Deze week zag ik in alles een gedicht. Hoe mijn slaapkamerraam als een norse dame kraakt als ik het openzwaai om de ochtend binnen te laten, dat mijn koffiezetapparaat gromt als een valse hond uit het asiel en dat ik mijn ex ervan verdenk te lijden aan uitmaakinsomnia wanneer ze me belt en tegen me praat alsof we nog samen zijn. Allemaal po\u00ebzie.<\/p>\n\n\n\n
Dat is niet onhandig als je dichter bent, maar toen ik op \u00e9\u00e9n been stond te douchen, wat haar in het draaikolkje van het doucheputje zag verdwijnen en dacht: daar zit een mooie metafoor in, vond ik het wel genoeg.<\/p>\n\n\n\n
Er nadert een belangrijke deadline, dus breng ik de meeste dagen door met mijn laptop op schoot en mijn hoofd in mijn handen. Om me heen liggen boeken als de zee rond een onbewoond eiland. Water om in te verdrinken, als ik niet uitkijk.<\/p>\n\n\n\n
Soms belt er iemand. Als ze vragen hoe het gaat citeer ik Reve, eis hun tijd op met volstrekt oninteressante twijfels over regelafbreking, halfrijm en pointes, of steek wanhopige tirades af over de po\u00ebzie in het algemeen.<\/p>\n\n\n\n
Nadat ik uit de douche was gehinkt, op de bank was neergeploft, simpele televisie op mijn netvlies af liet ketsen en me voor had genomen de rest van de dag absoluut niet meer aan een gedicht te denken belde Lootje.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Ik heb je wat gestuurd,\u2019 zei ze opgewekt. \u2018Kijk even.\u2019 Er lichtte een nieuwsbericht van een Vlaams nieuwsblad op. Ik klikte op de link.<\/p>\n\n\n\n