Een generieke metafoor. Verzameling van onderling verbonden zaken. Of werk dat gevlochten is en gelijkenis vertoont met een net. Het internet moet indien zichtbaar gemaakt als draden tussen knooppunten gelijkenissen vertonen met een schimmelnetwerk. Of een netwerk van neuronen en zenuwbanen in een hersenscan. Als je door een bos loopt wandel je over een netwerk van Mycorrhiza schimmels die bomen aan elkaar verbinden en die in een symbiose met die bomen leven. Een intelligent soort symbiose waarin niet zonder meer elementen geruild worden tegen suikers en vetten, maar waarin het netwerk \u2018nadenkt\u2019 over op welke plek de beste wisselkoers is: een netwerk kan fosfor van a naar b verplaatsen als het \u2018weet’ dat daar meer suikers in ruil te verkrijgen zijn. <\/p>\n\n\n\n
Je loopt wel even anders door een bos als je Merline Sheldrake\u2019s Verweven leven<\/em> hebt gelezen. Meer dan je ooit over schimmels dacht te gaan weten: Over paddenstoelen die licht geven, over de wereld rond Italiaanse truffels, over kunststoffen van paddenstoel, over korstmossen: ecosystemen in zichzelf, samengestelde levensvormen van blauwwier, schimmel en bacterie. Over planten die geen bladgroen meer hebben maar inbreken op het wood wide web<\/em> van schimmels, over paddo\u2019s en de wereld rond hallucinante\u00a0 paddenstoelen. Maar ook over schimmels die mieren kunnen bedienen als trekpoppen: ze dwingen hen naar een hoge plaats op een boom te lopen, zich vast te bijten in een nerf van een blad en daar te sterven ten gunste van de voortzetting van de schimmel. Een schimmel die handelingen van dieren forceert. <\/p>\n\n\n\n Je hebt er snel een complete dimensie aan leven bij na dit boek, vlot geschreven en meeslepend. En toch als je op zoek gaat en dit gedicht van Sylvia Plath vindt, zie je de meesteres in beperking, Plath says it all<\/em> in een schimmellang en schitterend gedicht.<\/p>\n\n\n\n Mushrooms<\/p>\n\n\n\n Overnight, very
\nWhitely, discreetly,
\nVery quietly
\nOur toes, our noses
\nTake hold on the loam,
\nAcquire the air.
\nNobody sees us,
\nStops us, betrays us;
\nThe small grains make room.
\nSoft fists insist on
\nHeaving the needles,
\nThe leafy bedding,
\nEven the paving.
\nOur hammers, our rams,
\nEarless and eyeless,
\nPerfectly voiceless,
\nWiden the crannies,
\nShoulder through holes. We
\nDiet on water,
\nOn crumbs of shadow,
\nBland-mannered, asking
\nLittle or nothing.
\nSo many of us!
\nSo many of us!
\nWe are shelves, we are
\nTables, we are meek,
\nWe are edible,
\nNudgers and shovers
\nIn spite of ourselves.
\nOur kind multiplies:
\nWe shall by morning
\nInherit the earth.
\nOur foot’s in the door.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"