Mijn generatie is behept met belangst. Veel van mijn vrienden die normaliter altijd rap van tong zijn struikelen ineens over de meest alledaagse zinnen als een dronken hordeloper wanneer ze een instantie of bedrijf moeten bellen.<\/p>\n\n\n\n
Die belangst had ik als tiener ook onder de leden, tot ik stopte met mijn studie en een tijdje in een callcenter moest werken om geld te verdienen. Geestdodend werk was het, met als enig lichtpuntje het meisje met wie ik een lijst bijhield met de raarste achternamen van de mensen die we elke dag moesten bellen.<\/p>\n\n\n\n
Ze had een naam als een kinderboek van Roald Dahl, reed paard en was de enige met wie ik in de kantine, die zo inspiratieloos was ingericht dat je er een prijs aan zou kunnen wijden, wilde lunchen. We wisten allebei dat we andere dingen zouden gaan doen: een carri\u00e8re in de telemarketing was nou niet bepaald een hoger doel. Nadat ik er de brui aan gaf, heb ik haar nooit meer gesproken.<\/p>\n\n\n\n
Maar daar, in dat vreselijke telemarketingkantoor waar ik mijn dagen sleet met belscripts, rookpauzes en kaascroissants, kwam ik wel van mijn belangst af.<\/p>\n\n\n\n
Nu ik bijna ieder moment thuis doorbreng, mijn uitzicht steevast hetzelfde is en mijn enige vorm van het ware leven de mensen zijn die me soms even komen ophalen als een hond die uitgelaten wordt (ik verdraag slecht mensen in mijn huis, dus bezoek is schaars), komt dat goed van pas en sla ik bijna dagelijks mijn telefonische reddingsboei naar de buitenwereld uit.<\/p>\n\n\n\n
Er zijn vrienden die me dagelijks bellen, een soort amicale dienstplicht denk ik soms. We praten over het nieuws, boeken, het weer. Ik zuig de belevenissen die ze me vertellen op alsof het mijn eigen herinneringen zijn, zodat ik het gevoel heb dat ik toch nog wat beleef. <\/p>\n\n\n\n
Omdat ik sinds de operatie erg snel moe ben val ik daarna vaak in slaap en is elk telefoongesprek vervaagd tot een droom als ik een uurtje later weer ontwaak.<\/p>\n\n\n\n
Gisteren werd ik gebeld door een onbekend nummer. Uit verveling nam ik op.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Goedenavond,\u2019 klonk het vrouwelijk, \u2018spreek ik met meneer Vet?\u2019<\/p>\n\n\n\n
\u2018Ik ben bang van wel,\u2019 zei ik. Daarna noemde ze een adres en vroeg of ik daar woonachtig was. Dat was zo.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Dat is mooi! Ik bel u namelijk, als dat uitkomt, omdat we u een mooie aanbieding mogen doen, waardoor u veel voordeliger uit bent. U was tot twee jaar geleden klant bij ons zie ik, maar nu niet meer. Bij welke energiemaatschappij zit u nu?\u2019<\/p>\n\n\n\n
Ik dacht aan het meisje dat jaren geleden mijn dagen in die afmattende telefoneerfabriek had verzacht. Haar stem, die ik zo vaak naast me had gehoord, leek een beetje op de stem die nu uit mijn telefoon kwam. <\/p>\n\n\n\n
Wat als ze niet op tijd weg was gekomen, en nog steeds elke dag onbekende mensen opbelde om ze iets aan te smeren? Hoe ongelukkig zou ze zijn als ze niet was gaan studeren, geen werk in de financi\u00eble sector had gevonden, niet verhuisd was naar het buitenland?<\/p>\n\n\n\n
\u2018Meneer Vet, bent u er nog?\u2019 klonk het ineens.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Ja, zeker!\u2019 riep ik uit alsof ik wakker schrok en vroeg me af hoe lang ik al niet meer had geluisterd, was afgedwaald.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Wat zegt u ervan? Zullen we het in orde maken?\u2019<\/p>\n\n\n\n
\u2018Pardon?\u2019 vroeg ik. \u2018In orde maken?\u2019<\/p>\n\n\n\n
\u2018Ja, dat u weer overstapt naar ons, zoals we net besproken hebben!\u2019<\/p>\n\n\n\n
\u2018Nou, absoluut niet,’ zei ik uit, ‘nee hoor. Zeg, hoe heet je eigenlijk?\u2019 vroeg ik en besefte toen pas dat ze zich aan het begin van het gesprek niet had voorgesteld. <\/p>\n\n\n\n
Er viel een stilte op de lijn die ruim vijf seconden aanhield.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Dat gaat je niks aan,’ snauwde ze plots. Haar stem, die eerder nog vriendelijk, warm en zacht had geklonken zakte tot iets kils, hards en kwaads. <\/p>\n\n\n\n
‘En bedankt voor het verdoen van mijn tijd, lul,\u2019 vloekte ze. ‘Jezusmina!’ klonkt het daarna nog. Toen werd de verbinding verbroken.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Jij ook een fijne dag,\u2019 mompelde ik na, zakte onderuit in mijn stoel en trok mijn laptop op schoot. <\/p>\n\n\n\n
Ze was het niet, zo zei ik tegen mezelf, die kans zou haast onmogelijk klein zijn.<\/p>\n\n\n\n
Ik troostte me met de gedachte dat het waarschijnlijk allemaal goedgekomen was met haar, wiste de eerste letters van haar naam, trok mijn vingers van het toetstenbord en legde mijn laptop weer weg.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"