Ze liep naast me maar leek dat al te zijn vergeten. Alsof ze al voorbij ons afscheid was. Met elke zorgvuldige stap die ze zette leek ze verder weg.<\/p>\n\n\n\n
Ik bracht haar naar het station: ik wilde haar het station in zien gaan, toekijken hoe ze op de trein zou stappen, het gevaarte uit mijn stad zien rijden, uit mijn blikveld, uit mijn leven. Alleen dan zou ik geloven dat ze weg was \u2013 pas als ik dat met mijn ogen eigen had gezien, was het onomstotelijk waar.<\/p>\n\n\n\n
Ik wilde haar vergezellen en omdat het donker al was gevallen en ik vond ik dat ze niet alleen hoefde te lopen. Tenminste, dat had ik tegen haar gezegd. In het verzwijgen van de daadwerkelijke reden zat mijn hele onvermogen, mijn onmacht, mijn spijt \u2013 dat ik nooit goed tegen haar had kunnen zeggen wat ik werkelijk dacht en voelde, zelfs niet toen het er echt op aan kwam, en nu was het te laat. Nu liep ik tien minuten naast haar. Tien minuten uitstel van executie.<\/p>\n\n\n\n
Ons zwijgen was oorverdovend. Ik stak een sigaret op, gaf haar er ook een. Onze rook raakte verstrengeld in elkaar, maar ze zag het niet.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Wat ga je zo doen?\u2019 vroeg ik, om de stilte in te kleuren. Het was een slechte vraag, dat wist ik wel en ik wilde het antwoord eigenlijk ook niet weten, maar nu was het al te laat.<\/p>\n\n\n\n
\u2018De was. En wat lezen. Slapen, daarna.\u2019<\/p>\n\n\n\n
\u2018Ik ook,\u2019 mompelde ik, \u2018behalve dan de was, het lezen en dat slapen.\u2019 Ik keek voorzichtig opzij of haar mondhoeken zouden krullen, al was het maar heel licht, een kleine kromming. Ze lachte niet, vertrok geen spier.<\/p>\n\n\n\n
Ze zoog net zo lang aan het stompje dat nog over was van de sigaret tot de rode gloed een stuk van het filter op begon te branden.<\/p>\n\n\n\n
\u2018En jij?\u2019 vroeg ze ineens zachter, haar stem bijna zo gedempt als de avonden waarop ze moe was van de dag, in mijn schoot nog wat las en met haar wijsvinger over mijn knokkels wreef alsof ze moesten worden opgepoetst.<\/p>\n\n\n\n
Ik schrok van haar herwonnen zachtheid, keek voor me uit, nam haar zwijgbeurt even over.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Mijn stukje moet nog af,\u2019 antwoordde ik na een tijdje.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Weet je al waar het over gaat?\u2019<\/p>\n\n\n\n
Nu niet liegen, dacht ik, niet liegen.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Over dit, denk ik.\u2019 Ik wilde vragen of ze dat goed vond, maar deed het niet \u2013 ik zou het toch doen.<\/p>\n\n\n\n
We luisterden toch al nooit goed naar elkaar en dit leek me niet het moment om dat ineens te veranderen. Dat moment lag al een tijd achter ons. Honderdvijfendertig stappen achter ons, om precies te zijn.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Oh,\u2019 hortte ze, \u2018oh.\u2019<\/p>\n\n\n\n
\u2018Ja,\u2019 fluisterde ik.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Als het maar geen droevig einde heeft,\u2019 zei ze zacht. \u2018De werkelijkheid is al verdrietig genoeg zo. Dat hoeft niet in je stukje.’ <\/p>\n\n\n\n
Voor het station drukte ik een zoen die ik niet gaf op haar zachte voorhoofd, spraken we lieve woorden die we allebei vergaten, veegde ze een traan die er niet was van mijn koude wang.<\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"