Het kabinet mag dan een vuurwerkverbod hebben\nuitgevaardigd, hier in de Haagse Molenwijk knalt november als vanouds. De\noorlog van december wordt met explosies aangekondigd.<\/p>\n\n\n\n
Een nachtelijke wandeling noopt me mee te huilen met\nde honden. Het gevaar loert overal. De ontplofte afvalbakken, de rondgestrooide\nkapsalonresten, yoghurtpakken en salamiplakken: het vuurwerk trekt een\nslijmspoor. <\/p>\n\n\n\n
Daar ratelt een rode mat. Ik zie hoe kruitdampen omhoog\nkruipen, en sla \u2013 met de staart tussen de benen \u2013 een zijweg in. De hond trekt\naan de riem in angst, en ik grom.<\/p>\n\n\n\n
Het mooiste verhaal over de hond en het vuurwerk\nstaat in Kaputt<\/em>, de iconische oorlogsroman van Curzio Malaparte. De\ngeniale Italiaanse reporter en fantast vertelt over het Duitse bombardement van\n1941 op de Joegoslavische hoofdstad Belgrado en kiest voor een\nhondenperspectief. Zo maakt de lezer kennis met Grif, een volgens Malaparte\nedelmoedige jachthond van het \u2018zuiverste ras.\u2019 <\/p>\n\n\n\n Als jachthond is Grif gewend aan het knallen van het\ngeweer, maar het donderend geraas van de bombardementen associeert hij niet met\nde nobele jacht, maar met een \u2018afschuwelijk monster, een woeste, vreemde god\u2019.\nGrif begrijpt de oorlog, als een jacht. Maar het bombardement? Dat is geen\njacht meer. Dat is destructie.<\/p>\n\n\n\n Terwijl Grif samen met de Italiaanse gezant in de\nschuilkelder verblijft, leggen Duitse vliegtuigen de stad in de as. Malaparte observeert\nde ravage: \u2018Het Terazije was uitgestorven. Voor \u201cHotel Balkan\u201d , op de rand van\neen bomkrater, stond een bus vol doden. Op het Spomenikplein stond de\nKoninklijke Schouwburg nog in brand. Het was een avond van mat glas, een\nmelkachtig licht omhulde de vervallen huizen, de lege straten, de verlaten\nauto\u2019s, de stilstaande trams op de rails. Hier en daar gierden scherpe,\nkwaadaardige geweerschoten door de doodse stad.\u2019<\/p>\n\n\n\n Na het bombardement komt Grif de schuilkelder niet\nmeer uit; hij heeft het monster gehoord, het monster van de destructie.\nMalaparte en de Italiaanse gezant proberen het beest nog op te beuren, maar\nniets lijkt te helpen. Het verhaal eindigt niettemin met een genezing, wanneer\nGrif het knallen van het jachtgeweer hoort. Die knal brengt het geweld terug\ntot die van jager en prooi, zoals in de natuur.<\/p>\n\n\n\n Hier in Molenwijk is de natuur schaars, en de\ndestructie nabij. Mijn eigen Grif spendeert uren onder de bank, terwijl buiten\nrotjes poppen, pijlen flitsen en dit en dat ontploft. Vanavond zie ik nochtans\nmaar \u00e9\u00e9n ge\u00ebxplodeerde gesmolten plastic afvalbak. Een bruine, ondefinieerbare\nbrij ligt ervoor.<\/p>\n\n\n\n Malaparte leefde na de Tweede Wereldoorlog als een soort balling in Frankrijk. Het was zijn genoegen om \u2019s nachts op zijn balkon mee te blaffen met de honden. In het Dagboek van een vreemdeling in Parijs <\/em>vertelt hij over hoe de politie in Zwitserland hem verbiedt te blaffen: \u2018In Zwitserland doet men deze dingen niet, mijnheer, dat is tegen de regels.\u2019<\/p>\n\n\n\n Met weemoed denkt Malaparte aan Itali\u00eb, waar hij\nmocht blaffen. In Capri blafte hij nachtenlang en zelfs de admiraal van de daar\ngelegen Engelse zeevloot liet hem begaan: \u2018U hebt het recht om te blaffen, als\nu dat prettig vindt, want Itali\u00eb is nu vrij. Er is geen Mussolini meer. U mag\nblaffen.\u2019<\/p>\n\n\n\n Thuis open ik het raam en kijk uit over Den Haag.\nErgens schiet een gillende keukenmeid omhoog en ik beantwoord met drie blaffen.<\/p>\n\n\n\n ARF, ARF, ARF.<\/p>\n\n\n\n Hoe mooi zou het zijn als de honden in de wijde\nomtrek mijn blaffen zouden beantwoorden, en we samen, hero\u00efsch als in een Mel\nGibson-veldslagsc\u00e8ne, ten strijde zouden trekken tegen de miezerige vijand, de\nkwaadaardige gnoom-achtige, pokdalige en geestelijk beschimmelde liefhebbers\nvan het vuurwerk.<\/p>\n\n\n\n De respons blijft echter uit. Ik sluit het raam, en\ndenk aan de oorlog.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"