\u2018Zeg, hoe gaat het met je?\u2019 vroeg Noen. <\/p>\n\n\n\n
Zo had ze de telefoon opgenomen \u2013 geen groet, geen stilte, geen lach. Alleen een vraag, zo spits en kort als haar neus. Die herinnerde ik me nog goed, net zoals het kuiltje in haar onderrug en haar schuurpapieren vingers.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Goed,\u2018 zei ik. ‘Ik heb mijn oude schrijftafel weggedaan.\u2019<\/p>\n\n\n\n
Er viel een stilte op de lijn als plotse sneeuw in februari. Ik hoorde gerommel, wat gevloek, nog meer gerommel, toen het vonken van een aansteker. Ze blies uit in de telefoon, het klonk als de wind die soms op kan steken aan zee.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Ja, ik ben weer begonnen,\u2019 sneerde Noen, nog voordat ik iets kon zeggen. \u2018Laten we het daar niet over hebben. Maar je hebt je schrijftafel weggedaan, dus. Je schrijft toch niet weer vanuit bed, mag ik hopen?\u2019<\/p>\n\n\n\n
Ik lachte. We belden met elkaar alsof we gister nog gesproken hadden. De tijd was een afgestofte harmonica die door een roestige toetsenist weer in elkaar gedrukt werd.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Nee, ik schrijf niet weer vanuit bed,\u2019 zei ik. En dat was vanuit haar bed, dacht ik nog, maar dat zei ik niet. \u2018Ik heb een nieuwe, een fijnere. Gekregen van mijn ouders. Zodat ik een beetje aan ze denk als ik aan het werk ben.\u2019<\/p>\n\n\n\n
Noen blies weer uit, nu wat verder van de telefoon af. Ik klopte op mijn zakken, roken doet roken, gooide de tuindeur open en snoof de avondlucht op. De lucht, een afgebladderde spandoek boven het appartementencomplex, voelde zwaar.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Ik heb ook iets weggedaan,\u2019 zei Noen na een korte stilte, die we allebei voelden en niet benoemden.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Oh,\u2019 antwoordde ik en draaide een sigaret rond in mijn vingers. \u2018Wat? Je bed? Je kat? Je verzamelde werken van Nooteboom?\u2019<\/p>\n\n\n\n
\u2018Mijn vriendje,\u2019 zei ze. Ik zweeg, wist ineens waarom ze me na al die tijd weer belde: ze had haar oude liefde weggedaan. En wie dan ook de nieuwe zou zijn: ik niet. Niet meer.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Misschien,\u2019 zei ik en stak mijn sigaret aan, \u2018kun je aan je ouders een nieuwe vragen. Dat heeft bij mij ook gewerkt.\u2019<\/p>\n\n\n\n
Daarna hing ik op. Ik blies een wolkje rook de avondlucht in, telde mijn vingers na, keek ernaar, zag dat ik me nergens aan had gebrand.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"