Na een ruzie met een jeugdvriendin besloot ik naar de boekwinkel te gaan om een po\u00ebziebundel te kopen. Het een had niet veel met het ander te maken, maar ik was gefrustreerd, wilde er even uit en baalde van het feit dat ik nooit excuses kon maken: ik had iets venijnigs gezegd over haar nieuwe vriend. Roestige, lelijke jaloezie, die terugging naar de vierde klas, een soort jaloezie die ik in al die jaren niet meer had gevoeld, maar ineens weer was teruggekeerd als een hardnekkige jeugdpuist. Met een vijfletterwoord was de situatie misschien opgelost, maar ik had niets gezegd en was weggelopen.<\/p>\n\n\n\n
Toen ik de deur van de boekwinkel opentrok, liep er een grijze dame tegen me aan. Ze wierp een geagiteerde blik, maaide met haar handen en wurmde zich langs mij heen, de deuropening door.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Van sorry ga je niet dood, hoor,\u2019 siste ik haar toe, terwijl ik van mezelf schrok, en omdat ik daar, gezien haar verlopen voorkomen, wel eens ongelijk in kon hebben. De dame reageerde niet, stak een kraslot in haar jaszak en slofte weg. \u2018En veel geluk,\u2019 mompelde ik haar sardonisch na. \u00a0<\/p>\n\n\n\n
In de rij voor de kassa stond een meisje. Ik hield de uitgekozen bundel tegen mijn buik als een baby, alsof de gedichten beschermd moesten worden tegen iets of iemand. Het meisje plukte wat neurotisch aan haar kortgeknipte haar, bewoog onrustig en tikte met haar voet onophoudelijk op het platgetreden tapijt dat in de winkel lag.<\/p>\n\n\n\n
De man voor haar in de rij bestelde een pakje sigaretten, griste zijn verslaving van de toonbank en beende de winkel uit. Het meisje deed een stap naar voren, keek naar de kaartenmolen en draaide het ding rond. Voor bijna alle grote \u00e9n kleine momenten in het leven bleek een stuk papier te zijn: geboortes, sterfgevallen, verjaardagen, het slagen voor de middelbare school, een rijbewijs en een examen, beterschapswensen, verhuisberichten \u2013 bijna alles.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Kan ik u ergens mee helpen?\u2019 vroeg de bebrilde man achter de kassa, nadat het meisje de molen drie keer had rondgedraaid, alsof ze hoopte dat na ieder rondje uit het niets nieuwe kaarten in de rekjes zouden verschijnen.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Hebben jullie ook sorrykaarten?\u2019 hoorde ik haar zacht vragen, en ze gaf de molen een laatste, zachte zwaai.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Sorrykaarten?\u2019 vroeg de bebrilde man, en krabde aan zijn ongeschoren gezicht. <\/p>\n\n\n\n
\u2018Ja, sorrykaarten. Een kaart met Sorry <\/em>erop. Een soort van bedankkaart, maar dan net anders.\u2019<\/p>\n\n\n\n De man gaf nu zelf de molen een zwaai, schoof zijn bril wat verder naar het puntje van zijn neus en ging met zijn knoestige vingers langs de kaarten, terwijl hij wat onverstaanbare woorden mompelde. Ik vroeg me af in welke situaties je iemand een sorrykaart zou sturen. Een vergeten verjaardag? Een ruzie? Of iets veel ergers? Het was duidelijk dat het meisje dat vijfletterwoord niet in het echt tegen iemand wilde zeggen. Dit excuus moest met enige afstand gemaakt worden, met een postzegel, of werd snel en haast onzichtbaar door iemands brievenbus gedaan, of zou als een vondeling in een postvakje gelegd worden, misschien. Schaamte, misschien? Of lafheid? Of juist een oprecht excuus? Een kaartje sturen is een handeling, kost moeite, geeft het excuus wat meer gewicht. Woorden zijn terug te nemen, postzegels niet.<\/p>\n\n\n\n En: hoeveel jonge mensen zouden er nog kaarten versturen? Het meisje was waarschijnlijk niet ouder dan twintig, en ik had voor mijn twintigste \u00e9\u00e9n keer een kaart gestuurd, aan mijn jeugdliefde, toen ik op vakantie was.<\/p>\n\n\n\n De bebrilde man had de molen al twee keer rondgedraaid. Ook nu waren er geen nieuwe kaarten verschenen na het ronddraaien. Geen magie in deze boekwinkel op een woensdagmiddag, dacht ik. Hij drukte zijn bril weer omhoog, pakte een kaart uit het rek en keek het meisje aan.<\/p>\n\n\n\n \u2018Hier staat Het spijt me<\/em> op, is dat ook goed?\u2019<\/p>\n\n\n\n Het meisje schudde resoluut haar hoofd.<\/p>\n\n\n\n \u2018Nee, er moet echt Sorr<\/em>y op staan,\u2019 zei ze en slaakte een geknepen zucht. \u2018Wat moet ik nu?\u2019 vroeg ze, met de grondtoon van beginnende wanhoop. Haar stem trilde en het leek alsof ze elk moment in tranen uit kon barsten. De bebrilde man werd een beetje zenuwachtig.<\/p>\n\n\n\n \u2018Het spijt me <\/em>lijkt erg op Sorry,<\/em>\u2019 probeerde hij nog, maar het hielp niet.<\/p>\n\n\n\n \u2018Nee, laat maar. Bedankt,\u2019 mompelde het meisje en liep met korte passen de winkel uit. De bebrilde man keek haar wat onbegrijpend na. <\/p>\n\n\n\n \u2018Sorry. Succes, dan,\u2019 riep hij, zich ogenschijnlijk niet bewust van de ironie van zijn uitspraak. Het meisje had een punt: er is een groot verschil tussen Sorry <\/em>en Het spijt me<\/em>. Sorry<\/em> is makkelijker dan Het spijt me<\/em>. In Het spijt me<\/em> ligt een zwaarder gewicht dan Sorry<\/em>, een mens kan Sorry<\/em> zeggen, en het tegenovergestelde denken, maar in Het spijt me<\/em> ligt een vorm van berouw die onomkeerbaar is. Kennelijk had ze ook weer niet z\u00f3 veel berouw dat Het spijt me<\/em> ook een optie was.<\/p>\n\n\n\n