n\n\n
Ik staar recht in de verwarde ogen van een\nman van middelbare leeftijd; hij zou zo gecast kunnen worden als Jezus met zijn\nimposante baard en schouderlange haar. Een bril maakt hem intellectueler dan\nhij eigenlijk is, want hij is lam. Hij struikelt over zijn eigen in de weg\nliggende voeten voor hij halt houdt bij een schemerlamp, die hij gretig\nvastpakt teneinde zijn evenwicht te bewaren. <\/p>\n\n\n\n
\u2018Wie bent u?\u2019 vraag ik wanneer hij zijn\nsmoezelige jas uitdoet en aan de schemerlamp ophangt. <\/p>\n\n\n\n
\u2018Goedenavond, jongeheer,\u2019 begroet hij me met\ndubbele tong. \u2018Gij zijt hier te gast, nietwaar? Onze gemeenschappelijke kompaan\nsluimert ongetwijfeld een paar passen verder, of ben ik abuis? Wat ben ik blij\nu te mogen verwelkomen in mijn stulp.\u2019 <\/p>\n\n\n\n
\u2018U moet de huisbaas zijn,\u2019 concludeer ik\ntijdens het wegwrijven van het slaapzand uit mijn ooghoeken. <\/p>\n\n\n\n
\u2018Die deductie is geheel juist, jonge\nvriend,\u2019 zegt hij en ploft laveloos neer aan het voeteneind van mijn bed.\n\u2018Anton Andriessen, aangenaam, maar noem me vooral Anton. Heer van dit kasteel,\nwandelaar over de gracht, zuipschuit eerste klasse en bohemien pur sang.\u2019 <\/p>\n\n\n\n
Hij ziet dat ik verbaasd kijk naar de\nnattigheid op de ramen boven ons; druppels druipen langzaam naar omlaag. Net\nzaten die er nog niet. \u2018De natuur riep me mijn schaamteloze plicht te doen,\nvandaar.\u2019 <\/p>\n\n\n\n
\u2018U heeft het laat gemaakt,\u2019 zeg ik besmuikt\nglimlachend. <\/p>\n\n\n\n
\u2018Ik wekte u, au contraire<\/em>? De jongeheer bracht zeker al een bezoek aan het\nonderbewustzijn. Mijn excuses, ik duik er weldra in.\u2019 Hij plukt nadenkend aan zijn\nbaard met zijn ongeknipte, puntige nagels. \u2018Met permissie toon ik u morgen mijn\nrelikwie\u00ebn, zoals daar zijn: de schaatsen van Andr\u00e9 Hazes \u2013 niemand weet dit,\nmaar de volkszanger was een meester op het ijs -, de injectiespuit van Herman\nBrood, de boa van Ad\u00e8le Bloemendaal, de Bhagwan-mala van Ramses Shaffy, en de\nfallus van Theo van Gogh op sterk water. Allemaal snuisterijen gevonden op het\nWaterlooplein,\u2019 vertelt hij ongegeneerd speeksel sproeiend. \u2018Gij zult uwen ogen\nuitkijken; maar eerst, mijn jonge vriend, zult ge ze toedekken. Ik zal bij u\nblijven waken tot ge slaapt, en de slaap verwelkomen met een compositie. Mijn\node aan uw schone, jongensachtige uitstraling.\u2019 <\/p>\n\n\n\n Hij gaat achter een enorme piano in de hoek\nzitten, en speelt de meest betoverende en rustgevende melodie\u00ebn die ik ooit\nhoorde of nog zal horen. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"