Binnenkort keer ik voor het eerst in mijn leven terug naar iets wat ik ooit achterliet. <\/p>\n\n\n\n
Onder alles wat ik tot dusver deed lag de aanname van groei. Sterker dan mijn denken was de aandrang wat me overkwam te zien als onderdeel van een stijgende lijn, zelfs de verschrikkelijke dingen. Tegenslagen werden zo treden, klappen correcties. <\/p>\n\n\n\n
Die drang leek bijna lichamelijk, wat aansluit op de kentering die ik erin voel nu ik naar de vijftig kruip. De ziekte en dood van mijn vader hielpen natuurlijk ook niet. <\/p>\n\n\n\n
Toen ik stopte als recensent van Proefwerk zei ik dat ik alles wel gedaan had wat je qua horeca kon doen, ik was full circle<\/em>. Ik vroeg een beurs aan voor een volgende roman en ontdekte dat mijn boek over een caf\u00e9 ging. Het soort dat onze stad dreigt te verliezen, een clubhuis voor de buurt, een huiskamer voor advocaat \u00e9n zelfkanter. <\/p>\n\n\n\n Die beurs raakte op en de vraag waarmee ik in de toekomst mijn geld moest verdienen werd dringend. Bij wijze van experiment besloot ik te bedenken uit welke taken mijn werkweek zou bestaan als inkomen niet meetelde. <\/p>\n\n\n\n Schrijven bleef nummer \u00e9\u00e9n, lesgeven in schrijven hoorde daarbij. Maar ik moest \u00f3\u00f3k in een team werken, mijn extraverte kant uitlaten. Fysiek en mentaal belastend werk doen waarbij ik niet kon piekeren en dat na het uitklokken meteen van me afgleed. <\/p>\n\n\n\n Natuurlijk dacht ik aan de horeca, maar de keuken kon ik niet meer in \u2013 dit zou meteen een perfectionisme oproepen dat ik nu voor het schrijven wilde reserveren.<\/p>\n\n\n\n De bediening was geen optie omdat ik dan eten moest serveren, en dat zou \u00f3f heel goed eten zijn (met alles wat dat met zich meebrengt) \u00f3f van een niveau zijn waarmee ik niet kon leven. De bar bleef over: relatief eenvoudig werk dat al je aandacht eist, dat je met liefde kunt doen, maar niet meeneemt naar huis.<\/p>\n\n\n\n Ik testte dit plan door er met vrienden over te praten en het voelde steeds verstandiger, mits ik niet meer dan \u00e9\u00e9n dienst in de week draaide en de nazit beperkt kon houden. Ik maakte een lijstje van caf\u00e9s die geen eten of pretentieuze cocktails serveren, maar waar w\u00e9l nauwgezet gewerkt wordt. Ik schrapte zaken waar de eigenaar of bedrijfsleider in ge\u00ebxternaliseerde zelfhaat leeft. <\/p>\n\n\n\n Ik schrapte zaken waar ikzelf graag kom, en was onmiddellijk terug bij af. <\/p>\n\n\n\n Selectiebias <\/em>is een schitterend begrip uit de psychologie. Het benoemt de neiging van onderzoekers om hun proefpersonen z\u00f3 te selecteren dat die met hun gedrag de onderzoeksaanname zullen bekrachtigen. Voor mij reikt die bias verder: het is een mooie noemer voor wat wij mensen doen met onze blik. Uit een absurd groot aanbod van toevalligheden filteren we schijnbaar vanzelf een lijn, een narratief. <\/p>\n\n\n\n Het heeft kennelijk zo moeten zijn<\/em>, zeggen we dan. Toch niet te geloven dat ik gisteren nog aan je dacht en dat ik nu opeens, na al die tijd, tegen je aanloop? <\/em>Daarbij glad al die mensen vergetend die in de afgelopen achtenveertig uur \u00f3\u00f3k onze mentale revue zijn gepasseerd. <\/p>\n\n\n\n Toen ik op het punt stond om het op te geven hoorde ik dat fijne kennissen van me de mooiste, oudste, bruinste kroeg van de stad over wilden nemen. Ze zouden De Druif behouden voor de buurt, zichzelf en iedereen die dit soort instituut een warm hart toedraagt. <\/p>\n\n\n\n Vorige week solliciteerde ik voor het eerst in dertig jaar als barman. <\/p>\n\n\n\n I got the job. Per 11 mei doe ik de donderdag. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"