Het is een van die dubbeldekkerbussen die in de koloniale tijd van Londen naar Hongkong zijn overgewaaid. Ze gaat achterin zitten, beneden. Haar koffer zet ze naast zich neer. Ze legt haar linkerhand erop. Het is zomer. Buiten is het warm en vochtig. De lucht trilt. Toch lopen er veel mensen op straat. En er is nog meer verkeer. Auto\u2019s toeteren en rijden veel te hard. De buschauffeur trekt snel op, zoals het een Hongkongse chauffeur betaamt. Hij zal straks ook krachtig in de remmen gaan bij de volgende halte.<\/p>\n\n\n\n
Hoge gebouwen trekken voorbij. De glazen ruiten glinsteren in de middagzon. Ze is een van de weinigen in de bus die naar buiten kijkt. Ze heeft haar telefoon wel vast, maar ze werpt er slechts af en toe een blik op, als er nieuwe berichten binnenkomen.<\/p>\n\n\n\n
De bus stopt bij een halte. Alles schokt door elkaar, maar niemand lijkt het te merken; zo gaat het immers altijd. Er stappen twee jongens in. Eentje heeft een bril op. Allebei dragen ze een mondkapje, zoals iedereen in Hongkong. Ze hebben rugtassen om, de ene een zwarte, de ander een blauwe. Witte T-shirts met Engelse teksten. De jongen met de bril en de zwarte rugtas knikt haar toe en steekt zijn hand op. Zij tikt met haar hand tegen de zijkant van haar hoofd. Hij heet John. De naam van de andere jongen kent ze niet. De twee gaan voorin de bus zitten, naast elkaar.<\/p>\n\n\n\n
Heeft John haar koffer gezien? Kan niet anders. Wat denkt hij? Hij liet niets blijken. Ze kijkt naar de achterkant van zijn hoofd. Ze hoort ze praten, maar ze zit te ver weg om te verstaan wat ze zeggen. De prachtige klanken van het Kantonees. Iedereen in Hongkong spreekt Kantonees. Hoe lang nog? Dat vervloekte Mandarijn.<\/p>\n\n\n\n
Ze kijkt weer uit het raam. Auto\u2019s en taxi\u2019s passeren de bus en ze herinnert zich twee andere jongens.<\/p>\n\n\n\n
Het was net zo\u2019n dag als nu: zonnig, warm, maar veel vrolijker. Ze kwam met de lift naar beneden. Mark en Edward hadden haar gebeld en gezegd dat ze beneden in de hal op haar stonden te wachten. Ze zag hen meteen staan toen ze de lift uitstapte. Zwarte T-shirts. Allebei een petje op. Rugtassen. Maar ze zagen haar niet; er waren veel mensen in de hal. Ze zaten met elkaar te dollen; ze lachten. Ze maakte een omtrekkende beweging om hen van achteren te kunnen verrassen.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Boe,\u2019 zei ze.<\/p>\n\n\n\n
\u2018H\u00e9!\u2019 zei Edward. Hij draaide zich naar hen toe.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Klaar?\u2019 vroeg Mark.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Absoluut.\u2019<\/p>\n\n\n\n
\u2018Laten we dan gaan.\u2019<\/p>\n\n\n\n
Ze liepen met zijn drie\u00ebn naar buiten en volgden de grote groepen mensen die dezelfde kant uitging. Het waren vooral jonge mensen. De menigte zwol aan naarmate ze verder liepen. Algauw hadden ze links en rechts, voor en achter weinig ruimte meer.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Wauw, wat een mensen,\u2019 zei ze.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Ja, geweldig,\u2019 zei Mark.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Faan sung zung!\u2019 riep Edward. \u2018Geen uitlevering naar China! Weg met de wet!\u2019<\/p>\n\n\n\n
Sommige mensen hadden spandoeken bij zich.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Dat hadden wij ook moeten doen,\u2019 zei ze.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Ah nee joh, gedoe!\u2019 zei Mark.<\/p>\n\n\n\n
De massa groeide en werd steeds dichter en bewoog zich langzamer. Ze liepen langs wolkenkrabbers waarin zich kantoren en restaurants bevonden. Vanaf de grond was niet te zien of er mensen voor de ramen stonden te kijken. Hier en daar begonnen mensen leuzen te roepen, die geestdriftig werden herhaald. Zij schreeuwden mee. <\/p>\n\n\n\n
Ze legt haar hoofd tegen het raam. Ze voelt de trillingen van de bus. Op helikopterbeelden zag ze later pas hoeveel mensen er door die straten waren getrokken. Tienduizenden, het merendeel in het zwart gekleed. Er was optimisme, hoop en euforie: al die jonge mensen die de straat opgingen. Zij waren een tegen China.<\/p>\n\n\n\n
In het begin was er geen agressie, in ieder geval niet van hun kant. De politie trad wel hard op: charges, arrestaties en traangas. Eerst af en toe, maar langzamerhand steeds meer. Mark, Edward en zijzelf begonnen zich te tooien in die nu zo karakteristieke kledij: helm, veiligheidsbril, mondkapje. Onherkenbaar. Ze was overal bij geweest. Ze kende het sissen van de traangasgranaten die naar hen werden toegeschoten en door hen werden gedoofd met flesjes water. Waterkanonnen die hen van hun sokken bliezen. De harde klappen van de politie. Ze had vele mensen opgepakt zien worden. Hoe de politie met twee, drie man op een demonstrant doken. Een ging op de benen zitten en een ander op de onderrug om de handen op de rug te binden. De derde zat of stond erbij.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Ik ga rustig mee! Ik geef me over!\u2019 schreeuwde een jongen. \u2018Jullie hoeven niet op mijn benen te zitten! Ik ga rustig mee!\u2019<\/p>\n\n\n\n
De agenten antwoordden niet en drukten het gezicht van de jongen tegen de grond. Ze trokken aan zijn armen.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Ik ben een student! Ik ga rustig mee! Die knie hoeft daar niet\u2013\u2019 Weer werd zijn hoofd tegen de grond geduwd.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Ik geef me over! Mijn armen!\u2019 Wederom ging zijn hoofd naar de grond.<\/p>\n\n\n\n
Deden de agenten expres zo lang over een arrestatie? Was het een tactiek om iemand alvast te breken? Was het om angst in te boezemen bij de omstanders? Toen ze de jongen eindelijk omhoog hesen, huilde hij alleen maar. Hij miste zijn beide voortanden. Er droop bloed uit zijn mond. Het lopen was hij niet langer machtig; ze sleepten hem naar het busje. Zij had de jongen toegeschreeuwd zijn naam te zeggen, zodat ze hem kon wissen uit de verschillende appgroepen. Dan had de politie minder bewijs tegen hem. Maar hij had niet geantwoord.<\/p>\n\n\n\n