De volgende rit die ons \nnaar het 350 km. zuidoostelijk gelegen, Antiochi\u00eb (Antakya in het Turks)\n voerde, was \u00e9\u00e9n van de meest ontspannen reizen in mijn leven: geen \nvaste vertrektijd, geen stress om het vliegtuig, de bus of de trein te \nhalen en geen lange voorbereidingen. <\/p>\n\n\n\n
Na het consult van \nmijn zwager in het ziekenhuis pakten we binnen een half uur de \nreisbenodigdheden in, boekten een hotel en stapten we met mijn zus en \nzwager in de auto. Dat mijn zwager met ons meereisde gaf mij een prettig\n gevoel. Voorlopig geen geregel aan mijn hoofd. <\/p>\n\n\n\n
Turkije \nheeft 81 provincies waarvan de meeste een gelijknamige hoofdstad hebben.\n De provincie waarvan Antakya (383.000 inwoners) de hoofdstad is, heeft \neen andere naam: Hatay. <\/p>\n\n\n\n
Turkije heeft met Syri\u00eb een 900 \nkilometer lange grens die zich in oost-west richting uitstrekt. Hij \nmaakt zo\u2019n 40 kilometer voor de oostkust van de Middellandse Zee een \nboog naar het zuiden en buigt na ongeveer 100 kilometer naar het westen \nom bij de kust van de Middellandse Zee te eindigen. De vorm van de \nprovincie Hatay doet mij altijd denken aan ons Limburg. <\/p>\n\n\n\n
Het\n huidige Antakya heette vroeger Antiochi\u00eb. Antiochi\u00eb is oud: opgericht \nrond 300 voor Christus door Seleucus Nicator, een van de commandanten \nvan Alexander de Grote. <\/p>\n\n\n\n
De stad lag op het kruispunt van \nde Zijde- en Specerijenroute. Specerijen werden over zee vanuit Zuid- en\n Zuidoost-Azi\u00eb aangevoerd en overgeladen op karavanen, die onder andere \nde handelssteden Damascus, Aleppo en Antiochi\u00eb aandeden, om vervolgens \nrichting Europa verscheept te worden. De stad bezat tijdens de Romeinse \nperiode een enorme materi\u00eble en culturele rijkdom, wat blijkt uit \novervloedige vloer- en muurmoza\u00efeken die heden ten dagen nog altijd \nworden opgegraven. Ook in de eeuwen daarna bleef de rijkdom van de stad \nbehouden. In de 4de eeuw telde de stad minstens 500.000 inwoners. <\/p>\n\n\n\n
De\n eerste grote stad op onze route is Adana. Voorbij Adana zagen we op \nverkeersborden onder Antakya ook Aleppo (Halep in het Turks) \nverschijnen, niet alleen in het Latijns alfabet waarin het Turks wordt \ngeschreven maar ook in het Arabische schrift. Aleppo was nog maar 80 km \nvan ons verwijderd. Het was bizar te bedenken dat deze handelsstad en \nhet hart van de Syrische economie, zwaar gehavend door de \nbombardementen, zo dichtbij lag. Op weg naar en in Antakya merkten we \nniet dat er aan de andere kant van de grens een burgeroorlog woedde… <\/p>\n\n\n\n
Het\n laatste deel van de reis legden we af tussen de vruchtbare Amik vlakte \naan de linker en het Amanosgebergte aan de rechterkant. <\/p>\n\n\n\n
Na\n ons in het hotel te hebben ge\u00efnstalleerd liepen we naar het oude \ncentrum van de stad. De rivier Orontes stroomt midden door de stad. De \nOrontes ontspringt in Libanon, doorsnijdt Syri\u00eb in de noordelijke \nrichting, markeert de oostgrens van Turkije met Syri\u00eb en mondt ten \nzuiden van Antakya in de Middellandse Zee uit. Het is de enige rivier in\n het zuiden en zuidoosten van Turkije die van zuid naar noord stroomt. \nAan dit feit heeft de rivier haar naam Asi te danken wat rebel(s) \nbetekent. <\/p>\n\n\n\n
Bij de brug over de rivier zagen wij de stad \nzich aan de overkant richting een bergrug uitstrekken. Een fors \nflatgebouw met vijf verdiepingen, als een fa\u00e7ade waarachter zich smalle \nstraten met een rijke geschiedenis bevonden, verhulde dat daar het oude \ncentrum lag. Alleen de oude minaret naast het flatgebouw getuigde van de\n historische rijkdom. Op de hoek van het gebouw, op de voorgevel van een\n eetgelegenheid lazen we: Hatay K\u00fcnefe, de naam van een van de vele \nbanketbakkerijen die gespecialiseerd zijn in dit van oorsprong Syrische \ndeeggerecht met suikerwater en zachte kaas. Rechts van de brug stonden \ner kiosken, een souvenirwinkeltje en een agentschap van Has Turizm, de \nbusmaatschappij van Antakya. <\/p>\n\n\n\n
Even later dwaalden we door een \nwirwar van smalle straten met oude huizen. Ze zijn meestal op een houten\n geraamte opgetrokken uit steen of klei. Achter de scheve muren en door \nverval of ouderdom onooglijk uitziende, authentieke voorgevels bleken \nschitterende, gerestaureerde binnenplaatsen schuil te gaan. <\/p>\n\n\n\n
Tijd\n voor een avondmaal. Wij stuitten op een restaurant, gevestigd in een \nrecentelijk gerestaureerd herenhuis (konak) in vierkante vorm waarvan de\n muren opgetrokken waren uit natuursteen. De grote binnenhof stond vol \nmet tafels die alle bezet waren. We moesten wachten tot er een tafel \nvrijkwam. We hoorden naast Turks ook Arabisch. Antakya heeft een \nSyrische minderheid. <\/p>\n\n\n\n
De menukaart vermeldde gerechten met\n invloeden uit de Libanese, Syrische en Turkse keuken, onder meer \ngeroosterde paprika met walnoten, humus en geroosterde aubergine, bereid\n met gember, za’atar, laurier, komijn en sumak. In verschillende \ncombinaties krijgt men uiteenlopende smaken. De keuken van Antakya is \nniet voor niets opgenomen in de gastronomielijst van de UNESCO. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"