Nadat ik haar lichaam net zo aandacht had uitgelezen als de roman die ik eerder die dag meteen weer vergeten was, draaide ik me om en sloot mijn ogen. Mijn verslapte aandacht had niet aan de roman gelegen, niet aan haar, maar volledig aan mezelf. De stilte lag tussen ons in als een wakend dier, klaar om iets of iemand te verscheuren.<\/p>\n\n\n\n
Ik hoorde hoe de wijzers van de klok in mijn slaapkamer tien keer rondgingen en zette me schrap, omdat ik ergens al wist wat nog zou komen. De vorige paar keer hadden we gepraat, gelachen, gelegen. Vielen we samen in slaap. Nu was ons zwijgen oorverdovend.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Slaap je al?\u2019 vroeg ze, en ik hoorde hoe ze zich omdraaide, voelde haar zachte adem in mijn nek. Ze ging met haar hand door mijn haren, alsof ik nu al moest getroost.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Ja,\u2019 probeerde ik nog, en ze lachte, maar meer uit ongemak, denk ik nu. \u2018Misschien is het beter als we morgen praten,\u2019 zei ik, om de tijd te rekken. <\/p>\n\n\n\n
Morgen zou ik vast een uitweg hebben verzonnen, had ik een beter antwoord klaar, kon ik ons nog redden van een afscheid, dacht ik. Ik zou valse dingen zeggen over hoop, over tijd, over ons. Over mij.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Het is beter als we nu praten, en dat weet jij ook,\u2019 mompelde ze en knipte het lampje op mijn nachtkastje aan. \u2018Anders stellen we uit en dan weet ik niet of ik het nog kan.\u2019 Ze sprak de woorden uit alsof ze de zin zorgvuldig had voorbereid, uit haar hoofd had geleerd.<\/p>\n\n\n\n
Haar ogen waren rood, alsof ze net had gehuild. Waarschijnlijk was dat ook zo, en had ik dat opgemerkt, als ik me niet meteen had om gedraaid, als ik niet had weggekeken, weer had weggeken.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Moeten we er niet een nacht over slapen, los van elkaar? Je slaapt altijd beter in je eigen bed, toch?\u2019 probeerde ik nog. Voordat ik wilde voorstellen dat ik ook op de bank kon slapen, ging ze rechtop zitten en keek me aan.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Ik denk dat het echt beter als we nu praten,\u2019 zei ze, zo zacht dat ik het bijna niet verstond, en daarna nog iets over haar laatste trein. Ik ging ook rechtop zitten en ontweek iedere vorm van oogcontact.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Dus je wilt echt praten, nu?\u2019 vroeg ik voor de laatste keer, alsof dat haar nog van gedachten zou doen veranderen. Als ik naar haar had gekeken, had ik waarschijnlijk gezien dat ze knikte.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Ja, ik vrees van wel,\u2019 fluisterde ze. \u2018Ik heb mijn tandenborstel ook niet meegenomen.\u2019<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"