Joris Zwaverick is dertig jaar stamgast in caf\u00e9 Bruyns, gelegen in de Jordaan.<\/p>\n\n\n\n
Niet te missen. Er hangt een oude racefiets aan een ketting boven het ingangsbordje. Bij zware windstoten wiebelt het gevaarlijk heen en weer. Toch lijkt deze constructie stevig.<\/p>\n\n\n\n
Joris communiceert, naar eigen zeggen, met de geestverschijningen van overleden kroegtijgers. \u2018Eens een stamgast, altijd een stamgast,\u2019 glimlacht hij.<\/p>\n\n\n\n
Zijn gladgeschoren onderkin beweegt blubberig en schokkerig van links naar rechts, alsof hij voor scheidsrechter speelt tijdens een tennistoernooi. Hij lijkt de conversatie tussen de ene en de andere gesprekspartner moeilijk bij te benen. Vervelend dat ze elkaar nooit eens laten uitpraten. Hijzelf draagt gretig bij aan het geanimeerd ogende gesprek, waarbij overigens moet worden opgemerkt dat hij niet te verstaan is. Misschien spreekt het gezelschap in codetaal.<\/p>\n\n\n\n
Wie voorbijloopt kan zich niet onttrekken aan een gevoel van intens medelijden. Oude man, alleen aan een tafeltje met een vol glas, pratend in zichzelf.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Wat loopt dat hondje leuk achter die juffrouw aan, of wat?\u2019 mompelt hij tegen een van zijn vrienden. \u2018Lief beestje, vind je niet?\u2019<\/p>\n\n\n\n
\u00a0Geen antwoord. Tenminste, vanuit het perspectief van de caf\u00e9houder gezien.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Beste vent,\u2019 spreekt hij zijn gast aan. \u2018Volgens mij is het nou wel mooi geweest.\u2019<\/p>\n\n\n\n
Joris Zwaverick kijkt verward om zich heen, dan begluurt hij de wijzers van de kerkklok.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Het wordt onze tijd,\u2019 zegt hij met een pets op zijn knie\u00ebn. \u2018Kom op, ouwe jongens, de vaart erin.\u2019 Ondersteund door de eigenaar staat hij op en drukt een gulle fooi in diens handen. \u2018Tot morgen, Oscar.\u2019<\/p>\n\n\n\n
\u2018Beter van niet, kerel.\u2019<\/p>\n\n\n\n
\u2018Oh, ben je morgen dicht?\u2019<\/p>\n\n\n\n
\u00a0\u2018Voor jou wel, helaas. Gefeliciflapstaart met een heus caf\u00e9verbod.\u2019<\/p>\n\n\n\n
\u2018Mag ik hier niet meer zitten?\u2019<\/p>\n\n\n\n
\u2018Dat houdt een verbod zo\u2019n beetje in, ja.\u2019<\/p>\n\n\n\n
Vertwijfeld vraagt Joris naar de duur van het verbod.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Voor altijd.\u2019<\/p>\n\n\n\n
\u2018Is dat niet wat lang?\u2019 Joris kijkt twee tafels verder. Daar zit een groepje mensen dat, schuldbewust, ineens ophoudt met praten en wijselijk de hoofden afkeert van deze g\u00eanante sc\u00e8ne. De eigenaar voorziet het uitzicht van commentaar: \u2018Te veel klanten storen zich aan je gesprekken, en de klant is nou eenmaal koning. Begrijp je?\u2019<\/p>\n\n\n\n
\u2018Maar mijn vrienden\u2026\u2019 stamelt de oude Joris terwijl hij zijn grijze lokken naar achteren zwaait. \u2018Revolver Sjors en Harry het Scheermes, mogen zij w\u00e9l blijven?\u2019 \u00a0<\/p>\n\n\n\n
\u2018Die penozematen van je hingen me bij hun leven al de keel uit,\u2019 bromt de uitbater. \u2018Blij toe dat ze twee meter onder de grond liggen op de Ooster.\u2019 \u00a0<\/p>\n\n\n\n
\u2018Ze zullen me missen als ik er morgen niet ben.\u2019<\/p>\n\n\n\n
\u2018Man, sodemieter op met je gelul.\u2019<\/p>\n\n\n\n
\u2018Dit is ons vaste stekkie,\u2019 roept Joris wanhopig en grijpt zijn tegenstander bij de schouder. \u2018Wat nou als ze kwaad worden? Je weet wat een gevaarlijk soort humor ze hebben, om maar te zwijgen van hun extreem korte lontje.\u2019<\/p>\n\n\n\n
\u2018Muil houden en oprotten.\u2019<\/p>\n\n\n\n
\u2018Ik betaal hun biertje altijd. Ze hebben me nodig.\u2019<\/p>\n\n\n\n
De eigenaar rukt zich los. \u2018N\u00f3g een uitstekende reden om op te krassen: het verspillen van kostbaar vocht door je glas niet netjes achterover te kieperen. Weg met jou en fantoomboefjes!\u2019 \u00a0<\/p>\n\n\n\n
\u2018Zeg dat niet te hard,\u2019 fluistert Joris. \u2018Je brengt ze op idee\u00ebn. Onthoud dat je tegen het middaguur een biertje klaarzet op dit plekkie.\u2019 Hij klopt op het tafelblad, steekt de handen in zijn jaszakken, en vervolgt zonder verder protesteren zijn weg naar huis. \u2018Denk aan het biertje,\u2019 roept hij achteromkijkend.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Idioot,\u2019 mompelt de eigenaar en tikt tegen zijn voorhoofd.<\/p>\n\n\n\n
Hoe het heeft kunnen gebeuren, valt niet precies te zeggen. Feit is dat de volgende dag, toen de klok twaalf uur sloeg, boven het verlaten tafeltje bij de ingang, waar geen biertje stond, de racefiets steeds sneller bewoog. De kettingen die het vasthielden begonnen te kraken. Stukjes roest dwarrelden naar beneden. Het ijzer brak, de fiets viel. Met een oorverdovende klap kwam hij neer.<\/p>\n\n\n\n
Op de eigenaar, die net de tafel afnam.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Doodzonde dit. Dood- en doodzonde,\u2019 verzucht Joris Zwaverick van een afstandje. \u2018Ik zei nog zo dat \u2018ie aan het biertje moest denken.\u2019<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"